CHAPTER 3

YSABELLE POV

Limang taon. Mabilis na matagal. Lumaki si Neo na walang kalarong iba kundi ang mga lumang de-bateryang laruan na napupulot ko sa ukay-ukay at 'yung sirang tablet na nireguhan ng tita ko. Pero nitong nakaraang buwan, nagbago ang lahat nang makatanggap kami ng sulat mula sa St. Jude International Academy. Isang elite preschool sa Maynila. Full scholar si Neo dahil sa pambihirang score niya sa online assessment test na hinuha ko pa noong una ay tsamba lang.

Kaya heto kami ngayon, nakatira sa isang maliit na kwarto sa dulo ng isang luma at masikip na apartment sa Sampaloc. Maingay, amoy usok, pero malapit sa bago niyang eskwelahan.

"Mommy, nahanap ko na 'yung error sa operating system ng kalan natin," wika ni Neo habang nakaupo sa sahig, may hawak na maliit na screwdriver. Limang taong gulang pa lang siya pero kung magsalita, akala mo matandang engineer.

Natawa ako habang nag-aayos ng mga nilabhan naming damit. Lumapit ako at ginulo ang buhok niya. "Neo, analog 'yang kalan natin. Walang operating system 'yan. Sadyang maluwag lang ang pihitan."

Tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya—na tuwing gabi ay nagpapabalik sa akin sa penthouse na 'dun limang taon na ang nakakaraan—ay kumukurap-kurap habang seryoso ang mukha. "Pero pwede nating lagyan ng sensor, Mommy. Para kapag malapit na masunog 'yung niluluto mong adobo, magbi-beep 'yung phone mo."

"Huwag mo nang pakialaman 'yan, baka sumabog tayo rito," biro ko sabay hila sa kanya para paupuin sa maliit naming hapag-kainan. "Kumain ka na rito. May interview pa ako bukas sa isang karinderya sa tapat ng school mo."

Hindi gumalaw si Neo. Tumingin lang siya sa tablet na nakapatong sa tabi ng baso niya. Puno ng mga lines ng codes at kung ano-anong litrato ang screen na hindi ko naman maintindihan.

"Mommy, don't go there," sabi niya, sabay subo ng kanin.

"Ha? Aling doon?"

"Sa karinderya. Mababa ang compensation packages doon, at wala silang health insurance para sa 'yo." Inabot niya ang tablet at hinarap sa akin ang screen. "I already submitted your resume to a better employer. Ten times the salary, free lodging, and comprehensive medical benefits."

Nabitawan ko ang hawak kong sandok. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatingin sa screen ng tablet. Isang pamilyar na logo ang nakita ko sa itaas ng email confirmation—*De Castro Holdings*.

"Neo!" muntik na akong mapasigaw, pero hininaan ko agad dahil baka marinig ng kapitbahay. "Ano 'tong ginawa mo? Saan mo nakuha ang resume ko?"

"Sa email mo, Mommy. In-update ko lang 'yung format gamit ang AI para magmukhang professional," kalmado niyang sagot, parang nagpaliwanag lang siya tungkol sa takdang-aralin niya. "At tsaka, 'yung target client mo, si Mister Lucian De Castro. He has chronic insomnia and gastrointestinal problems. Ang nakalagay sa private medical forum ng company niya, kailangan niya ng Personal Head Chef na marunong ng strict dietary nutrition."

Naramdaman ko ang biglang panlalamig ng mga kamay ko. Lucian De Castro. Limang taon ko nang pilit na binubura ang pangalang 'yan, pero heto ang anak ko, diretsong dinala ako sa harap ng pinto ng lalaking 'yun.

"Paano mo nalaman ang tungkol sa... sa sakit niya?" nauutal kong tanong.

"I bypassed their sub-network registry last night. Madali lang naman," kibit-balikat ni Neo. "You are the best cook, Mommy. At kailangan natin ng pera para sa mga libro ko sa school."

Bago ko pa man makuha ang tablet para i-delete ang kung ano mang isend niya, biglang umvibrate ang luma kong cellphone sa ibabaw ng lamesa. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag.

Tumingin ako kay Neo. Tumango lang ang anak ko, parang siya pa ang mas matanda sa aming dalawa.

Nanginginig ang daliri ko nang sagutin ko ang tawag. "H-Hello?"

"Is this Ms. Ysabelle Rivera?" isang striktong boses ng babae ang narinig ko sa kabilang linya. "This is Secretary Clara from the Office of the CEO, De Castro Holdings. We reviewed your application for the Personal Head Chef position. Mr. De Castro approved your initial portfolio. Your final interview is scheduled tomorrow at 9:00 AM at the De Castro Residence in Forbes Park. Please do not be late."

"Teka, Miss—"

"See you tomorrow, Ms. Rivera."

Naputol ang linya. Naibaba ko ang phone sa lamesa at napasandal sa upuan. Pakiramdam ko ay bumalik ang bigat ng katawan ko na naramdaman ko limang taon na ang nakakaraan.

"Mommy?" tawag ni Neo, hinawakan niya ang malamig kong kamay. Ang mukha niya ay puno ng pag-aalala ngayon, nawala ang pagiging seryosong genius baby niya. "Are you mad?"

Tinitigan ko ang mukha ng anak ko. Paano ako magagalit sa batang tanging hangad lang naman ay guminhawa ang buhay naming dalawa? Hindi niya alam ang kwento sa likod ng pagkatao niya. At hinding-hindi ko pwedeng hayaang malaman niya.

"Hindi, anak," pilit kong pinagaan ang boses ko habang hinahaplos ang pisngi niya. "Hindi galit si Mommy. Sige na, ubusin mo na 'yang pagkain mo."

Tumango si Neo at nagpatuloy sa pagkain, habang ako naman ay napatingin sa bintana ng apartment kung saan kitang-kita ang nagtataasang mga gusali sa di-kalayuan. Isa roon ang kumpanya ni Lucian.

Kinaumagahan, maaga akong nagising. Isang simpleng puting blusa at itim na pantalon ang isinuot ko. Walang makeup, nakatali lang nang maayos ang buhok ko. Iniwan ko muna si Neo sa tita ko na lumuwas din para tulungan ako sa unang araw ng pag-aayos sa Maynila.

Nang makarating ako sa labas ng dambuhalang gate ng mansion sa Forbes Park, parang gusto ko nang tumalikod at sumakay ulit ng jeep pabalik ng Sampaloc. Ang higpit ng security, may mga nakabarong na lalaki sa labas, at bawat sulok ay may CCTV camera.

"Ms. Rivera?" Isang matandang lalaki na naka-uniporme ng mayordomo ang nagbukas ng maliit na pinto sa gate. "Pasok ka. Kanina pa naghihintay si Sir Lucian sa study room."

Tumango ako, pinagpapawisan ang mga palad habang sumusunod sa kanya sa malawak na hardin. Pagpasok sa loob ng bahay, mas lalo akong nakaramdam ng kakaibang kaba. Ang bawat hakbang ko sa makintab na sahig ay may tunog na parang hudyat ng nalalapit na kapahamakan.

Huminto kami sa tapat ng isang malaking pinto na gawa sa madilim na kahoy. Kumatok ang mayordomo ng tatlong beses.

"Sir, nandito na po 'yung aplikante para sa Chef position."

"Let her in."

Ang boses na 'yun. Mababa, malamig, at walang emosyon. Iyon pa rin ang boses na narinig ko sa dilim limang taon na ang nakakaraan.

Dahan-dahang ibinukas ng mayordomo ang pinto, at lumingon siya sa akin na may pilit na ngiti. "Pasok ka na, hija."

Huminga ako nang malalim, pilit na pinigilan ang panginginig ng mga tuhod ko, at humakbang papasok sa silid.