CHAPTER 4

YSABELLE POV

Naka-uniporme ng kulay abong polo ang mayordomo. Mang Nestor daw ang pangalan niya. Naglakad siya nang dahan-dahan papunta sa dulo ng silid kung saan may isang malaking lamesa. Nakatalikod ang upuan doon, nakaharap sa malawak na bintana na kita ang buong skyline ng lungsod.

"Sir, nandito na po 'yung aplikante para sa Chef position," mahinang sabi ni Mang Nestor.

Hindi gumalaw ang upuan. May ilang segundong katahimikan bago ito dahan-dahang humarap sa amin.

Si Lucian.

Limang taon. Mas lalo siyang mukhang mailap ngayon. Ang buhok niya ay maayos pa ring nakahawi, pero may kaunting pagod sa ilalim ng mga mata niya. May hawak siyang tablet, at ang tablet na 'yun ang unang tiningnan niya bago ang mukha ko. Noong mag-angat siya ng tingin, parang tumigil ang paghinga ko. Humigpit ang kapit ko sa strap ng luma kong bag.

Tinitigan niya ako. Matagal. Mula sa buhok kong nakatali, sa suot kong simpleng blusa, hanggang sa sapatos ko. Inasahan kong magbabago ang mukha niya, na baka tumayo siya at ituro ako, o kaya ay tawagin ang mga security. Pero nanatili lang siyang walang emosyon. Ang tingin niya ay walang pinagkaiba sa isang boss na nagtatasador ng bagong gamit.

Hindi niya ako nakilala.

"Ysabelle Rivera?" tanong niya. Ang boses niya ay malalim pa rin, seryoso, at walang kahit anong tono ng pagka-pamilyar.

"O-Opo. Magandang umaga po, Mr. De Castro," sagot ko. Bahagyang gumaralgal ang boses ko kaya napalunok ako para bawiin ang wisyo.

Ibinaba niya ang tablet sa lamesa. "I read your portfolio. Sabi rito, eksperto ka sa therapeutic nutrition at custom diet planning para sa mga may gastrointestinal issues. At ang nakaraang kliyente mo raw ay isang maysakit sa probinsya."

Napalunok ulit ako. Si Neo ang nag-imbento ng mga katagang 'yun sa resume ko, pero ang totoo, 'yung maysakit sa probinsya na tinutukoy niya ay si Aling Lita na kapitbahay namin sa Batangas na may high blood, na pinagluluto ko lang ng walang-asin na ulam kapag sumasabay sa amin kumain.

"Opo. Mas paborito ko pong lutuin ang mga pagkaing madaling tunawin pero masustansya pa rin. Yung hindi mabigat sa sikmura," sabi ko, pilit na pinapanatili ang tuwid na tayo kahit nanginginig ang mga daliri ko sa paa sa loob ng sapatos ko.

Tumingin si Lucian kay Mang Nestor. Tumango naman ang matanda at lumapit sa isang gilid, kung saan may maliit na rolling cart na may takip na pilak. Binuksan 'yun ni Mang Nestor, at tumambad ang isang mangkok ng simpleng sabaw na may gulay at manok, kasama ang isang platito ng ginisang seryosong putahe.

"Ilang araw na akong walang maayos na tulog dahil sa acid reflux," sabi ni Lucian habang nakatingin sa pagkain. Kumuha siya ng kutsara, sumubo ng kaunting sabaw, at dahan-dahang ngumuya.

Tahimik ang buong kwarto. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong tibok ng puso. Pinanood ko ang paggalaw ng panga niya. Noong lumunok siya, bahagyang kumunot ang noo niya, tapos tumingin muli sa akin. May dumaan na maikling kalituhan sa mga mata niya.

"Sino ang nagturo sa 'yo ng ganitong timpla?" tanong niya, medyo mas mababa na ang tono.

"Sa... sa nanay ko po. Simple lang po 'yan, nilagang manok na may luya at kaunting tanglad para sa hangin sa tiyan," sagot ko. Pamilyar ang lasa sa kanya dahil ang recipe na ginamit ko para sa sample food na isubmit ni Neo noong nakaraang araw ay ang parehong recipe na dinala ko sa penthouse niya limang taon na ang nakakaraan mula sa gourmet resto—na ako rin naman ang nagbalot noon.

Ibinaba niya ang kutsara. Sumandal siya sa upuan at pinagsalikop ang mga daliri niya. "The taste is... acceptable. It doesn't irritate my throat."

Huminga ako nang malalim sa loob ko. Ligtas.

"Pero bago kita tanggapin, may mga patakaran ako rito," seryosong sabi niya, ang mga mata niya ay nakatutok nang mariin sa akin. "Una, ang kusina mo lang ang teritoryo mo. Ayokong nakikita ka sa ibang bahagi ng mansion maliban kung ipapatawag kita para sa pagkain."

"Naiintindihan ko po."

"Ikalawa, bawal ang maingay. Bawal ang may bisita. At higit sa lahat, ang buhay ko ay pribado. Lahat ng makikita at maririnig mo rito, mananatili sa loob ng bakod na 'to. Kapag nalaman kong may lumabas na impormasyon, hindi lang basta sibil na demanda ang aabutin mo sa akin."

Malamig ang bawat salita niya, parang may kasamang babala na hindi pwedeng baliin. Iyon ang Lucian De Castro na kinakatakutan ng marami sa balita—ang "Robot CEO."

"Opo, Mr. De Castro. Narito lang po ako para magtrabaho," sagot ko, diretso ang tingin sa kanya para ipakita na wala akong tinatago, kahit na ang totoo ay gusto ko nang tumakbo palabas dahil sa konsensya at takot.

Tumingin siya muli sa tablet niya, hudyat na tapos na ang oras ko. "Mang Nestor will show you your quarters and the kitchen. You start today. Three-month probation. Pakiusap, huwag mo akong bigyan ng dahilan para sisisihin ang pagtanggap ko sa 'yo."

"Salamat po," sabi ko. Nag-bow ako nang kaunti bago sumunod kay Mang Nestor palabas ng silid.

Nang sumara ang pinto ng study room, parang doon lang bumalik ang hangin sa baga ko. Napahawak ako sa pader ng pasilyo, medyo nanghihina ang tuhod.

"Ayos ka lang, hija?" tanong ni Mang Nestor habang naglalakad kami pababa ng hagdan. "Medyo masungit talaga si Sir Lucian kapag masakit ang sikmura, pero mabuting tao 'yan."

"Ayos lang po, Mang Nestor. Medyo nanibago lang po sa lamig ng aircon," pilit kong ngiti.

Dinala niya ako sa malawak na kusina. Kumpleto ang mga kagamitan, puro stainless steel, at malinis na malinis. Sa gilid nun, may pinto papunta sa isang maliit pero maayos na kwarto na may sariling banyo.

"Dito ka muna habang nag-aayos," sabi ni Mang Nestor. "May ilang pirasong sangkap na sa ref. Ihanda mo na lang ang pang-tanghalian niya mamayang alas-dose."

"Sige po. Salamat po talaga."

Nang maiwan akong mag-isa sa kusina, binuksan ko ang bag ko at kinuha ang cellphone ko. Nag-text ako kay Tita. *'Tita, tanggap na ako. Diyan muna si Neo sa inyo ha? Huwag niyo munang papapuntahin dito.'*

Itinago ko ang phone at humarap sa malaking refrigerator. Kailangan kong galingan. Para kay Neo, kakayanin ko ang lamig ng mansion na 'to, at ang lamig ng tingin ng tatay niya.