CHAPTER 5

Mabango ang kusina dahil sa pinakukuluan kong sabaw ng baka. Pangatlong araw ko na ito sa mansion, at unti-unti ko nang nakukuha ang saktong timpla na hindi magpapasumpong ng acid reflux ni Lucian. Ayon kay Mang Nestor, nasa study room si Lucian ngayon dahil may mahalagang online conference kasama ang mga foreign partners mula sa London at New York. Strict ang utos: bawal ang anumang ingay sa ikalawang palapag.

Pinunasan ko ang noo ko gamit ang likod ng aking kamay at kinuha ang sandok. Ibababa ko na sana ang apoy ng kalan nang makarinig ako ng mahinang kalasgas sa likod ng pinto ng kusina.

"Mommy."

Nabitawan ko ang sandok at muntik nang mapasigaw. Paglingon ko, nakatayo roon si Neo. Suot niya ang paborito niyang kupasing denim shorts at hawak ang kaniyang laruang robot na gawa sa mga lumang turnilyo at plastic. Ang tita ko, wala sa likod niya.

"Neo?!" Lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang magkabila niyang balikat. Mabilis kong tiningnan ang pinto baka may makakita sa amin. "Anong ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok? Nasaan ang Tita mo?"

"Nakatulog si Tita sa sala ng apartment natin," seryosong sagot ng anak ko, walang bakas ng takot sa mukha. "Sumabay ako sa delivery van ng grocery kanina. Binigyan ko ng upgrade ang access gate system ng mansion niyo gamit ang tablet ko kaya bumukas ang maliit na pinto."

Napa-facepalm ako. Ang utak ng batang ito, minsan talaga ay nakakatakot.

"Bawal ka rito, Neo. Sobrang higpit ng boss ko. Kapag nalaman niyang may bata rito, matatanggal si Mommy sa trabaho. Masisira ang plano nating mag-ipon para sa pag-aaral mo," pabulong ngunit madiin kong sabi. Pinagpapawisan ako ng malamig habang nakatingin sa dulo ng pasilyo.

Tumingin si Neo sa akin, tapos sa kumukulong sabaw. "Gusto ko lang makita kung anong klaseng tao ang nagpapatrabaho sa 'yo nang ganito katagal, Mommy. Sabi mo gabi ka na uuwi."

"Neo, pakiusap. Pumasok ka muna sa kwarto ko sa loob ng kusina. Huwag kang lalabas, ha? Tatawagan ko si Tita para sunduin ka—"

Bago ko pa man matapos ang sasabihin ko, tumunog ang buzzer sa gilid ng counter. Sign 'un mula sa intercom. Boses ni Mang Nestor ang lumabas. *"Ysa, pakihatid naman ng tsaa at kaunting biskwit sa study room ni Sir Lucian ngayon na. May inaayos lang ako sa baba."*

"O-Opo, Mang Nestor. Sandali lang po," sagot ko habang nakatingin kay Neo.

Humarap ako sa anak ko, pinantayan ko ang tingin niya. "Neo, makinig ka kay Mommy. Maupo ka lang sa kama ko sa loob. Isang minuto lang 'to, ibibigay ko lang ang tsaa tapos itatabi na kita rito, okay?"

Tumango si Neo. "Okay, Mommy."

Pumasok siya sa kwarto ko at isinarado ang pinto. Huminga ako nang malalim, mabilis na nagtimpla ng tsaa, inilagay sa tray kasama ang crackers, at naglakad paakyat sa ikalawang palapag gamit ang hagdan ng mga serbidor.

Pagdating ko sa tapat ng study room, bahagyang nakabukas ang pinto. Naririnig ko ang malalim at seryosong boses ni Lucian na nagsasalita sa Ingles.

"...the quarterly projections for the Asian market must be finalized by Friday. We cannot afford any delays regarding the logistics integration," wika ni Lucian.

Kumatok ako nang mahina gamit ang siko ko habang hawak ang tray. Nang walang sumagot, dahan-dahan kong itinulak ang pinto gamit ang balikat ko at pumasok. Nakita ko si Lucian na nakaupo sa harap ng kaniyang malaking computer screen. May suot siyang wireless earphone, at sa screen ay may mga mukha ng iba't ibang banyaga na seryosong nakikinig sa kaniya.

Ibinaba ko ang tray sa gilid ng coffee table na malapit sa pinto, malayo sa lamesa niya para hindi ako makaabala.

Aalis na sana ako nang mapansin ko ang isang maliit na anino na gumalaw sa gilid ng bookshelves. Nanigas ang buong katawan ko.

Si Neo.

Hindi ko alam kung paano siya nakasubaybay sa akin paakyat, pero naroon siya ngayon, bitbit ang kaniyang laruang robot. Dire-diretso siyang naglakad papunta sa gitna ng silid, direkta sa likod ng malaking swivel chair ni Lucian.

"Neo..." pabulong kong tawag, parang hihimatayin ako sa takot. Itinaas ko ang kamay ko para isenyas na bumalik siya sa akin, pero hindi siya tumitingin sa akin. Ang mga mata niya ay nakatitig lang sa likod ng ulo ng bilyonaryo.

Naramdaman marahil ni Lucian na may kakaiba. Natigil siya sa pagsasalita sa gitna ng kaniyang sentence. "As for the regional..."

Dahan-dahang lumingon si Lucian.

Nagtagpo ang tingin ng dalawa. Si Lucian, nakakunot ang noo, gulat na gulat na may bata sa loob ng pribado niyang kwarto. Si Neo naman, blangko lang ang mukha, tila sinusuri ang bawat anggulo ng mukha ng lalaking nasa harap niya.

Bago pa man ako makahakbang para hilahin ang anak ko, mabilis na lumapit si Neo sa tabi ng upuan ni Lucian—mismo sa harap ng nakabukas na high-definition web camera na nakatutok para sa Zoom meeting.

"Oh, who is that little guy?" narinig kong tanong ng isang banyagang investor mula sa speaker ng computer.

Hinarangan ni Neo ang camera gamit ang maliit niyang katawan. Tumingin siya nang diretso kay Lucian, itinaas ang kaniyang laruang robot, at sa harap ng buong board of directors, nagsalita siya gamit ang kaniyang seryoso at malamig na boses.

"Mister, bakit mo ninakaw ang mukha ko? At tsaka, bakit mo pinapagod ang Mommy ko sa kusina?"

Katahimikan. Naputol ang boses ng mga tao sa Zoom meeting.

Napahawak si Lucian sa lamesa, dahan-dahang tumayo habang ang mga mata niya ay palipat-lipat mula sa mukha ni Neo papunta sa akin na nakatayo sa may pinto, tuluyan nang nawalan ng kulay ang mukha. Kitang-kita sa screen ng computer at sa silid ang magkamukhang-magkamukha nilang panga, hugis ng mata, at ang parehong matigas na aura.

"Ysabelle," mababa at gumaralgal ang boses ni Lucian habang nakatitig sa akin. "Sino ang batang ito?"