Chapter 9: One House, Two Rules

Before you marry Adrian, you need to know that his family wasn't the only one responsible for what happened.”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Pa, anong ibig mong sabihin?”

Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang pag-ubo niya bago siya sumagot.

“Years ago, may pinirmahan akong supplier agreement para sa isang Monteverde construction project. Akala ko ordinaryong kontrata lang. Pero nang mawala ang pera, ako ang sinisi.”

“May kinalaman ka ba sa nawawalang pera?”

“Wala akong ninakaw, Amara. Pero may mga dokumentong ginamit laban sa akin.”

“Sino ang gumawa noon?”

Sandaling natahimik si Papa.

“Sebastian Monteverde.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Ang lalaking ngumiti sa akin sa hapag-kainan, ang lalaking tila minamaliit ako sa bawat pagkakataon, ay maaaring may kinalaman sa pagbagsak ng negosyo ng pamilya namin.

“Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin?”

“Dahil may mga taong nagbanta sa akin. Ayokong madamay kayo.”

Napapikit ako. “Pa, ikakasal na ako sa pinsan niya. Hindi na puwedeng itago sa akin ang ganitong bagay.”

“Anak, kung maaari ka pang umatras, gawin mo.”

Tiningnan ko ang engagement ring sa daliri ko.

Noong una, kasal lang ang tingin ko rito—isang kasunduan para mabayaran ang utang namin at maipagamot si Papa. Pero ngayon, pakiramdam ko ay pumapasok ako sa isang kuwentong hindi ko alam kung paano magtatapos.Hindi ako basta-basta susuko, Pa,” sagot ko. “Pero aalamin ko ang katotohanan.”

Pagkababa ko ng tawag, inihanda ko ang maleta ko. Kailangan kong lumipat pansamantala sa Monteverde mansion bago ang civil wedding sa Biyernes.

Hindi ko alam kung paano ako makakatulog sa bahay na maaaring puno ng mga taong sangkot sa paghihirap ng pamilya ko.

Si Adrian mismo ang sumalubong sa akin pagdating ko.

“You're early,” sabi niya, tinitingnan ang maleta ko.

“May problema ba?”

“Wala. I wasn't expecting you until this afternoon.”

“Plans change.”

Kinuha niya ang maleta ko at dinala ako sa ikalawang palapag.

“Your room is here. Separate from mine.”

“Good. At least may naaalala ka pa sa kontrata natin.”

He raised an eyebrow. “I wrote half of those conditions myself.”

“Congratulations. Marunong kang magbasa.”

Bahagya siyang ngumiti bago itinuro ang kuwarto ko. Maluwang iyon, may malaking bintanang nakaharap sa hardin, sariling banyo, at walk-in closet.

“Kung may kailangan ka, sabihin mo sa housekeeper,” sabi niya.

“May curfew ba ako?”

“Hindi ka bilanggo, Amara.”

“Good. Dahil hindi ako papayag na kontrolin mo ang buhay ko.”

“I wouldn't ask you to.”

Hindi ko alam kung bakit masyadong simpler background.”

“I'm adjusting just fine.”

“I'm sure. Though the Monteverde name comes with certain expectations.”

Ipinatong ko ang bag ko sa upuan.

“Then it's fortunate na hindi ko kailangang baguhin ang pagkatao ko para lang mabuhay sa bahay na ito.”

Nawala ang ngiti niya.

Bago pa siya makasagot, dumating si Adrian at umupo sa tabi ko.

“Is there a problem?”

“None at all,” sagot ni Isabella. “We're just getting acquainted.”

Tahimik kaming kumain hanggang tanungin ako ni Margaret tungkol sa trabaho ko.

“I'm a freelance graphic designer,” sagot ko.

“Will you continue working after the wedding?” tanong niya.Yes. My work is important to me.”

Isabella chuckled softly. “I imagine Adrian's lifestyle might make such a small business difficult to maintain.”

Ibinaba ko ang kutsara ko.

“My work may be small, but it's mine. I didn't marry Adrian to become someone else.”

Natahimik ang mesa.

Tumingin si Adrian sa akin, ngunit hindi siya nakialam.

Pagkatapos ng hapunan, sinundan niya ako sa hallway.

“Isabella shouldn't have spoken to you that way.”

“Sanay siyang makuha ang gusto niya.”

“Not from me.”

Sandaling nagtagpo ang aming mga mata. May kung anong init sa paraan ng pagkakasabi niya, ngunit agad kong iniwasan ang kanyang tingin.Good night, Adrian.”

“Good night, Amara.”

Bago ako makapasok sa kuwarto, muli siyang nagsalita.

“If anyone threatens you, tell me.”

Napahinto ako. Naalala ko ang mensaheng natanggap ko tungkol sa construction project.

“I will,” sagot ko, kahit hindi ako sigurado kung kaya kong tuparin iyon.

Kinabukasan, maaga akong bumaba sa kusina para magkape. Tahimik ang mansion, kaya nagulat ako nang makarinig ng boses mula sa maliit na office sa tabi nito.

Si Sebastian iyon.

“Hindi puwedeng matuloy ang kasal nang hindi natin nalalaman kung ano ang naaalala ng matanda,” sabi niya sa telepono.

Napahawak ako sa dingding.Hindi pa alam ni Adrian ang buong kuwento. Kailangang manatiling ganoon hanggang matapos ang board meeting.”

May narinig akong mga yabag.

Mabilis akong umatras habang bumubukas ang p***o. Lumabas si Sebastian, abala sa cellphone, at dumiretso sa hallway nang hindi ako napapansin.

Nang makaalis siya, bumalik ako sa kusina. Nanginginig ang mga kamay ko.

Hindi pa alam ni Adrian ang buong kuwento.

Pero anong kuwento ang tinutukoy ni Sebastian?

At bakit kailangan niyang itago iyon hanggang matapos ang board meeting?

Tiningnan ko ang engagement ring sa daliri ko.

Tatlong araw na lang, asawa na ako ni Adrian Monteverde.

At sa unang pagkakataon, natakot akong baka ang pinakamalaking pagkakamali ko ay hindi ang pagpapakasal sa isang estranghero.

Kundi ang hindi pag-alam kung sino talaga ang lalaking iyon.