Partager

CHAPTER 4

Auteur: D A V E
last update Date de publication: 2026-11-17 15:15:47

ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV

"Don't you want to see Luciano's reaction when he finds out that the woman he abandoned is no longer waiting for him?"

Napatingin ako kay Ezekiel na kasalukuyang nakatayo malapit sa kitchen counter ng condominium. Bumalik siya kaninang umaga para dalhan ako ng breakfast at ilang personal necessities na maaaring kailanganin ko habang nagpapagaling. Hindi ko inaasahang mapag-uusapan namin ulit si Luciano, pero nang banggitin niya ang tungkol sa plano namin, hindi ko napigilang mapaisip. Kagabi pa ako hindi mapakali dahil sa tawag ng asawa ko. Gusto raw niyang mag-usap kami tungkol sa sitwasyon ko, pero wala akong balak na basta na lang sumunod sa gusto niya. Ilang taon akong naging sunod-sunuran sa mga desisyon niya. This time, gusto kong ako naman ang magdesisyon.

"Actually, I do," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko. "Gusto kong makita kung ano ang magiging reaction niya kapag nalaman niyang hindi na niya ako kayang kontrolin."

Bahagyang ngumiti si Ezekiel. "Then you should be careful. Luciano isn't someone who easily accepts losing."

"Neither am I."

Umupo siya sa kabilang bahagi ng dining table. Sinabi niyang puwede akong magpanggap na wala pa ring naaalala, pero kailangan naming maging consistent sa mga susunod naming gagawin. Hindi puwedeng bigla akong magbago ng kilos sa harap ni Luciano dahil siguradong maghihinala iyon. Pumayag ako. Mas gusto kong malaman muna kung ano talaga ang plano niya at kung bakit niya kailangang magsinungaling tungkol sa sarili naming pamilya. Hindi sapat na malaman kong pinili niya si Beatrice. Gusto kong maintindihan kung gaano katagal niya akong niloko at kung may iba pa ba siyang itinago sa akin.

"One more thing," sabi ko. "I don't want you making decisions for me just because you're helping me."

Tiningnan niya ako bago tumango. "I wouldn't do that."

"Good. I appreciate your help, Ezekiel, but I can handle my own problems."

"I know. That's why I'm talking to you instead of telling you what to do."

Hindi ko napigilang ngumiti. May kakaiba sa paraan ng pakikitungo niya sa akin. Hindi niya ako tinatratong mahina kahit alam niyang hindi pa ako lubusang nakakabawi sa aksidente. Pagkatapos naming kumain, tinulungan niya akong ayusin ang mga gamot na kailangan kong inumin at pinaalalahanang huwag munang masyadong mapagod. Nang matapos kami, umupo siya sa sofa habang ako naman ay nasa kabilang dulo. Napag-usapan namin ang tungkol sa kumpanya niya at sa matagal na nilang kompetisyon ni Luciano. Hindi siya nagbigay ng maraming detalye, pero malinaw na hindi maganda ang relasyon nila sa negosyo.

"Do you hate him?" tanong ko.

"I don't waste my time hating people."

"That's a very CEO answer."

Tumawa siya nang bahagya. "And what's your answer?"

"Honestly? I don't know anymore."

Ilang sandali kaming natahimik bago tumunog ang cellphone ko. Pangalan ni Luciano ang nakalagay sa screen. Agad akong napatingin kay Ezekiel bago sinagot ang tawag.

"Hello?"

"Anastasia, why haven't you come back yet?" diretsong tanong niya.

"Good morning to you, too."

"Don't start. I told you we needed to talk."

"I'm still recovering, Luciano. I can't just go wherever you want."

"Then tell me where you are. I'll pick you up."

Napahawak ako sa cellphone. Hindi ko alam kung bakit bigla siyang nagmamadaling malaman kung nasaan ako gayong wala naman siyang pakialam noong nasa ospital ako. "I'm staying somewhere comfortable. Don't worry about me."

"Who's with you?"

Napatingin ako kay Ezekiel na tahimik lamang na nakikinig sa kabilang sofa.

"Someone who's helping me."

"Who?"

"Why does it matter?"

"Because I need to know who's taking care of you."

Napangiti ako nang walang saya. "I thought Beatrice was your wife. Shouldn't you be spending your time with her?"

Hindi siya agad nakasagot. Pagkatapos ng ilang segundo, narinig ko ang malalim niyang paghinga.

"Anastasia, stop bringing her into this. You're making things complicated."

"Okay. Then let's talk when I'm ready."

Ibinaba ko ang tawag bago pa siya makapagsalita ulit. Nang ibalik ko ang cellphone sa mesa, napansin kong nakatingin sa akin si Ezekiel.

"That went well," komento niya.

"I think he's starting to get suspicious."

"Let him."

Tumayo ako para kumuha ng tubig pero bahagyang sumakit ang ulo ko. Agad akong inalalayan ni Ezekiel at pinaupo ulit sa sofa. Naging mas seryoso ang mukha niya nang makita akong napapikit.

"Anastasia, you need to rest. Hindi puwedeng puro stress ang inaatupag mo."

"I'm fine. Just a little headache."

"That's exactly why you should stop pushing yourself."

Nang tumingin ako sa kanya, napansin kong malapit na pala ang mukha niya sa akin. Saglit kaming nagkatitigan bago siya dahan-dahang umatras. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nailang. Siguro dahil matagal na rin akong hindi nasanay na may lalaking nag-aalala sa akin nang ganito.

"Thank you for staying," mahina kong sabi.

"Get some rest. I'll be here for a while."

Maya-maya ay nakatulog ako sa sofa habang hinihintay siyang bumalik mula sa pagkuha ng tubig. Nagising lang ako nang maramdaman kong may tumatawag sa cellphone ko. Nang makita ko ang pangalan ni Luciano, agad kong sinagot iyon.

"Anastasia, where are you?"

Bago ako makasagot, narinig ko ang boses ni Ezekiel sa likuran ko.

"Are you awake? Come here. I need to check your medication."

Sandaling natahimik si Luciano sa kabilang linya.

"Who the hell is that?"

Napatingin ako kay Ezekiel bago muling inilapit ang cellphone sa tenga ko.

"Someone you don't need to worry about, Luciano."

"Anastasia, answer me. Are you with Ezekiel Rosales?"

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 5

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Yes, I'm with Ezekiel. Is there a problem?"Hindi ko inalis ang tingin ko kay Ezekiel habang hinihintay ang sagot ni Luciano. Nakatayo ito ilang hakbang mula sa sofa, hawak ang basong tubig na kanina pa niya gustong ipainom sa akin. Hindi naman ako nagtatago sa kanya, kaya wala akong nakikitang dahilan para magsinungaling tungkol sa kung sino ang kasama ko. Besides, hindi ba sinabi niyang hindi niya ako asawa? Kung ganoon, wala na siyang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko o kung saan ako tumutuloy."Why are you with him?" mariing tanong ni Luciano."He's helping me.""I can help you. You don't need him."Napatawa ako nang mahina. "You've said that already, Luciano. But I don't remember asking you for help.""Anastasia, don't make this difficult. We need to talk about Soren."Agad na nawala ang ngiti ko nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit anong pilit kong kontrolin ang emosyon ko, iba pa rin kapag si Soren na ang pinag-uusapan. Gusto k

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 4

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Don't you want to see Luciano's reaction when he finds out that the woman he abandoned is no longer waiting for him?"Napatingin ako kay Ezekiel na kasalukuyang nakatayo malapit sa kitchen counter ng condominium. Bumalik siya kaninang umaga para dalhan ako ng breakfast at ilang personal necessities na maaaring kailanganin ko habang nagpapagaling. Hindi ko inaasahang mapag-uusapan namin ulit si Luciano, pero nang banggitin niya ang tungkol sa plano namin, hindi ko napigilang mapaisip. Kagabi pa ako hindi mapakali dahil sa tawag ng asawa ko. Gusto raw niyang mag-usap kami tungkol sa sitwasyon ko, pero wala akong balak na basta na lang sumunod sa gusto niya. Ilang taon akong naging sunod-sunuran sa mga desisyon niya. This time, gusto kong ako naman ang magdesisyon."Actually, I do," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko. "Gusto kong makita kung ano ang magiging reaction niya kapag nalaman niyang hindi na niya ako kayang kontrolin."Bahagyang ngumiti si

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 3

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Are you sure you want to leave today?"Napatingin ako kay Ezekiel habang inaayos niya ang mga gamit na inilagay ng nurse sa maliit na paper bag. Ilang oras na rin ang nakalipas mula nang bumalik ang mga alaala ko, pero hindi pa rin nawawala ang bigat na nararamdaman ko. Gusto kong makalabas agad ng ospital. Hindi dahil magaling na ako o wala na akong nararamdamang sakit, kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa kuwartong iyon na para bang normal lang ang lahat ng nangyari. Ilang beses nang bumalik si Luciano mula nang umalis si Beatrice at si Soren. Nagdala pa siya ng pagkain at nagtanong kung kailangan ko ng kahit ano, pero hindi ko na kayang tingnan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kasinungalingang sinabi niya sa akin. Ang mas nakakainis, patuloy pa rin siyang umaastang nag-aalala sa kalagayan ko kahit alam niyang wala na akong dapat malaman tungkol sa sarili kong pamilya."I don't want to stay here any longer," sagot ko. "I've already spoken

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 2

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"He's your husband. And that little boy is your son."Ilang beses kong inulit sa isip ko ang sinabi ni Ezekiel, pero hindi ko pa rin maintindihan kung paano naging posible ang lahat. Nakatingin ako sa kanya habang sinusubukang intindihin ang mga salitang binitawan niya. Asawa ko si Luciano? At anak ko si Soren? Kung totoo iyon, bakit ibang babae ang tinatawag ng bata na Mommy? Bakit hindi man lang sinabi ni Luciano na may asawa siya noong una siyang pumasok sa kuwartong ito? Napalingon ako sa lalaki at hinintay ang sagot niya, pero hindi siya agad nagsalita. Sa halip, nakita kong mariin niyang tiningnan si Ezekiel na para bang gusto niya itong palabasin ng kuwarto."Don't listen to him, Anastasia," sabi ni Luciano. "He's just trying to confuse you.""Then tell me he's lying," sagot ko. "Are you really my husband?"Hindi siya agad nakasagot. Saglit siyang tumingin kay Beatrice bago muling ibinalik ang atensyon sa akin. Napansin ko ang maliit na pagbabago

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 1

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POVMasakit ang ulo ko. Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. May puting ilaw sa kisame, malamig ang paligid, at may kung anong nakakabit sa kamay ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi nang kumirot ang ilang bahagi ng katawan ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga roon o kung bakit ako nasa ospital. Ang huling naaalala ko ay wala. Blanko. Para bang may malaking bahagi ng buhay ko na biglang nawala at hindi ko alam kung saan magsisimulang magtanong."Ma'am? Gising na po kayo?"Napalingon ako sa babaeng nakasuot ng nurse uniform. Agad siyang lumapit nang mapansin niyang nakadilat na ako at inayos ang nakakabit na dextrose sa kamay ko. "Good morning po. Naririnig n'yo po ba ako? Huwag muna kayong gagalaw nang biglaan.""Nasaan ako?" paos kong tanong. Halos hindi lumabas ang boses ko kaya napalunok muna ako bago muling nagsalita. "Anong nangyari sa akin?""Nasa hospital po kayo. Naaksiden

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status