Partager

CHAPTER 3

Auteur: D A V E
last update Date de publication: 2026-11-17 15:14:14

ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV

"Are you sure you want to leave today?"

Napatingin ako kay Ezekiel habang inaayos niya ang mga gamit na inilagay ng nurse sa maliit na paper bag. Ilang oras na rin ang nakalipas mula nang bumalik ang mga alaala ko, pero hindi pa rin nawawala ang bigat na nararamdaman ko. Gusto kong makalabas agad ng ospital. Hindi dahil magaling na ako o wala na akong nararamdamang sakit, kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa kuwartong iyon na para bang normal lang ang lahat ng nangyari. Ilang beses nang bumalik si Luciano mula nang umalis si Beatrice at si Soren. Nagdala pa siya ng pagkain at nagtanong kung kailangan ko ng kahit ano, pero hindi ko na kayang tingnan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kasinungalingang sinabi niya sa akin. Ang mas nakakainis, patuloy pa rin siyang umaastang nag-aalala sa kalagayan ko kahit alam niyang wala na akong dapat malaman tungkol sa sarili kong pamilya.

"I don't want to stay here any longer," sagot ko. "I've already spoken to the doctor. He said I can leave as long as someone assists me and I continue taking my medication."

Tumango si Ezekiel. "I spoke to your attending physician earlier. He gave me the instructions for your recovery. You still need proper rest, and you shouldn't be doing anything strenuous for now."

"I understand. Hindi naman ako magpapaka-busy agad."

"Good. I'll arrange the car."

Bago siya lumabas, tinanong ko kung bakit siya mismo ang nag-aasikaso ng lahat. May sarili siyang kumpanya, mga empleyadong puwedeng utusan, at siguradong mas marami siyang importanteng bagay na kailangang asikasuhin kaysa samahan ang isang babaeng kagagaling lang sa aksidente. Bahagya siyang ngumiti pero hindi nagbigay ng mahabang paliwanag.

"Because I don't think you should be dealing with everything alone right now."

Hindi ako nakasagot. Hindi ako sanay na may ibang taong nag-aalala sa akin nang hindi ako hinihingan ng kapalit. Sa loob ng ilang taon kong pagsasama kay Luciano, nasanay akong ako ang nag-aadjust. Ako ang naghihintay, ako ang umiintindi, at ako rin ang unang lumalapit kapag may problema kami. Kaya medyo mahirap tanggapin na isang lalaking hindi ko naman gaanong kilala ang siyang nag-aasikaso sa akin ngayon.

Nang bumalik si Ezekiel, sinabi niyang naghihintay na ang sasakyan sa labas. Tinulungan niya akong tumayo at dahan-dahang maglakad palabas ng kuwarto. May kaunting kirot pa rin sa tagiliran ko, kaya hindi ko ipinilit na magmadali. Habang papunta kami sa elevator, nakita ko sa dulo ng hallway si Luciano. May kausap siya sa telepono pero agad niya akong napansin nang makalabas kami.

"Anastasia?"

Huminto ako. Napatingin siya sa hawak na bag ni Ezekiel bago bumalik ang tingin niya sa akin.

"Where are you going?"

"Leaving the hospital."

"Alam ko. Pero bakit hindi mo ako sinabihan? I could've arranged everything."

Halos mapatawa ako sa sinabi niya. Ang ironic lang na ngayon ay gusto niyang siya ang mag-asikaso sa akin, samantalang ilang oras pa lang ang nakalipas ay itinanggi niya ang pagiging asawa ko. Pero pinigilan ko ang sarili kong magsalita nang padalos-dalos. Kailangan kong panindigan ang pagpapanggap ko.

"I didn't think I needed to inform you."

"Anastasia, I'm just trying to help."

"I appreciate it, but Ezekiel is already helping me."

Bahagyang nagbago ang mukha niya nang marinig ang pangalan ni Ezekiel. "You don't need his help. I can take care of you."

"Why?" tanong ko. "Aren't you Beatrice's husband?"

Hindi agad nakasagot si Luciano. Mabilis siyang tumingin sa paligid bago lumapit nang kaunti sa akin.

"We've already talked about this. You're confused because of your condition."

"Then maybe you should stop confusing me."

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Nagpatuloy kami ni Ezekiel papunta sa elevator, at kahit naramdaman kong nakatingin pa rin sa amin si Luciano, hindi na ako lumingon. Pagdating sa parking area, tinulungan ako ni Ezekiel na makapasok sa passenger seat. Siya mismo ang nagmaneho at tiniyak na komportable ako bago pinaandar ang sasakyan.

"Where are we going?" tanong ko nang mapansin kong hindi kami dumadaan sa direksyon ng dati naming bahay.

"I thought you might want some time away from Luciano. I have a vacant condominium unit in Makati. It's fully furnished, and there's someone who can assist you while you're recovering."

Napatingin ako sa kanya. "You own a condominium?"

"Several."

Napailing ako nang bahagyang matawa. "Of course. You're a CEO."

"Is that supposed to be an insult?"

"No. Just an observation."

Sa unang pagkakataon mula nang magising ako sa ospital, nakaramdam ako ng kaunting gaan. Hindi dahil nakalimutan ko ang nangyari, kundi dahil may ilang minuto akong hindi iniisip ang kasinungalingan ni Luciano. Tahimik lang si Ezekiel habang nagmamaneho, at hindi niya ako pinilit na makipag-usap. Nang makarating kami sa building, inalalayan niya akong makapasok sa unit at ipinakita ang kuwartong maaari kong gamitin. Maayos ang lahat, malinis at kumpleto ang mga kailangan ko habang nagpapagaling.

"Thank you," sabi ko nang mailapag niya ang mga gamit ko.

"You're welcome."

"Ezekiel, may gusto akong sabihin."

Huminto siya sa pag-aayos ng mga gamot na dala namin at humarap sa akin.

"I don't consider myself Luciano's wife anymore."

Hindi siya agad sumagot. "You don't have to make that decision because you're angry."

"I'm not saying this because I'm angry. I remember everything now. I remember what I sacrificed for that marriage, how many times I chose to understand him, and how often I ignored the things that were already hurting me. Pero hindi ko kayang tanggapin na pagkatapos ng lahat, kaya niya akong itanggi nang ganoon kadali."

"Then don't force yourself to accept him again."

Napaupo ako sa gilid ng kama. "I don't want to go back to him. I just don't know what I'm supposed to do next."

"Start with getting better. The rest can wait."

Bago siya umalis, inilagay niya sa side table ang kanyang contact number at sinabing tawagan ko siya kung may kailangan ako. Hindi niya ako pinilit na sumama sa mga plano niya o nangakong aayusin ang lahat para sa akin. Simple lang ang ginawa niya, pero sapat iyon para malaman kong hindi niya ako minamadali.

Ilang minuto matapos siyang umalis, tumunog ang cellphone na iniwan sa tabi ng bag ko. Nang makita ko ang pangalan ni Luciano sa screen, ilang segundo ko muna itong tinitigan bago sinagot ang tawag.

"Anastasia, where are you? I've been trying to reach you!"

"Why? Is something wrong?"

"Of course, something is wrong! You left without telling me. Soren has been asking about you."

Napapikit ako nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit galit ako kay Luciano, hindi ko kayang balewalain ang posibilidad na hinahanap ako ni Soren.

"Can I talk to him?" tanong ko.

"He's with Beatrice right now. Anyway, I want you to come back tomorrow. We need to discuss your situation."

"Your situation?" ulit ko.

"Yes. We need to settle a few things."

Hindi ko pa alam kung ano ang gusto niyang pag-usapan, pero sisiguraduhin kong hindi na siya ang magdedesisyon para sa akin.

"Okay, Luciano. We'll talk tomorrow."

Pagkababa ko ng tawag, agad kong inilapag ang cellphone sa kama. Hindi ko pa alam kung ano ang susunod niyang gagawin, pero handa na akong harapin siya nang hindi na umaasang magiging katulad pa ng dati ang pagsasama namin.

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 5

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Yes, I'm with Ezekiel. Is there a problem?"Hindi ko inalis ang tingin ko kay Ezekiel habang hinihintay ang sagot ni Luciano. Nakatayo ito ilang hakbang mula sa sofa, hawak ang basong tubig na kanina pa niya gustong ipainom sa akin. Hindi naman ako nagtatago sa kanya, kaya wala akong nakikitang dahilan para magsinungaling tungkol sa kung sino ang kasama ko. Besides, hindi ba sinabi niyang hindi niya ako asawa? Kung ganoon, wala na siyang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko o kung saan ako tumutuloy."Why are you with him?" mariing tanong ni Luciano."He's helping me.""I can help you. You don't need him."Napatawa ako nang mahina. "You've said that already, Luciano. But I don't remember asking you for help.""Anastasia, don't make this difficult. We need to talk about Soren."Agad na nawala ang ngiti ko nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit anong pilit kong kontrolin ang emosyon ko, iba pa rin kapag si Soren na ang pinag-uusapan. Gusto k

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 4

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Don't you want to see Luciano's reaction when he finds out that the woman he abandoned is no longer waiting for him?"Napatingin ako kay Ezekiel na kasalukuyang nakatayo malapit sa kitchen counter ng condominium. Bumalik siya kaninang umaga para dalhan ako ng breakfast at ilang personal necessities na maaaring kailanganin ko habang nagpapagaling. Hindi ko inaasahang mapag-uusapan namin ulit si Luciano, pero nang banggitin niya ang tungkol sa plano namin, hindi ko napigilang mapaisip. Kagabi pa ako hindi mapakali dahil sa tawag ng asawa ko. Gusto raw niyang mag-usap kami tungkol sa sitwasyon ko, pero wala akong balak na basta na lang sumunod sa gusto niya. Ilang taon akong naging sunod-sunuran sa mga desisyon niya. This time, gusto kong ako naman ang magdesisyon."Actually, I do," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko. "Gusto kong makita kung ano ang magiging reaction niya kapag nalaman niyang hindi na niya ako kayang kontrolin."Bahagyang ngumiti si

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 3

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Are you sure you want to leave today?"Napatingin ako kay Ezekiel habang inaayos niya ang mga gamit na inilagay ng nurse sa maliit na paper bag. Ilang oras na rin ang nakalipas mula nang bumalik ang mga alaala ko, pero hindi pa rin nawawala ang bigat na nararamdaman ko. Gusto kong makalabas agad ng ospital. Hindi dahil magaling na ako o wala na akong nararamdamang sakit, kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa kuwartong iyon na para bang normal lang ang lahat ng nangyari. Ilang beses nang bumalik si Luciano mula nang umalis si Beatrice at si Soren. Nagdala pa siya ng pagkain at nagtanong kung kailangan ko ng kahit ano, pero hindi ko na kayang tingnan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kasinungalingang sinabi niya sa akin. Ang mas nakakainis, patuloy pa rin siyang umaastang nag-aalala sa kalagayan ko kahit alam niyang wala na akong dapat malaman tungkol sa sarili kong pamilya."I don't want to stay here any longer," sagot ko. "I've already spoken

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 2

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"He's your husband. And that little boy is your son."Ilang beses kong inulit sa isip ko ang sinabi ni Ezekiel, pero hindi ko pa rin maintindihan kung paano naging posible ang lahat. Nakatingin ako sa kanya habang sinusubukang intindihin ang mga salitang binitawan niya. Asawa ko si Luciano? At anak ko si Soren? Kung totoo iyon, bakit ibang babae ang tinatawag ng bata na Mommy? Bakit hindi man lang sinabi ni Luciano na may asawa siya noong una siyang pumasok sa kuwartong ito? Napalingon ako sa lalaki at hinintay ang sagot niya, pero hindi siya agad nagsalita. Sa halip, nakita kong mariin niyang tiningnan si Ezekiel na para bang gusto niya itong palabasin ng kuwarto."Don't listen to him, Anastasia," sabi ni Luciano. "He's just trying to confuse you.""Then tell me he's lying," sagot ko. "Are you really my husband?"Hindi siya agad nakasagot. Saglit siyang tumingin kay Beatrice bago muling ibinalik ang atensyon sa akin. Napansin ko ang maliit na pagbabago

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 1

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POVMasakit ang ulo ko. Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. May puting ilaw sa kisame, malamig ang paligid, at may kung anong nakakabit sa kamay ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi nang kumirot ang ilang bahagi ng katawan ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga roon o kung bakit ako nasa ospital. Ang huling naaalala ko ay wala. Blanko. Para bang may malaking bahagi ng buhay ko na biglang nawala at hindi ko alam kung saan magsisimulang magtanong."Ma'am? Gising na po kayo?"Napalingon ako sa babaeng nakasuot ng nurse uniform. Agad siyang lumapit nang mapansin niyang nakadilat na ako at inayos ang nakakabit na dextrose sa kamay ko. "Good morning po. Naririnig n'yo po ba ako? Huwag muna kayong gagalaw nang biglaan.""Nasaan ako?" paos kong tanong. Halos hindi lumabas ang boses ko kaya napalunok muna ako bago muling nagsalita. "Anong nangyari sa akin?""Nasa hospital po kayo. Naaksiden

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status