Se connecterANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV
"He's your husband. And that little boy is your son."
Ilang beses kong inulit sa isip ko ang sinabi ni Ezekiel, pero hindi ko pa rin maintindihan kung paano naging posible ang lahat. Nakatingin ako sa kanya habang sinusubukang intindihin ang mga salitang binitawan niya. Asawa ko si Luciano? At anak ko si Soren? Kung totoo iyon, bakit ibang babae ang tinatawag ng bata na Mommy? Bakit hindi man lang sinabi ni Luciano na may asawa siya noong una siyang pumasok sa kuwartong ito? Napalingon ako sa lalaki at hinintay ang sagot niya, pero hindi siya agad nagsalita. Sa halip, nakita kong mariin niyang tiningnan si Ezekiel na para bang gusto niya itong palabasin ng kuwarto.
"Don't listen to him, Anastasia," sabi ni Luciano. "He's just trying to confuse you."
"Then tell me he's lying," sagot ko. "Are you really my husband?"
Hindi siya agad nakasagot. Saglit siyang tumingin kay Beatrice bago muling ibinalik ang atensyon sa akin. Napansin ko ang maliit na pagbabago sa mukha niya, pero hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon. "You just had an accident. You shouldn't be listening to people who are trying to take advantage of your condition."
"That's not an answer, Luciano."
"Anastasia, please. We can talk about this when you're feeling better."
Napahigpit ang hawak ko sa kumot. Kung simpleng misunderstanding lang ito, bakit ang hirap niyang sagutin ang tanong ko? Hindi naman mahirap sabihin kung mag-asawa kami o hindi. At kung nagsisinungaling si Ezekiel, bakit hindi niya kayang itanggi nang diretso ang sinabi nito?
"Ask him about your wedding," singit ni Ezekiel. "Ask him about your years together. Ask him why your son calls another woman Mommy."
"Shut up!" galit na sagot ni Luciano.
Napalingon ako kay Beatrice. Tahimik lang siya habang yakap ang bata, pero nang mapansin niyang nakatingin ako sa kanya, agad siyang ngumiti. "Anastasia, please don't stress yourself. You're still recovering. We can explain everything once your condition improves."
"We?" ulit ko.
Hindi siya sumagot. Mas lalo akong kinabahan dahil pati siya ay tila umiiwas sa mga tanong ko. Bago pa lumala ang pagtatalo, pumasok ang nurse at sinabing kailangan kong magpahinga. Pinakiusapan niya ang lahat na lumabas muna, lalo na dahil nagsisimula na namang sumakit ang ulo ko. Umalis si Beatrice kasama si Soren, habang si Luciano ay nagtagal pa sa tabi ng kama ko.
"I'll come back later," sabi niya. "Don't think too much about what happened today."
Gusto ko sanang itanong kung bakit kailangan kong mag-isip nang sobra kung wala naman akong dapat ikabahala. Pero bago pa ako makapagsalita, lumabas na siya. Si Ezekiel ang huling naiwan. Hindi siya nagmamadaling umalis at hinintay muna niyang makatingin ako sa kanya.
"I know this is difficult to understand," sabi niya. "But I'm not going to lie to you."
"Why should I believe you?"
"Because I'm willing to show you proof."
Pagkasabi niya noon ay iniabot niya sa akin ang kanyang calling card. Ezekiel Laurent Rosales, President and CEO. Pamilyar sa akin ang apelyido niya kahit hindi ko matukoy kung saan ko iyon narinig. Sinabi niyang babalik siya kapag handa na akong makinig, saka siya lumabas ng kuwarto.
Nang maiwan akong mag-isa, hindi ko na napigilang subukang alalahanin ang mga sinabi nila. Luciano. Soren. Beatrice. Ezekiel. Paulit-ulit kong binanggit ang mga pangalan habang nakapikit, umaasang may kahit isang alaala na babalik. Ilang minuto akong ganoon hanggang sa biglang sumakit nang husto ang ulo ko. Napahawak ako sa sentido at napangiwi nang may sunod-sunod na larawang pumasok sa isip ko.
Isang wedding reception. Nakasuot ako ng puting gown habang nakatayo sa tabi ni Luciano. Nakangiti siya habang isinusuot ang singsing sa daliri ko. Pagkatapos ay may batang umiiyak sa isang nursery, at ako ang may hawak sa kanya habang tinatawag siyang Soren. Sunod na lumitaw ang mukha ni Beatrice. Nakaupo kami sa isang restaurant, nagtatawanan habang nagkukuwentuhan. Kaibigan ko siya. Kaibigan ko ang babaeng ipinakilala sa akin bilang asawa ng sarili kong asawa.
Napahinga ako nang malalim nang unti-unting bumalik ang mga alaala. Naalala ko ang mga panahong naghihintay ako kay Luciano tuwing gabi, ang mga business trip na palaging dahilan para hindi siya makauwi, at ang mga pagkakataong mas pinipili niyang sagutin ang tawag ni Beatrice kaysa makipag-usap sa akin. Naalala ko rin kung paano ko ipinagtanggol ang kanilang pagiging malapit dahil ayaw kong magmukhang selosa at walang tiwala sa asawa ko. Ilang beses kong sinabi sa sarili kong bahagi lang iyon ng nakaraan nila at wala na akong dapat ipag-alala.
Pero nagkamali ako.
Bumalik ang lahat, pati ang mga pagkakataong nakita ko silang magkasama at ang paraan ng pagtrato ni Luciano sa akin tuwing sinusubukan kong pag-usapan ang tungkol sa kanila. Hindi pala ako nag-iinarte. Hindi pala ako basta nag-iisip nang sobra. May dahilan kung bakit palagi akong hindi komportable sa relasyon nila, at ngayon ay alam ko na kung bakit.
Lalong bumigat ang dibdib ko nang maalala ang huling pagkakataong nakita ko si Soren bago ang aksidente. May hiniling siyang samahan ko siya sa school activity niya, pero hindi ako nakapunta dahil may importante raw na event si Luciano na kailangan kong asikasuhin. Nang gabing iyon, nakita ko sa social media ang litrato nina Luciano, Beatrice, at Soren na magkakasamang nagdi-dinner. Mukha silang masayang pamilya. Ako lang ang wala sa litrato.
Pinunasan ko ang pisngi ko nang mapansing may tumutulong luha. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang malaman na niloko ako ng asawa ko o ang malaman na hinayaan niyang isipin ng sarili naming anak na ibang babae ang kanyang ina.
May kumatok sa p***o bago pumasok si Ezekiel. Napatingin siya sa akin at agad napansin ang mga luha ko.
"Your memories are back?"
Tumango ako. "I remember everything."
Lumapit siya at inilapag ang isang basong tubig sa side table. Hindi siya nagtanong agad. Hinayaan niya muna akong uminom at pakalmahin ang sarili ko bago siya muling nagsalita.
"Do you want me to call your doctor?"
Umiling ako. "No. I just need to get out of here."
"Anastasia, you're still recovering. We need to make sure you're physically ready before you leave."
"I know." Tumingin ako sa kanya at pinilit na maging steady ang boses ko. "Pero ayokong manatili sa ospital na ito habang iniisip kong puwede silang bumalik dito anumang oras at magpanggap na wala silang ginawang mali."
Hindi agad sumagot si Ezekiel. Sa halip, hinila niya ang upuan at umupo sa tabi ng kama ko.
"Then we'll figure out what to do next. You don't have to decide everything today."
Tumango ako at pinunasan ang natitirang luha sa mukha ko. Sa ngayon, hindi ko muna sasabihin kay Luciano na bumalik na ang mga alaala ko. Gusto kong malaman kung hanggang saan niya kayang dalhin ang kasinungalingang siya mismo ang nagsimula. Pero bago ang lahat, kailangan kong makalabas dito at masigurong hindi na niya ako muling makokontrol.
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Yes, I'm with Ezekiel. Is there a problem?"Hindi ko inalis ang tingin ko kay Ezekiel habang hinihintay ang sagot ni Luciano. Nakatayo ito ilang hakbang mula sa sofa, hawak ang basong tubig na kanina pa niya gustong ipainom sa akin. Hindi naman ako nagtatago sa kanya, kaya wala akong nakikitang dahilan para magsinungaling tungkol sa kung sino ang kasama ko. Besides, hindi ba sinabi niyang hindi niya ako asawa? Kung ganoon, wala na siyang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko o kung saan ako tumutuloy."Why are you with him?" mariing tanong ni Luciano."He's helping me.""I can help you. You don't need him."Napatawa ako nang mahina. "You've said that already, Luciano. But I don't remember asking you for help.""Anastasia, don't make this difficult. We need to talk about Soren."Agad na nawala ang ngiti ko nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit anong pilit kong kontrolin ang emosyon ko, iba pa rin kapag si Soren na ang pinag-uusapan. Gusto k
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Don't you want to see Luciano's reaction when he finds out that the woman he abandoned is no longer waiting for him?"Napatingin ako kay Ezekiel na kasalukuyang nakatayo malapit sa kitchen counter ng condominium. Bumalik siya kaninang umaga para dalhan ako ng breakfast at ilang personal necessities na maaaring kailanganin ko habang nagpapagaling. Hindi ko inaasahang mapag-uusapan namin ulit si Luciano, pero nang banggitin niya ang tungkol sa plano namin, hindi ko napigilang mapaisip. Kagabi pa ako hindi mapakali dahil sa tawag ng asawa ko. Gusto raw niyang mag-usap kami tungkol sa sitwasyon ko, pero wala akong balak na basta na lang sumunod sa gusto niya. Ilang taon akong naging sunod-sunuran sa mga desisyon niya. This time, gusto kong ako naman ang magdesisyon."Actually, I do," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko. "Gusto kong makita kung ano ang magiging reaction niya kapag nalaman niyang hindi na niya ako kayang kontrolin."Bahagyang ngumiti si
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Are you sure you want to leave today?"Napatingin ako kay Ezekiel habang inaayos niya ang mga gamit na inilagay ng nurse sa maliit na paper bag. Ilang oras na rin ang nakalipas mula nang bumalik ang mga alaala ko, pero hindi pa rin nawawala ang bigat na nararamdaman ko. Gusto kong makalabas agad ng ospital. Hindi dahil magaling na ako o wala na akong nararamdamang sakit, kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa kuwartong iyon na para bang normal lang ang lahat ng nangyari. Ilang beses nang bumalik si Luciano mula nang umalis si Beatrice at si Soren. Nagdala pa siya ng pagkain at nagtanong kung kailangan ko ng kahit ano, pero hindi ko na kayang tingnan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kasinungalingang sinabi niya sa akin. Ang mas nakakainis, patuloy pa rin siyang umaastang nag-aalala sa kalagayan ko kahit alam niyang wala na akong dapat malaman tungkol sa sarili kong pamilya."I don't want to stay here any longer," sagot ko. "I've already spoken
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"He's your husband. And that little boy is your son."Ilang beses kong inulit sa isip ko ang sinabi ni Ezekiel, pero hindi ko pa rin maintindihan kung paano naging posible ang lahat. Nakatingin ako sa kanya habang sinusubukang intindihin ang mga salitang binitawan niya. Asawa ko si Luciano? At anak ko si Soren? Kung totoo iyon, bakit ibang babae ang tinatawag ng bata na Mommy? Bakit hindi man lang sinabi ni Luciano na may asawa siya noong una siyang pumasok sa kuwartong ito? Napalingon ako sa lalaki at hinintay ang sagot niya, pero hindi siya agad nagsalita. Sa halip, nakita kong mariin niyang tiningnan si Ezekiel na para bang gusto niya itong palabasin ng kuwarto."Don't listen to him, Anastasia," sabi ni Luciano. "He's just trying to confuse you.""Then tell me he's lying," sagot ko. "Are you really my husband?"Hindi siya agad nakasagot. Saglit siyang tumingin kay Beatrice bago muling ibinalik ang atensyon sa akin. Napansin ko ang maliit na pagbabago
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POVMasakit ang ulo ko. Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. May puting ilaw sa kisame, malamig ang paligid, at may kung anong nakakabit sa kamay ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi nang kumirot ang ilang bahagi ng katawan ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga roon o kung bakit ako nasa ospital. Ang huling naaalala ko ay wala. Blanko. Para bang may malaking bahagi ng buhay ko na biglang nawala at hindi ko alam kung saan magsisimulang magtanong."Ma'am? Gising na po kayo?"Napalingon ako sa babaeng nakasuot ng nurse uniform. Agad siyang lumapit nang mapansin niyang nakadilat na ako at inayos ang nakakabit na dextrose sa kamay ko. "Good morning po. Naririnig n'yo po ba ako? Huwag muna kayong gagalaw nang biglaan.""Nasaan ako?" paos kong tanong. Halos hindi lumabas ang boses ko kaya napalunok muna ako bago muling nagsalita. "Anong nangyari sa akin?""Nasa hospital po kayo. Naaksiden







