Partager

CHAPTER 5

Auteur: D A V E
last update Date de publication: 2026-11-17 15:17:21

ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV

"Yes, I'm with Ezekiel. Is there a problem?"

Hindi ko inalis ang tingin ko kay Ezekiel habang hinihintay ang sagot ni Luciano. Nakatayo ito ilang hakbang mula sa sofa, hawak ang basong tubig na kanina pa niya gustong ipainom sa akin. Hindi naman ako nagtatago sa kanya, kaya wala akong nakikitang dahilan para magsinungaling tungkol sa kung sino ang kasama ko. Besides, hindi ba sinabi niyang hindi niya ako asawa? Kung ganoon, wala na siyang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko o kung saan ako tumutuloy.

"Why are you with him?" mariing tanong ni Luciano.

"He's helping me."

"I can help you. You don't need him."

Napatawa ako nang mahina. "You've said that already, Luciano. But I don't remember asking you for help."

"Anastasia, don't make this difficult. We need to talk about Soren."

Agad na nawala ang ngiti ko nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit anong pilit kong kontrolin ang emosyon ko, iba pa rin kapag si Soren na ang pinag-uusapan. Gusto kong makita siya. Gusto kong malaman kung kumusta siya at kung naiintindihan ba niya kung bakit hindi ako ang kasama niya ngayon. Pero hindi ko rin kayang magkunwaring walang nangyari.

"What about him?"

"He keeps asking about you. He's confused because you suddenly left the hospital."

"Then you should explain it to him."

"You're his mother, Anastasia. You should be the one talking to him."

Napapikit ako sandali. Ang kapal naman niyang gamitin ang pagiging ina ko pagkatapos niyang hayaang tawagin ng anak namin na Mommy ang ibang babae sa harap ko. "I'll talk to Soren when I'm ready. Don't use our son just because you want me to come back."

Hindi na siya nakasagot agad. Ilang segundo ang lumipas bago niya muling binuksan ang bibig niya.

"Fine. I'll bring him tomorrow."

"Okay."

Ibinaba ko ang tawag at inilapag ang cellphone sa mesa. Napansin ni Ezekiel ang pagbabago ng mukha ko kaya inilapag niya rin ang basong hawak niya.

"Is everything okay?"

"He's bringing Soren tomorrow."

"Do you want to see him?"

"Of course, I do." Napatingin ako sa kanya. "He's my son, Ezekiel. Kahit anong ginawa ni Luciano, hindi naman kasalanan ni Soren."

Tumango siya at hindi na nagtanong pa. Tinulungan niya akong bumalik sa kuwarto dahil kailangan ko pang magpahinga. Bago siya umalis, sinigurado niyang nakainom ako ng gamot at may tubig sa tabi ng kama. Nang maisara ang p***o, kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang ilang lumang litrato. May mga picture kaming tatlo ni Luciano at Soren noong mas bata pa ang anak namin. Sa isa, nakasandal si Soren sa dibdib ko habang nakangiti si Luciano sa camera. Hindi ko napigilang palakihin ang litrato. Kailan ba nagsimulang maging ganito ang pamilya namin? At bakit hindi ko napansin na unti-unti na pala akong naiiwan sa sarili kong pagsasama?

Kinabukasan, bandang alas-diyes ng umaga, dumating sina Luciano at Soren. Hindi ko inaasahang kasama rin nila si Beatrice. Nang makita ko silang tatlo sa may pintuan, napansin kong magkahawak-kamay ang bata at ang babae. Si Luciano naman ay may dalang paper bag na inilapag niya sa coffee table.

"How are you feeling?" tanong niya.

"I'm better."

Lumapit si Soren pero hindi agad umupo sa tabi ko. Tumingin muna siya kay Beatrice na siyang nagbigay sa kanya ng maliit na pagtango. Saka lang siya lumapit at umupo sa bakanteng upuan.

"Hi, Soren," bati ko.

"Hi."

"How's school?"

"Okay."

Gusto ko siyang yakapin, pero pinigilan ko ang sarili ko nang mapansin kong hindi siya komportable. Hindi ko alam kung ano ang sinabi sa kanya ng mga magulang niya o kung paano nila ipinaliwanag ang sitwasyon namin. Ayokong pilitin siyang lumapit sa akin dahil baka lalo lang siyang mailang.

"Did you bring Mommy a drawing?" tanong ni Beatrice.

Tumango si Soren at kinuha ang isang papel mula sa maliit niyang bag. Iniabot niya iyon sa akin. May drawing ng tatlong tao na magkahawak-kamay, at sa itaas ay may nakasulat na My Family. Si Luciano, Beatrice, at Soren ang nasa larawan.

"That's nice," sabi ko habang pinipilit ngumiti. "You did a good job."

"Mommy helped me color it," sagot niya habang tumitingin kay Beatrice.

"That's sweet."

Ibinaba ko ang papel sa mesa at inayos ang pagkakaupo ko. Hindi ko gustong makita nilang nasasaktan ako, lalo na si Luciano. Napansin kong ilang beses siyang tumingin sa akin na para bang hinihintay niyang mag-react ako.

"Anastasia, I think we should discuss your living arrangements," sabi niya. "You can't stay here indefinitely."

"Why not?"

"Because this isn't your home."

Bago pa ako makasagot, may narinig akong yabag mula sa hallway. Paglingon ko, nakita ko si Ezekiel na may hawak na folder. Pumasok siya sa sala at binati ako bago tumingin sa mga bisita ko.

"Good morning. I hope I'm not interrupting anything."

Nanigas ang panga ni Luciano. "What are you doing here?"

"Visiting Anastasia."

"Why?"

Inilapag ni Ezekiel ang folder sa coffee table at tumingin sa akin. "I brought the documents you asked for. Your previous employment records and some information about your professional background."

Napatingin ako sa folder. Ilang taon ko ring hindi nagamit ang dating skills ko dahil mas pinili kong asikasuhin ang pamilya namin. Ngayon, gusto kong malaman kung kaya ko pang bumalik sa dati kong trabaho.

"Thank you, Ezekiel."

Wala akong pakialam kung paano ako tiningnan ni Luciano. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, may pinagkakaabalahan akong hindi tungkol sa kanya o sa mga gusto niya. Binuksan ko ang folder at nagsimulang basahin ang mga dokumentong dala ni Ezekiel.

"Anastasia, we haven't finished talking," sabi ni Luciano.

Tumingin ako sa kanya. "We can talk another time. I have something important to do."

"More important than your family?"

Hindi ako agad nakasagot. Tiningnan ko muna si Soren na tahimik na nakaupo sa tabi ni Beatrice bago muling humarap sa asawa ko.

"Then maybe you should have thought about your family before you decided to pretend I was never part of it."

Walang ibang nagsalita sa loob ng ilang segundo. Si Ezekiel ay tahimik na nakatayo sa tabi ko, habang si Luciano naman ay nakatitig sa akin na para bang ngayon lang niya napansing hindi na ako basta susunod sa gusto niya.

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 5

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Yes, I'm with Ezekiel. Is there a problem?"Hindi ko inalis ang tingin ko kay Ezekiel habang hinihintay ang sagot ni Luciano. Nakatayo ito ilang hakbang mula sa sofa, hawak ang basong tubig na kanina pa niya gustong ipainom sa akin. Hindi naman ako nagtatago sa kanya, kaya wala akong nakikitang dahilan para magsinungaling tungkol sa kung sino ang kasama ko. Besides, hindi ba sinabi niyang hindi niya ako asawa? Kung ganoon, wala na siyang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko o kung saan ako tumutuloy."Why are you with him?" mariing tanong ni Luciano."He's helping me.""I can help you. You don't need him."Napatawa ako nang mahina. "You've said that already, Luciano. But I don't remember asking you for help.""Anastasia, don't make this difficult. We need to talk about Soren."Agad na nawala ang ngiti ko nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit anong pilit kong kontrolin ang emosyon ko, iba pa rin kapag si Soren na ang pinag-uusapan. Gusto k

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 4

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Don't you want to see Luciano's reaction when he finds out that the woman he abandoned is no longer waiting for him?"Napatingin ako kay Ezekiel na kasalukuyang nakatayo malapit sa kitchen counter ng condominium. Bumalik siya kaninang umaga para dalhan ako ng breakfast at ilang personal necessities na maaaring kailanganin ko habang nagpapagaling. Hindi ko inaasahang mapag-uusapan namin ulit si Luciano, pero nang banggitin niya ang tungkol sa plano namin, hindi ko napigilang mapaisip. Kagabi pa ako hindi mapakali dahil sa tawag ng asawa ko. Gusto raw niyang mag-usap kami tungkol sa sitwasyon ko, pero wala akong balak na basta na lang sumunod sa gusto niya. Ilang taon akong naging sunod-sunuran sa mga desisyon niya. This time, gusto kong ako naman ang magdesisyon."Actually, I do," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko. "Gusto kong makita kung ano ang magiging reaction niya kapag nalaman niyang hindi na niya ako kayang kontrolin."Bahagyang ngumiti si

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 3

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Are you sure you want to leave today?"Napatingin ako kay Ezekiel habang inaayos niya ang mga gamit na inilagay ng nurse sa maliit na paper bag. Ilang oras na rin ang nakalipas mula nang bumalik ang mga alaala ko, pero hindi pa rin nawawala ang bigat na nararamdaman ko. Gusto kong makalabas agad ng ospital. Hindi dahil magaling na ako o wala na akong nararamdamang sakit, kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa kuwartong iyon na para bang normal lang ang lahat ng nangyari. Ilang beses nang bumalik si Luciano mula nang umalis si Beatrice at si Soren. Nagdala pa siya ng pagkain at nagtanong kung kailangan ko ng kahit ano, pero hindi ko na kayang tingnan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kasinungalingang sinabi niya sa akin. Ang mas nakakainis, patuloy pa rin siyang umaastang nag-aalala sa kalagayan ko kahit alam niyang wala na akong dapat malaman tungkol sa sarili kong pamilya."I don't want to stay here any longer," sagot ko. "I've already spoken

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 2

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"He's your husband. And that little boy is your son."Ilang beses kong inulit sa isip ko ang sinabi ni Ezekiel, pero hindi ko pa rin maintindihan kung paano naging posible ang lahat. Nakatingin ako sa kanya habang sinusubukang intindihin ang mga salitang binitawan niya. Asawa ko si Luciano? At anak ko si Soren? Kung totoo iyon, bakit ibang babae ang tinatawag ng bata na Mommy? Bakit hindi man lang sinabi ni Luciano na may asawa siya noong una siyang pumasok sa kuwartong ito? Napalingon ako sa lalaki at hinintay ang sagot niya, pero hindi siya agad nagsalita. Sa halip, nakita kong mariin niyang tiningnan si Ezekiel na para bang gusto niya itong palabasin ng kuwarto."Don't listen to him, Anastasia," sabi ni Luciano. "He's just trying to confuse you.""Then tell me he's lying," sagot ko. "Are you really my husband?"Hindi siya agad nakasagot. Saglit siyang tumingin kay Beatrice bago muling ibinalik ang atensyon sa akin. Napansin ko ang maliit na pagbabago

  • The Wife He Threw Away: His Biggest Regret   CHAPTER 1

    ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POVMasakit ang ulo ko. Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. May puting ilaw sa kisame, malamig ang paligid, at may kung anong nakakabit sa kamay ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi nang kumirot ang ilang bahagi ng katawan ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga roon o kung bakit ako nasa ospital. Ang huling naaalala ko ay wala. Blanko. Para bang may malaking bahagi ng buhay ko na biglang nawala at hindi ko alam kung saan magsisimulang magtanong."Ma'am? Gising na po kayo?"Napalingon ako sa babaeng nakasuot ng nurse uniform. Agad siyang lumapit nang mapansin niyang nakadilat na ako at inayos ang nakakabit na dextrose sa kamay ko. "Good morning po. Naririnig n'yo po ba ako? Huwag muna kayong gagalaw nang biglaan.""Nasaan ako?" paos kong tanong. Halos hindi lumabas ang boses ko kaya napalunok muna ako bago muling nagsalita. "Anong nangyari sa akin?""Nasa hospital po kayo. Naaksiden

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status