Home / Mystery/Thriller / The Wife Who Never Slept / Chapter 4 – The Sleeping Doctor

Share

Chapter 4 – The Sleeping Doctor

Author: Lady Goulding
last update publish date: 2026-11-16 20:47:14

“Kung comatose talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang alam niya kung kailan ka pumapasok sa kuwarto?”

Napatigil si Althea sa pagbukas ng medical chart.

Hindi niya alam kung bakit biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon. Siguro dahil sa luha na nakita niya sa mata ni Seraphina kagabi. O dahil sa mysterious messages na natanggap niya bago matulog.

Huwag kang magtiwala kay Rafael.

Huwag kang matulog ngayong gabi.

Pero ang pinakamatinding dahilan ay ang papel na nakita niya sa ilalim ng unan ni Seraphina.

He comes here every night to make sure I am still asleep.

Hindi niya alam kung sino ang sumulat noon. Hindi rin niya alam kung paano nakarating sa ilalim ng unan ang papel. Pero kung totoong kay Seraphina iyon, may posibilidad na mas malaki ang problema kaysa sa inaakala niya.

“Doctor?”

Napalingon si Althea sa p***o.

Nandoon si Lourdes, may hawak na tray ng kape.

“Good morning po. Hindi pa kayo nag-aalmusal?”

“Not yet. Thank you, Lourdes.”

Inilapag ng matanda ang tray sa maliit na table.

“Maaga po kayong nagising.”

“Hindi ako masyadong nakatulog.”

“Dahil po ba sa nangyari kagabi?”

Napatingin si Althea sa kaniya.

“Anong nangyari kagabi?”

Bahagyang nag-alangan si Lourdes bago sumagot.

“Narinig ko po kasing may nag-uusap sa hallway. Si Sir at kayo.”

“Ah, that.” Pinilit niyang ngumiti. “Nothing serious.”

Tumango si Lourdes, pero halatang hindi kumbinsido.

“Doctor, may itatanong po sana ako.”

“Sure.”

“May chance po bang magising si Madam?”

Hindi agad nakasagot si Althea.

“Depende sa condition niya. Kailangan ko munang ma-review ang medical records niya at ma-assess nang maayos ang neurological status niya.”

“Pero possible po?”

“Possible, but I don't want to give you false hope.”

Napayuko si Lourdes.

“Matagal na po kaming naghihintay.”

“Alam ko.”

“May mga gabi po kasi na parang naririnig ko siyang humihinga nang iba. Minsan, parang may gustong sabihin.”

“Have you told Dr. Rafael?”

Mabilis na umiling ang matanda.

“Hindi na po.”

“Why?”

Tumingin si Lourdes sa p***o bago bahagyang ibinaba ang boses.

“Dahil ayaw po niyang may ibang nagsasabi kung ano ang nararamdaman ng asawa niya.”

Hindi na nakapagtanong si Althea. Sa halip, binuksan niya ang medical chart na dala niya.

“Lourdes, may access ba ako sa lahat ng medical records ni Seraphina?”

“Ang mga nasa mansion po, yes. Pero may ibang records na nasa Montenegro Hospital.”

“I'll request those.”

Muling tumango ang matanda.

“Doctor, isang bagay lang po. Kapag may napansin kayong kakaiba kay Madam, huwag ninyong ipagsasabi agad.”

“Why?”

Hindi sumagot si Lourdes.

At sa pagkakataong iyon, mas naging sigurado si Althea na may alam ang matandang housekeeper na hindi nito kayang sabihin.

Nasa dulo ng second floor ang pribadong medical suite ni Seraphina. Hindi ito mukhang ordinaryong bedroom. Mas kahawig ito ng isang maliit na intensive care unit na inilagay sa loob ng isang mansiyon.

May hospital bed, cardiac monitor, portable ventilator, suction machine, oxygen supply, at iba pang medical equipment. May emergency cart din sa isang sulok. Malinis ang paligid at maayos ang pagkakaayos ng lahat ng gamit.

Maging ang ilaw ay sadyang pinili para hindi masyadong maliwanag.

Pagpasok ni Althea, nakita niya si Seraphina na nakahiga sa kama.

Tahimik. Maputla. Nakapikit.

Kung hindi lang dahil sa monitor na nagpapakita ng patuloy nitong vital signs, maaaring isipin ng sinumang tumingin na natutulog lamang ito.

“Good morning, Mrs. Montenegro,” mahinang bati niya.

Inilapag niya ang chart sa maliit na mesa at nagsuot ng gloves.

Nagsimula siya sa basic assessment. Sinuri niya ang respiratory pattern, oxygen saturation, pulse rate, blood pressure, at temperature. Maayos naman ang karamihan sa readings.

Pero may isang bagay siyang napansin.

Mas mababa ang heart rate ni Seraphina tuwing tahimik ang kuwarto. Kapag may nagsasalita malapit sa kaniya, bahagyang tumataas ang reading.

Hindi naman iyon agad nangangahulugang may malay ang pasyente. Maraming posibleng dahilan ang pagbabago sa heart rate, kabilang ang medication, stimulation, at natural physiological fluctuations.

Pero gusto niyang mas maintindihan kung ano ang nangyayari.

Binuksan niya ang electronic chart.

Ayon sa records, dalawang taon at apat na buwan nang nasa prolonged disorder of consciousness si Seraphina matapos ang severe traumatic brain injury. May history ito ng prolonged mechanical ventilation, ilang complications, at paulit-ulit na neurological assessments.

May nakalagay ding diagnosis na unresponsive wakefulness syndrome.

Hindi iyon katulad ng simpleng tulog. Ang mga pasyenteng may ganitong kondisyon ay maaaring magpakita ng sleep-wake cycles, pero walang malinaw na consistent evidence ng awareness sa kanilang sarili o kapaligiran.

Gayunman, hindi ibig sabihin na wala nang posibilidad ng pagbabago.

Kaya maingat na sinuri ni Althea ang mga mata ni Seraphina, ang pupil response, at ang motor reactions nito.

“Mrs. Montenegro, I'm going to check your response to stimulation.”

Gumamit siya ng maingat na neurological examination, sinusunod ang tamang protocol. Wala siyang nakitang malinaw na purposeful movement.

Pero nang ilipat niya ang kamay ni Seraphina sa ibabaw ng kumot, napansin niyang bahagyang kumunot ang noo nito.

Napahinto siya.

“Again,” bulong niya sa sarili.

Inulit niya ang pagsusuri.

Wala.

Maaaring involuntary response lamang iyon.

Isinulat niya ang observation sa chart.

Habang nagsusulat, napansin niya ang isang maliit na marka sa likod ng kaliwang kamay ni Seraphina. May ilang lumang injection marks at isang manipis na peklat malapit sa pulso.

Hindi iyon gaanong kakaiba para sa isang pasyenteng matagal nang naka-confine.

Pero may isa pang bagay na nakatawag sa pansin niya.

May bagong injection mark.

“Lourdes,” tawag niya.

Agad na pumasok ang housekeeper.

“Opo, Doctor?”

“Sino ang nagbibigay ng medication kay Mrs. Montenegro?”

“Usually po, ang nurse na naka-assign sa kaniya.”

“May nurse ba rito ngayon?”

“Wala po. Tuwing umaga lang po pumupunta ang nurse mula sa hospital.”

“Then who administered her medication last night?”

Nag-alangan si Lourdes.

“Si Sir po.”

Napalingon si Althea.

“Dr. Rafael?”

“Opo. Minsan po, siya na mismo ang nagbibigay.”

“May medical training naman siya, but I need to review the medication administration records.”

“Opo, Doctor.”

“Where are they?”

“Nasa cabinet po sa kabilang side.”

Lumapit si Althea sa cabinet at binuksan ang folder.

May listahan ng medications, dosage, at schedule. Karamihan ay maintenance medications at supportive treatment para sa kondisyon ni Seraphina.

Pero may isang gamot na hindi niya agad nakilala.

Hindi ito kasama sa usual medication list na nakita niya sa chart.

Nakalagay lamang ang abbreviated name at dosage.

TRZ-04 — 10 mg — 10:00 PM

Napakunot ang noo niya.

“Lourdes, ano ito?”

Lumapit ang matanda at sinilip ang papel.

“Hindi ko po alam, Doctor.”

“Who prescribed this?”

“Si Sir po ang nagbigay ng instructions.”

“May prescription?”

“Hindi ko po alam.”

Muli niyang sinuri ang listahan.

Hindi siya basta mag-a-assume na may masamang epekto ang gamot. Pero hindi rin niya maaaring balewalain ang isang medication na walang malinaw na indication at documentation.

“Can you ask the nurse for the complete medication record?”

“Opo.”

Isinara ni Althea ang folder.

May isa na naman siyang tanong na walang sagot.

At tila bawat bagong impormasyong nakukuha niya ay nagbubukas lamang ng mas maraming sikreto.

Bandang alas-diyes ng umaga, dumating si Rafael.

“Good morning, Doctor.”

Nasa tabi ng kama si Althea at sinusuri ang monitor nang marinig niya ito.

“Good morning.”

“How's my wife?”

“Stable naman ang vital signs niya. But I want to conduct a more comprehensive neurological assessment.”

“Is there a problem?”

“May ilang responses akong gustong i-review. Nothing conclusive yet.”

Lumapit si Rafael sa kama.

“She's been like this for more than two years. I've seen several specialists. They've all told me the same thing.”

“I understand. But I still need to make my own assessment.”

“Of course.” Hinawakan nito ang kamay ni Seraphina. “You're the doctor.”

Napansin ni Althea na nagbago nang bahagya ang heart rate sa monitor.

Mula 68, naging 76.

Tumingin siya sa screen.

“Did you notice that?” tanong niya.

“Ano?”

“Her heart rate increased when you held her hand.”

Bahagyang ngumiti si Rafael.

“Maybe she recognizes me.”

“It's possible, but we can't conclude that from heart rate changes alone.”

“After everything we've been through, I still believe she can hear me.”

May lungkot sa boses nito.

“Do you talk to her often?”

“Every day.”

“Does she ever react?”

“Not in any meaningful way.”

Napatingin si Althea sa mukha ni Seraphina.

“Has she ever moved her fingers or opened her eyes?”

“Doctor, if she had, I would have told you.”

Mabilis ang sagot nito.

Masyadong mabilis.

“I'm just asking.”

“Of course.” Inilapit ni Rafael ang mukha sa asawa. “Sera, si Doctor Althea ang bago mong consultant. She'll take care of you.”

Tahimik ang kuwarto.

Maya-maya, napansin ni Althea ang bahagyang pagtaas ng heart rate ni Seraphina.

This time, hindi niya inalis ang tingin sa monitor.

“Interesting,” bulong niya.

“What is?”

“Her heart rate changed again.”

Tumingin si Rafael sa screen.

“Maybe she's responding to my voice.”

“Maybe.”

Pero habang nakatayo sila sa magkabilang gilid ng kama, may napansin si Althea.

Bahagyang gumalaw ang daliri ni Seraphina.

Hindi malaki ang movement. Halos hindi mapapansin kung hindi ka nakatingin nang diretso sa kamay nito.

Pero nakita niya.

“Rafael.”

“What?”

“Can you step away for a moment?”

Nakunot ang noo nito.

“Why?”

“I want to check something.”

Hindi agad gumalaw si Rafael. Pagkatapos ng ilang segundo, binitiwan niya ang kamay ng asawa at umatras.

Nagsimulang bumaba ang heart rate ni Seraphina.

Muling lumapit si Rafael.

Tumaas ulit.

Napatingin si Althea sa monitor.

Hindi pa rin iyon sapat para makabuo ng konklusyon. Pero may pattern na siyang gustong obserbahan.

“Does she usually respond like this when you're around?” tanong niya.

“Like what?”

“Her readings change when you approach her.”

“Maybe because she knows me.”

“Maybe.”

Saglit na nagkatinginan ang dalawa.

“Doctor,” mahinang sabi ni Rafael, “I hope you won't make the mistake of seeing what you want to see.”

Hindi agad nakasagot si Althea.

“I'm only documenting what I observe.”

“Good. Because I don't want false expectations. Not for me, and certainly not for her.”

Pagkatapos ay lumapit ito sa kama at inayos ang kumot ni Seraphina.

“She's been through enough.”

Muli niyang narinig ang parehong linya sa isip niya.

She's been through enough.

Pero paano kung hindi pa talaga tapos ang lahat?

Pagkalabas ni Rafael, ipinagpatuloy ni Althea ang pagsusuri.

Gusto niyang tiyakin kung ang mga napansin niyang pagbabago ay random responses lamang o may consistent pattern.

Tinawag niya ang pangalan ni Seraphina.

Walang tugon.

Gumamit siya ng simpleng verbal commands bilang bahagi ng assessment.

“Mrs. Montenegro, if you can hear me, try to move your right hand.”

Walang nangyari.

Muli niyang sinubukan.

“Seraphina, can you hear me?”

Tahimik pa rin.

Isinulat niya ang resulta.

Pero bago niya tuluyang maisara ang chart, may naalala siya.

Ang piraso ng papel na nakita niya kagabi.

He comes here every night to make sure I am still asleep.

Inilabas niya iyon mula sa bulsa at muling binasa.

Pagkatapos ay tumingin siya sa pasyente.

“Mrs. Montenegro,” mahinang sabi niya, “kung may paraan kang makipag-communicate sa akin, kailangan kong malaman.”

Walang tugon.

“Hindi ko alam kung sino ang dapat kong pagkatiwalaan dito. Pero kung may nangyayari sa iyo na hindi nakikita sa medical records, I need to know.”

Inilapag niya ang papel sa ibabaw ng mesa.

Muli niyang hinawakan ang kamay ni Seraphina.

“I'm not here to hurt you.”

Sa unang pagkakataon, napansin niyang bahagyang gumalaw ang hinlalaki nito.

Napahinto siya.

“Seraphina?”

Muling gumalaw ang hinlalaki.

Hindi ito basta isang mabilis na muscle twitch. Parang may pagtatangkang kumilos, pero mahina at hindi tuloy-tuloy.

Dahan-dahang inilapit ni Althea ang kaniyang mukha.

“Can you hear me?”

May bahagyang pagbabago sa monitor.

“Mrs. Montenegro, if you can hear me, squeeze my hand.”

Ilang segundo ang lumipas.

Walang nangyari.

Muntik na siyang bumitaw nang biglang may maramdaman siyang mahinang pressure sa kaniyang palad.

Napasinghap siya.

Hindi malakas.

Pero malinaw.

May pumisil sa kamay niya.

Agad niyang sinuri ang kamay ni Seraphina. Hindi niya ito ginagalaw at wala siyang nakitang anumang external stimulus na maaaring magpaliwanag sa pressure.

“Seraphina, can you do that again?”

Wala.

“Please. One more time.”

Tahimik ang kuwarto.

Maya-maya, may isa na namang mahinang pressure sa palad niya.

Napaatras si Althea.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakatayo roon bago niya napansing nanginginig na ang hawak niyang chart.

Kailangan niyang ma-document ang nangyari. Kailangan niyang ulitin ang assessment sa presensya ng ibang neurologist. Hindi siya puwedeng magdesisyon base lamang sa iisang observation.

Pero may isang bagay na hindi na niya kayang balewalain.

May possibility na may awareness si Seraphina.

At kung ganoon, bakit walang nakadokumentong ganitong response sa loob ng mahigit dalawang taon?

Pagsapit ng alas-onse ng gabi, bumalik si Althea sa medical suite.

Hindi niya sinabi kay Rafael ang tungkol sa hand squeeze. Gusto muna niyang maulit ang assessment kasama ang isang independent neurologist bago siya gumawa ng anumang report.

Nang makapasok siya, tahimik ang buong kuwarto.

Nakahiga si Seraphina. Patuloy ang mahinang tunog ng monitor.

Lumapit siya sa kama.

“Mrs. Montenegro, it's me again.”

Inayos niya ang maliit na lamp sa bedside table at sinuri ang readings.

Normal.

Walang kakaiba.

Hanggang sa mapansin niyang bahagyang nakabukas ang mga daliri ng kaliwang kamay ni Seraphina.

“Seraphina?”

Dahan-dahan niyang hinawakan iyon.

“Can you hear me?”

Walang tugon.

Napatingin siya sa p***o bago muling ibinaling ang pansin sa pasyente.

“I'm going to ask you something. If you understand me, try to squeeze my hand.”

Ilang segundo ang lumipas.

Wala.

Muli niyang sinubukan.

“Did Rafael hurt you?”

Biglang nagbago ang heart rate sa monitor.

Mula 70, naging 91.

Napaatras si Althea.

“Seraphina?”

May mahinang tunog na nagmula sa lalamunan nito. Hindi malinaw kung isang involuntary vocalization lamang o pagtatangkang magsalita.

Lumapit siya.

“I'm here. Don't be afraid.”

Muling gumalaw ang kamay ni Seraphina.

Sa pagkakataong iyon, hindi lamang isang mahinang pressure ang naramdaman ni Althea.

May malinaw na pagpiga sa kaniyang mga daliri.

At pagkatapos, may isang mahinang boses na halos hindi niya marinig.

“Althea…”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Seraphina?”

Bahagyang gumalaw ang mga labi nito.

“Don't…”

“Don't what? Seraphina, please. Tell me.”

“Don't… let…”

Biglang huminto ang boses.

Muling bumalik sa normal ang heart rate nito.

Napatingin si Althea sa monitor at saka sa mukha ng pasyente.

“Don't let who?”

Dahan-dahang gumalaw ang mga labi ni Seraphina.

At sa pagkakataong iyon, malinaw niyang narinig ang pangalan.

“Rafael…”

Bago pa siya makapagtanong, may biglang bumukas na ilaw sa hallway.

Napalingon si Althea sa pintuan.

Nakatayo roon si Rafael.

Hindi ito mukhang nagulat na makita siya sa loob ng kuwarto.

Sa halip, nakatingin ito sa kamay ni Seraphina na hawak pa rin ni Althea.

“Doctor,” malamig nitong sabi. “I thought I told you to inform me before doing anything unusual with my wife.”

Dahan-dahang binitiwan ni Althea ang kamay ng pasyente.

“I was just checking her neurological response.”

“Alas-onse na ng gabi.”

“I know.”

“Then why are you here?”

Hindi agad nakasagot si Althea.

Lumapit si Rafael sa kama at tiningnan ang monitor. Pagkatapos ay marahang hinaplos ang buhok ng asawa.

“Good evening, Sera.”

Nanatiling nakapikit ang babae.

Ilang segundo siyang tahimik bago muling tumingin kay Althea.

“May sinabi ba siya sa iyo?”

Ramdam ni Althea ang panlalamig ng kaniyang mga palad.

“Wala.”

Matagal siyang tinitigan ni Rafael.

“Are you sure?”

“Opo.”

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

“Good.”

Pagkatapos ay yumuko ito malapit sa tainga ni Seraphina.

“Because if she ever speaks again, Doctor, I want to be the first person to know.”

Napatingin si Althea sa babae.

Nakatikom ang mga mata nito. Tahimik ang mukha. Wala kang makikitang anumang palatandaan na may narinig o naunawaan siya.

Pero nang bahagyang ilayo ni Rafael ang kaniyang mukha, may napansin si Althea.

Isang mahinang paggalaw ng mga daliri sa ilalim ng kumot.

Dalawang beses.

Huminto.

At pagkatapos, isang beses pa.

Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin noon.

Hanggang sa mapansin niyang nakabukas ang maliit na bedside drawer.

Sa loob nito ay may isang piraso ng papel na hindi niya nakita kanina.

Dahan-dahan niya itong hinugot habang abala si Rafael sa pag-aayos ng monitor.

Isang maikling mensahe ang nakasulat.

“Huwag mong sabihin sa kaniya na gising ako.”

Napatingin si Althea kay Seraphina.

At sa unang pagkakataon, hindi na niya inisip kung may malay ba talaga ang pasyente.

Dahil may mas nakakatakot na tanong na ngayon.

Kung matagal nang gising si Seraphina, ilang gabi na niyang naririnig ang lahat ng sinasabi ng asawa niya—at ano ang nalaman niyang dahilan kung bakit kailangan niyang magkunwaring tulog?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • The Wife Who Never Slept   Chapter 6 – The Doctor's Past

    “Hindi ako ang pumatay sa pasyenteng iyon. Pero hanggang ngayon, ako pa rin ang sinisisi ng lahat.”Hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi nang malakas. Siguro dahil tatlong gabi na akong halos hindi nakakatulog. O dahil sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, bumabalik ang isang pangyayaring matagal ko nang gustong kalimutan.St. Catherine Medical Center.Isang emergency surgery.Isang pasyenteng hindi na nakalabas nang buhay.At ang pangalan kong naging laman ng balita.Nakatayo ako sa harap ng salamin nang tumunog ang cellphone ko.Unknown Number.Doctor Sarmiento, your past doesn't disappear just because you changed hospitals.Nanlamig ang mga daliri ko.May sumunod na mensahe.Ask Rafael why he hired you.Napaupo ako sa gilid ng kama.Sa loob ng ilang segundo, hindi ako nakagalaw. Pagkatapos, sinubukan kong tawagan ang numero.Unreachable.“Of course,” bulong ko.Tiningnan ko ang oras. 6:12 AM.Sa labas ng bintana, unti-unting nawawala ang hamog sa hardin ng Montenegro mansion.

  • The Wife Who Never Slept   Chapter 5 – Her Husband's Devotion

    “Kung mahal na mahal mo talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang takot na takot kang magising siya?”Muntik nang mabitawan ni Althea ang hawak niyang coffee cup nang biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon.Ilang oras na ang nakalipas mula nang makita niya ang mensahe sa bedside drawer ni Seraphina.Huwag mong sabihin sa kaniya na gising ako.Hindi niya alam kung kailan isinulat iyon ng pasyente. Hindi rin niya alam kung paano nito nagawang itago ang papel nang hindi napapansin ng mga taong nag-aalaga rito.Pero malinaw ang isang bagay: ayaw ni Seraphina na malaman ni Rafael na may posibilidad siyang maging conscious.At mas lalong hindi maintindihan ni Althea kung bakit.“Doctor?”Napatingin siya kay Rafael na nakaupo sa kabilang bahagi ng breakfast table.“Sorry?”“I asked if you slept well.”“Ah, yes. Thank you.”“Good. You look a little tired.”“Medyo marami lang akong iniisip tungkol sa case ni Seraphina.”Tumango si Rafael habang hinihiwa ang kaniyang toast.“I understa

  • The Wife Who Never Slept   Chapter 4 – The Sleeping Doctor

    “Kung comatose talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang alam niya kung kailan ka pumapasok sa kuwarto?”Napatigil si Althea sa pagbukas ng medical chart.Hindi niya alam kung bakit biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon. Siguro dahil sa luha na nakita niya sa mata ni Seraphina kagabi. O dahil sa mysterious messages na natanggap niya bago matulog.Huwag kang magtiwala kay Rafael.Huwag kang matulog ngayong gabi.Pero ang pinakamatinding dahilan ay ang papel na nakita niya sa ilalim ng unan ni Seraphina.He comes here every night to make sure I am still asleep.Hindi niya alam kung sino ang sumulat noon. Hindi rin niya alam kung paano nakarating sa ilalim ng unan ang papel. Pero kung totoong kay Seraphina iyon, may posibilidad na mas malaki ang problema kaysa sa inaakala niya.“Doctor?”Napalingon si Althea sa pinto.Nandoon si Lourdes, may hawak na tray ng kape.“Good morning po. Hindi pa kayo nag-aalmusal?”“Not yet. Thank you, Lourdes.”Inilapag ng matanda ang tray sa malii

  • The Wife Who Never Slept   Chapter 3 – The Montenegro Mansion

    “Doctor, bago kayo tuluyang tumira rito, may isang bagay akong kailangang sabihin sa inyo.”Napahinto si Althea sa paglalakad nang marinig ang boses ni Lourdes sa likuran niya.Kakapasok lang niya sa main entrance ng Montenegro mansion. Hawak niya ang maliit niyang overnight bag habang hinihintay ang isang staff na magdadala ng iba pa niyang gamit mula sa sasakyan. Sa labas, malamig ang hangin ng Tagaytay. Pero sa loob ng bahay, may kakaibang bigat na hindi niya maipaliwanag.“What is it, Lourdes?” tanong niya.Saglit na tumingin ang matandang housekeeper sa hagdan bago muling ibinalik ang tingin kay Althea.“Kapag may narinig kayong kakaiba sa gabi, huwag na lang po kayong lumabas ng kuwarto.”Napakunot ang noo ni Althea. “Anong ibig mong sabihin na kakaiba?”“Mga tunog lang po. Minsan may naglalakad. Minsan may bumubulong.”“May ibang nakatira ba rito bukod kay Dr. Rafael at kay Mrs. Montenegro?”Umiling si Lourdes. “Wala na po. Kami na lang ng ibang staff.”“Kung ganoon, sino ang n

  • The Wife Who Never Slept   Chapter 2 – The Accident That Changed Everything

    “Hindi si Seraphina ang nagmamaneho noong gabing iyon.”Napahinto si Althea sa pag-aayos ng medical chart.Nakatayo sa may pintuan si Rafael Montenegro, hawak ang isang basong tubig. Hindi niya alam kung gaano na ito katagal naroon, pero siguradong narinig nito ang sinabi niya habang kausap ang neurologist sa telepono.“Excuse me?”Dahan-dahang inilapag ni Rafael ang baso sa bedside table.“You heard me.”“I'm sorry, Doctor. Akala ko sinabi ninyong siya ang driver noong accident.”“I said she was driving.”“Pero sinabi ninyo sa akin na hindi siya ang nagmamaneho.”Saglit na natahimik ang lalaki bago ngumiti.“I'm just testing how carefully you listen to your patients' medical history.”Hindi natawa si Althea.“That's not funny.”“I know.”Lumapit si Rafael sa kama at tiningnan ang asawa. Walang pagbabago sa mukha ni Seraphina. Nakapikit pa rin ang mga mata nito, tahimik at walang anumang senyales na narinig ang kanilang pag-uusap.“Two years ago, my wife and I had an accident. She was

  • The Wife Who Never Slept   Chapter 1 – The Woman in the Photograph

    “Doctor, may isang bagay lang akong gustong itanong bago ka pumayag sa trabahong ito.”Napahinto si Dr. Althea Sarmiento sa pag-abot sa tasa ng kape. Tiningnan niya ang lalaking nakaupo sa tapat niya.Si Dr. Rafael Montenegro.Isang kilalang pangalan sa medical industry. Respected hospital executive, successful surgeon, at bahagi ng isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa. Sa unang tingin, mukha itong gentleman na sanay makuha ang lahat ng gusto niya.“Anong tanong iyon, Doctor Montenegro?”“Naniniwala ka ba na may mga pasyenteng hindi na talaga nagigising?”Saglit na natahimik si Althea.“Depende po sa condition ng patient. May mga cases na matagal bago magkaroon ng improvement. Mayroon din namang hindi na talaga nakakabalik sa normal level of consciousness.”“What if two years nang ganoon ang isang tao?”“Hindi po natin puwedeng i-base sa tagal lang ng unconsciousness ang possibility of recovery.”Bahagyang ngumiti si Rafael. Pero hindi umabot sa mga mata nito ang ngiti.“Good answer

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status