LOGIN“Kung mahal na mahal mo talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang takot na takot kang magising siya?”
Muntik nang mabitawan ni Althea ang hawak niyang coffee cup nang biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon.
Ilang oras na ang nakalipas mula nang makita niya ang mensahe sa bedside drawer ni Seraphina.
Huwag mong sabihin sa kaniya na gising ako.
Hindi niya alam kung kailan isinulat iyon ng pasyente. Hindi rin niya alam kung paano nito nagawang itago ang papel nang hindi napapansin ng mga taong nag-aalaga rito.
Pero malinaw ang isang bagay: ayaw ni Seraphina na malaman ni Rafael na may posibilidad siyang maging conscious.
At mas lalong hindi maintindihan ni Althea kung bakit.
“Doctor?”
Napatingin siya kay Rafael na nakaupo sa kabilang bahagi ng breakfast table.
“Sorry?”
“I asked if you slept well.”
“Ah, yes. Thank you.”
“Good. You look a little tired.”
“Medyo marami lang akong iniisip tungkol sa case ni Seraphina.”
Tumango si Rafael habang hinihiwa ang kaniyang toast.
“I understand. She's not an ordinary patient. I've been dealing with her condition for more than two years, and I know how frustrating it can be.”
“Have you ever considered transferring her to a specialized neurological facility?”
Sandaling natigil si Rafael.
“Why would I do that?”
“For a more comprehensive assessment. May ilang procedures na mas madaling gawin sa isang hospital setting.”
“She's comfortable here.”
“Of course, but comfort isn't the only consideration.”
“I've already consulted some of the best neurologists in the country, Doctor. We've tried almost everything.”
“Then maybe it's time to reassess her condition.”
Dahan-dahang ibinaba ni Rafael ang kutsilyo at tinidor.
“May napansin ka bang kakaiba?”
Napatingin si Althea sa kaniya.
“I'm still reviewing her condition.”
“That's not what I asked.”
May ilang segundong katahimikan sa pagitan nila.
“Nothing conclusive,” sagot niya.
Muling ngumiti si Rafael, pero hindi umabot sa kaniyang mga mata ang ngiti.
“Good. I don't want you to get your hopes up. I've learned that lesson the hard way.”
Pagkatapos ng breakfast, sabay silang pumunta sa medical suite.
Gaya ng nakasanayan, may dala si Rafael na maliit na bouquet ng white roses. Inilagay niya iyon sa bedside table at inayos ang isang tangkay na bahagyang nakatagilid.
“Seraphina loves white roses,” paliwanag niya kay Althea. “I used to bring her flowers every Friday when we were dating.”
“That's sweet.”
“Hindi naman ako palaging sweet,” natatawang sabi niya. “Ask her. She'll probably tell you how stubborn I was.”
Napangiti si Althea.
Sa loob ng ilang minuto, nakita niya ang isang side ni Rafael na hindi niya inaasahan.
Hindi ito mukhang isang makapangyarihang hospital executive. Hindi rin ito ang lalaking malamig na nagtanong sa kaniya kung may nakita ba siyang kakaiba sa asawa nito.
Sa harap ni Seraphina, isa lamang itong lalaking tila ayaw mawalan ng pag-asa.
Umupo si Rafael sa tabi ng kama at marahang hinawakan ang kamay ng asawa.
“Good morning, Sera.”
Tahimik ang babae.
“I brought your favorite flowers again. I know you always complain that I spend too much money on them, but I don't think you'll mind this time.”
Bahagya siyang natawa.
“Actually, you probably would. You always wanted me to buy you books instead.”
Napatingin si Althea sa bookshelf sa sulok ng silid. May ilang novels at medical journals doon, karamihan ay may pangalan ni Seraphina sa loob.
“Remember the little bookstore we used to visit in Makati?” patuloy ni Rafael. “You'd spend hours there, and I'd end up carrying all your books.”
Hinaplos niya ang kamay ng asawa.
“I miss those days.”
Walang tugon mula kay Seraphina.
“Alam mo, Sera, may bago tayong consultant. Si Doctor Althea. She's very good. I hope she can help us.”
Napatingin si Rafael kay Althea.
“She's been asking a lot of questions.”
Natawa siya nang bahagya.
“Which is good, I suppose. That's what doctors are supposed to do.”
Pero nang ibinalik niya ang tingin sa asawa, biglang nagbago ang tono ng kaniyang boses.
“Don't worry. I'll make sure nothing bad happens to you again.”
Napansin ni Althea ang pag-igting ng mga daliri nito sa kamay ni Seraphina.
“Nothing,” ulit ni Rafael.
At saka niya marahang binitiwan ang kamay ng asawa.
Lumipas ang mga sumunod na araw at naging bahagi na ng routine ni Althea ang makita si Rafael sa medical suite.
Araw-araw itong bumibisita. Minsan bago pumasok sa hospital, minsan pagkatapos ng meetings, at kung minsan ay hatinggabi na kung umuwi mula sa trabaho.
Hindi ito umaalis nang hindi kinakausap si Seraphina.
May mga pagkakataong nagbabasa ito ng libro sa tabi ng kama. Minsan naman ay nagkukuwento tungkol sa mga nangyari sa hospital o sa mga taong nakilala niya.
Minsan, dinadala pa nito ang mga lumang litrato nila.
Isang hapon, nadatnan ni Althea si Rafael na nakaupo sa armchair habang hawak ang isang framed photograph.
“Is that from your wedding?” tanong niya.
Tumango ito.
“June 14. We got married in a small chapel in Tagaytay. She wanted a simple wedding, but our families insisted on making it grand.”
“Was she happy?”
“Very.”
Tiningnan ni Rafael ang litrato. Naka-white gown si Seraphina, habang nakasuot naman siya ng black tuxedo. Pareho silang nakangiti.
“She was the kind of woman who could make any room feel alive,” sabi niya. “She loved music, traveling, and arguing with me about almost everything.”
“Sounds like you had a good marriage.”
“We did.”
May kung anong lungkot sa boses nito.
“Until we lost the twins.”
Hindi agad nakapagsalita si Althea.
“I'm sorry.”
“After Lucas and Lia died, everything changed. She became distant. Hindi na siya natutulog nang maayos. Minsan, nakikita ko siyang nakaupo sa nursery, staring at their beds for hours.”
“Did she receive psychological support?”
“Yes. She had a psychiatrist. Dr. Adrian Villareal.”
Napansin ni Althea ang pangalan.
“Is he still treating her?”
Saglit na natahimik si Rafael.
“No. He passed away.”
“I'm sorry to hear that.”
“He was very helpful during that difficult time. But I think Seraphina never recovered from losing the children.”
“Did she ever talk about what happened to them?”
Dahan-dahang isinara ni Rafael ang photo album.
“Why are you asking?”
“It's part of understanding her medical and psychological history.”
“There's nothing complicated about it, Doctor. The twins had medical complications. We did everything we could, but we couldn't save them.”
“Both of them?”
“Yes.”
“Were they treated in the same hospital?”
Tumango siya.
“Montenegro Hospital.”
“Were you involved in their treatment?”
“I was one of the attending physicians.”
Napatingin si Althea sa kaniya.
“Both of them?”
“Why? Is that a problem?”
“I'm just clarifying.”
Tumayo si Rafael at ibinalik ang photo album sa bedside table.
“Doctor, I know you're trying to understand my wife's history, but I hope you won't confuse your role here.”
“What do you mean?”
“Your responsibility is to take care of Seraphina. Not to reopen every painful memory of this family.”
Hindi sumagot si Althea.
Muli itong ngumiti.
“I'm sorry. I didn't mean to sound harsh.”
“It's okay.”
“It's just that some questions are difficult to answer.”
At sa pagkakataong iyon, alam ni Althea na hindi ang pagkawala ng mga bata ang dahilan kung bakit ayaw pag-usapan ni Rafael ang nakaraan.
May iba pa itong gustong itago.
Isang gabi, habang nagre-review si Althea ng medical records sa study, may kumatok sa p***o.
“Come in.”
Pumasok si Rafael na may dalang dalawang baso ng wine.
“Still working?”
“Just reviewing some of Seraphina's records.”
“Mind if I join you?”
“Not at all.”
Inilapag ni Rafael ang isang baso sa harap niya at umupo sa kabilang sofa.
“It's been a while since I've had someone to talk to about medicine without discussing hospital politics.”
“I'm sure you have colleagues.”
“Colleagues, yes. Friends? That's a different story.”
Bahagya itong natawa.
“Running a hospital isn't as glamorous as people think.”
“I'm sure.”
“People see the building, the doctors, the money, the awards. They don't see the problems behind closed doors.”
Napatingin si Althea sa kaniya.
“Like what?”
“Conflicts. Competition. People who want your position. People who think they deserve more than what they've earned.”
“Sounds familiar.”
“Does it?”
“Unfortunately.”
Saglit na nagkatinginan sila.
Alam ni Althea na may alam si Rafael tungkol sa kaniyang professional controversy. Isa iyon sa mga dahilan kung bakit siya tinanggap nito bilang personal consultant ni Seraphina.
“Do you regret accepting this job?” tanong ni Rafael.
“Not yet.”
“Not yet?”
“I'm still getting to know the patient and the people around her.”
“That's fair.”
Uminom ito ng wine.
“Althea, may gusto akong itanong.”
“Sure.”
“Do you believe people can change?”
Napaisip siya.
“Depends on what they did.”
“What if they've made mistakes they can't undo?”
“Then they have to live with the consequences.”
“Even if they were trying to protect someone?”
“Protecting someone doesn't automatically make a wrong decision right.”
Hindi sumagot si Rafael.
Maya-maya, tumingin ito sa isang framed photograph sa ibabaw ng study desk.
Si Seraphina iyon, nakasuot ng white coat at may hawak na medical award.
“She was a brilliant surgeon,” sabi niya. “One of the best pediatric surgeons in the country. People admired her.”
“Why did she stop practicing?”
“After the twins died, she couldn't bring herself to operate on children anymore.”
“Understandable.”
“Then the accident happened.”
Napatingin si Althea.
“Do you remember everything about that night?”
Mabilis na ibinalik ni Rafael ang tingin sa kaniya.
“Of course.”
“Even the moments before the crash?”
“Yes.”
“Was there an argument?”
Natahimik siya.
“Why?”
“I'm trying to establish her psychological condition before the accident.”
“Seraphina was emotional that night. We had a disagreement.”
“About the twins?”
“About a lot of things.”
“What things?”
Dahan-dahang inilapag ni Rafael ang wine glass.
“Doctor, I thought we agreed that your job was to focus on her recovery.”
“I'm asking because it might be relevant to her condition.”
“There's nothing relevant about an argument between a husband and wife.”
“Sometimes there is.”
Biglang tumayo si Rafael.
“I'm sorry. I think I've had enough wine for tonight.”
“Rafael—”
“Good night, Doctor.”
Hindi na ito lumingon bago lumabas ng study.
Naiwan si Althea na nakatingin sa basong hindi pa niya nauubos.
Sa loob lamang ng ilang minuto, nagbago ang buong atmosphere ng kanilang pag-uusap.
At ang mas nakakabahala, hindi ang mismong tanong niya ang ikinagalit ni Rafael.
Kundi ang posibilidad na may maalala siya tungkol sa gabing iyon.
Kinabukasan, habang nag-aayos ng medical supplies sa suite, may napansin si Althea na isang lumang photo album sa ilalim ng bedside cabinet.
Hindi niya iyon nakita sa mga nakaraang araw.
Dahan-dahan niya itong hinugot at binuksan.
Maraming larawan ng pamilya Montenegro. May mga litrato ng kambal noong baby pa, mga birthday celebration, at family vacations.
Pero sa bandang dulo, may ilang litrato na tila sinadyang alisin sa album. Halatang may mga bakanteng espasyo sa pagitan ng mga natitirang larawan.
Isang picture ang nakakuha ng pansin niya.
Nasa hospital room sina Rafael at Seraphina. Naka-hospital gown ang babae at nakaupo sa kama. May hawak siyang maliit na baby blanket.
Sa likod ng litrato ay may petsang nakasulat.
October 3.
Walang taon.
Pero may isang bagay na kakaiba.
Nasa gilid ng litrato ang isang lalaki na hindi niya kilala. Nakatayo ito sa likuran ni Rafael at nakatingin sa camera.
Sa likod ng picture, may dagdag na sulat-kamay.
“The last day before everything changed.”
Napatitig si Althea sa larawan.
“Doctor?”
Mabilis siyang napalingon.
Nasa pintuan si Lourdes.
“May kailangan po ba kayo?”
“Lourdes, sino ang lalaking ito?”
Lumapit ang matanda at sinuri ang litrato.
Biglang namutla ang mukha nito.
“Nasaan po ninyo nakuha iyan?”
“Sa ilalim ng cabinet. Kilala mo siya?”
Agad na inagaw ni Lourdes ang photo album at isinara iyon.
“Hindi po dapat ninyo ito tinitingnan.”
“Why? Sino siya?”
“Doctor, please. Ibalik na lang po natin iyan sa dati.”
“Lourdes, I'm asking you a question.”
Nanginginig ang kamay ng matanda.
“Siya po ang doktor na huling nakasama ng kambal bago sila namatay.”
Napatingin si Althea sa larawan.
“What's his name?”
Bago pa makasagot si Lourdes, may narinig silang yabag sa hallway.
Pareho silang napalingon.
Nakatayo si Rafael sa bukas na p***o.
“What's going on here?”
Agad na itinago ni Lourdes ang photo album sa likod niya.
“Wala po, Sir.”
Pero hindi inalis ni Rafael ang tingin kay Althea.
“Is there something you need to tell me, Doctor?”
“May nakita lang akong old photograph.”
“Which photograph?”
Walang sumagot.
Lumapit si Rafael at inilahad ang kamay.
“Give it to me, Lourdes.”
Dahan-dahang ibinigay ng matanda ang album.
Binuksan iyon ni Rafael at ilang segundo niyang tinitigan ang larawan. Pagkatapos, maingat niya itong inalis sa album at inilagay sa bulsa ng kaniyang pantalon.
“Some things are better left in the past.”
“Who is that man?” tanong ni Althea.
“An old colleague.”
“Why was he with your children?”
“Because he was one of their doctors.”
“Was he involved in their treatment?”
“Of course.”
“What's his name?”
Matagal na tumingin si Rafael sa kaniya.
“Dr. Adrian Villareal.”
Nanlamig si Althea.
“Wait. Isn't he Seraphina's psychiatrist?”
“Yes.”
“Why was a psychiatrist involved in the twins' treatment?”
“Not every doctor who visits a hospital room is there to treat the patient, Doctor.”
Hindi niya nagustuhan ang sagot.
“Then why was he there?”
Ngumiti si Rafael, pero wala nang warmth sa mukha nito.
“That's enough for today.”
Kinuha niya ang album at lumabas ng silid.
Naiwan si Althea at Lourdes na parehong tahimik.
Makalipas ang ilang segundo, nagsalita ang housekeeper.
“Doctor, please. Huwag na po kayong magtanong tungkol sa mga bata.”
“Why?”
“Dahil hindi lang po si Madam ang nasaktan sa nangyari sa kanila.”
Napatingin si Althea.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Pero hindi na nakasagot si Lourdes.
Dahil sa labas ng silid, narinig nila ang malakas na pagbagsak ng isang bagay.
At kasunod noon ay ang boses ni Rafael.
“Lourdes! Come here. Now!”
Nang gabing iyon, hindi mapakali si Althea.
Nasa study siya at muling binubuksan ang mga medical records na nakuha niya mula sa Montenegro Hospital. Hinanap niya ang pangalan ni Dr. Adrian Villareal.
May ilang documents na naglalaman ng pangalan nito bilang attending psychiatrist ni Seraphina. May mga consultation notes tungkol sa grief, anxiety, at sleep disturbance matapos mamatay ang kambal.
Pero walang record na may involvement ito sa pediatric department.
Wala ring malinaw na paliwanag kung bakit nasa hospital room ito ng mga bata.
Binuksan niya ang isang scanned document.
CONFIDENTIAL PSYCHIATRIC ASSESSMENT – SERAPHINA MONTENEGRO
Naka-record ang ilang observations tungkol sa pasyente. May isang paragraph na nakakuha ng pansin niya.
Patient repeatedly expresses fear that certain individuals within the hospital are using the deaths of her children to conceal unauthorized medical procedures. Patient is advised to distinguish documented events from intrusive thoughts and guilt-related recollections.
Napakunot ang noo ni Althea.
Unauthorized medical procedures?
Muling binasa niya ang paragraph.
Hindi iyon karaniwang statement na basta ilalagay sa psychiatric assessment. At lalong hindi iyon dapat balewalain nang walang follow-up.
Nag-scroll siya sa susunod na page.
May handwritten note sa ibaba.
Patient insists that her husband knows the truth.
Napatigil si Althea.
Bago pa niya mabasa ang kasunod na linya, biglang nag-off ang computer screen.
“Seriously?”
Sinubukan niyang buksan muli ang laptop, pero walang nangyari.
Pagkatapos ay may narinig siyang tunog mula sa hallway.
Isang mahinang kaluskos.
Pagkatapos, isang mabagal na yabag.
Lumabas siya ng study at tumingin sa paligid.
Walang tao.
Pero nang dumaan siya sa harap ng medical suite, napansin niyang bahagyang nakabukas ang p***o.
Pumasok siya.
Nakahiga pa rin si Seraphina sa kama. Tahimik ang monitor at maayos ang lahat ng medical equipment.
Lumapit si Althea at tiningnan ang mukha nito.
“Seraphina?”
Walang tugon.
Inayos niya ang kumot at napansin ang isang bagay sa ibabaw ng bedside table.
Isang lumang voice recorder.
Hindi iyon kabilang sa mga medical equipment.
May maliit na label sa ilalim.
S.M. – PRIVATE RECORDINGS
Dahan-dahan niya itong kinuha.
May ilang audio files na nakasulat sa maliit na screen. Karamihan ay walang petsa. Pero ang pinakahuling recording ay may label na:
NOVEMBER 18 – 10:47 PM
Nanlamig si Althea.
November 18.
Ang gabi ng aksidente.
Hindi pa niya napipindot ang play button nang biglang may narinig siyang boses sa likuran.
“Doctor, I wouldn't touch that if I were you.”
Mabilis siyang napalingon.
Nakatayo si Rafael sa pintuan.
Nakatitig ito sa voice recorder sa kamay niya.
“Where did you find that?” tanong nito.
“On the bedside table.”
“Give it to me.”
“Is this Seraphina's?”
“Althea.”
“I just want to know what's in it.”
Biglang nagbago ang mukha ni Rafael.
“Hindi mo kailangang malaman.”
“Why?”
Lumapit siya at iniabot ang kamay.
“Because that recording contains something my wife was never supposed to share with anyone.”
Hindi gumalaw si Althea.
“What's in it?”
Matagal siyang tinitigan ni Rafael.
Pagkatapos ay tumingin ito sa kama.
“It's the last recording she made before the accident.”
Napalunok si Althea.
“Then why are you afraid of me listening to it?”
Hindi sumagot si Rafael.
Sa halip, marahan nitong inalis ang recorder sa kamay niya.
Pero bago niya tuluyang maibalik iyon sa bulsa, aksidenteng napindot ang play button.
May mahinang static.
Pagkatapos, narinig ang boses ni Seraphina.
“Kung may mangyari sa akin, kailangan ninyong malaman na hindi aksidente ang lahat ng ito…”
Napatigil si Rafael.
Biglang namutla ang mukha nito.
At bago pa magpatuloy ang recording, isang pangalawang boses ang narinig mula sa speaker.
Boses ng isang lalaki.
Pamilyar.
Malinaw.
“Rafael, kapag nalaman ni Seraphina ang ginawa natin sa mga bata, wala nang makakapigil sa kaniya.”
Biglang pinatay ni Rafael ang recorder.
Pero huli na.
Narinig na ni Althea ang pangalan ng lalaking nagsalita.
At mas nakakatakot, nakilala niya rin ang boses.
Si Dr. Adrian Villareal iyon—ang psychiatrist na ayon kay Rafael ay matagal nang patay.
“Hindi ako ang pumatay sa pasyenteng iyon. Pero hanggang ngayon, ako pa rin ang sinisisi ng lahat.”Hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi nang malakas. Siguro dahil tatlong gabi na akong halos hindi nakakatulog. O dahil sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, bumabalik ang isang pangyayaring matagal ko nang gustong kalimutan.St. Catherine Medical Center.Isang emergency surgery.Isang pasyenteng hindi na nakalabas nang buhay.At ang pangalan kong naging laman ng balita.Nakatayo ako sa harap ng salamin nang tumunog ang cellphone ko.Unknown Number.Doctor Sarmiento, your past doesn't disappear just because you changed hospitals.Nanlamig ang mga daliri ko.May sumunod na mensahe.Ask Rafael why he hired you.Napaupo ako sa gilid ng kama.Sa loob ng ilang segundo, hindi ako nakagalaw. Pagkatapos, sinubukan kong tawagan ang numero.Unreachable.“Of course,” bulong ko.Tiningnan ko ang oras. 6:12 AM.Sa labas ng bintana, unti-unting nawawala ang hamog sa hardin ng Montenegro mansion.
“Kung mahal na mahal mo talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang takot na takot kang magising siya?”Muntik nang mabitawan ni Althea ang hawak niyang coffee cup nang biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon.Ilang oras na ang nakalipas mula nang makita niya ang mensahe sa bedside drawer ni Seraphina.Huwag mong sabihin sa kaniya na gising ako.Hindi niya alam kung kailan isinulat iyon ng pasyente. Hindi rin niya alam kung paano nito nagawang itago ang papel nang hindi napapansin ng mga taong nag-aalaga rito.Pero malinaw ang isang bagay: ayaw ni Seraphina na malaman ni Rafael na may posibilidad siyang maging conscious.At mas lalong hindi maintindihan ni Althea kung bakit.“Doctor?”Napatingin siya kay Rafael na nakaupo sa kabilang bahagi ng breakfast table.“Sorry?”“I asked if you slept well.”“Ah, yes. Thank you.”“Good. You look a little tired.”“Medyo marami lang akong iniisip tungkol sa case ni Seraphina.”Tumango si Rafael habang hinihiwa ang kaniyang toast.“I understa
“Kung comatose talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang alam niya kung kailan ka pumapasok sa kuwarto?”Napatigil si Althea sa pagbukas ng medical chart.Hindi niya alam kung bakit biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon. Siguro dahil sa luha na nakita niya sa mata ni Seraphina kagabi. O dahil sa mysterious messages na natanggap niya bago matulog.Huwag kang magtiwala kay Rafael.Huwag kang matulog ngayong gabi.Pero ang pinakamatinding dahilan ay ang papel na nakita niya sa ilalim ng unan ni Seraphina.He comes here every night to make sure I am still asleep.Hindi niya alam kung sino ang sumulat noon. Hindi rin niya alam kung paano nakarating sa ilalim ng unan ang papel. Pero kung totoong kay Seraphina iyon, may posibilidad na mas malaki ang problema kaysa sa inaakala niya.“Doctor?”Napalingon si Althea sa pinto.Nandoon si Lourdes, may hawak na tray ng kape.“Good morning po. Hindi pa kayo nag-aalmusal?”“Not yet. Thank you, Lourdes.”Inilapag ng matanda ang tray sa malii
“Doctor, bago kayo tuluyang tumira rito, may isang bagay akong kailangang sabihin sa inyo.”Napahinto si Althea sa paglalakad nang marinig ang boses ni Lourdes sa likuran niya.Kakapasok lang niya sa main entrance ng Montenegro mansion. Hawak niya ang maliit niyang overnight bag habang hinihintay ang isang staff na magdadala ng iba pa niyang gamit mula sa sasakyan. Sa labas, malamig ang hangin ng Tagaytay. Pero sa loob ng bahay, may kakaibang bigat na hindi niya maipaliwanag.“What is it, Lourdes?” tanong niya.Saglit na tumingin ang matandang housekeeper sa hagdan bago muling ibinalik ang tingin kay Althea.“Kapag may narinig kayong kakaiba sa gabi, huwag na lang po kayong lumabas ng kuwarto.”Napakunot ang noo ni Althea. “Anong ibig mong sabihin na kakaiba?”“Mga tunog lang po. Minsan may naglalakad. Minsan may bumubulong.”“May ibang nakatira ba rito bukod kay Dr. Rafael at kay Mrs. Montenegro?”Umiling si Lourdes. “Wala na po. Kami na lang ng ibang staff.”“Kung ganoon, sino ang n
“Hindi si Seraphina ang nagmamaneho noong gabing iyon.”Napahinto si Althea sa pag-aayos ng medical chart.Nakatayo sa may pintuan si Rafael Montenegro, hawak ang isang basong tubig. Hindi niya alam kung gaano na ito katagal naroon, pero siguradong narinig nito ang sinabi niya habang kausap ang neurologist sa telepono.“Excuse me?”Dahan-dahang inilapag ni Rafael ang baso sa bedside table.“You heard me.”“I'm sorry, Doctor. Akala ko sinabi ninyong siya ang driver noong accident.”“I said she was driving.”“Pero sinabi ninyo sa akin na hindi siya ang nagmamaneho.”Saglit na natahimik ang lalaki bago ngumiti.“I'm just testing how carefully you listen to your patients' medical history.”Hindi natawa si Althea.“That's not funny.”“I know.”Lumapit si Rafael sa kama at tiningnan ang asawa. Walang pagbabago sa mukha ni Seraphina. Nakapikit pa rin ang mga mata nito, tahimik at walang anumang senyales na narinig ang kanilang pag-uusap.“Two years ago, my wife and I had an accident. She was
“Doctor, may isang bagay lang akong gustong itanong bago ka pumayag sa trabahong ito.”Napahinto si Dr. Althea Sarmiento sa pag-abot sa tasa ng kape. Tiningnan niya ang lalaking nakaupo sa tapat niya.Si Dr. Rafael Montenegro.Isang kilalang pangalan sa medical industry. Respected hospital executive, successful surgeon, at bahagi ng isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa. Sa unang tingin, mukha itong gentleman na sanay makuha ang lahat ng gusto niya.“Anong tanong iyon, Doctor Montenegro?”“Naniniwala ka ba na may mga pasyenteng hindi na talaga nagigising?”Saglit na natahimik si Althea.“Depende po sa condition ng patient. May mga cases na matagal bago magkaroon ng improvement. Mayroon din namang hindi na talaga nakakabalik sa normal level of consciousness.”“What if two years nang ganoon ang isang tao?”“Hindi po natin puwedeng i-base sa tagal lang ng unconsciousness ang possibility of recovery.”Bahagyang ngumiti si Rafael. Pero hindi umabot sa mga mata nito ang ngiti.“Good answer
![The Seven Killer Man [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






