LOGINHindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi nang malakas. Siguro dahil tatlong gabi na akong halos hindi nakakatulog. O dahil sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, bumabalik ang isang pangyayaring matagal ko nang gustong kalimutan.
St. Catherine Medical Center.
Isang emergency surgery.
Isang pasyenteng hindi na nakalabas nang buhay.
At ang pangalan kong naging laman ng balita.
Nakatayo ako sa harap ng salamin nang tumunog ang cellphone ko.
Unknown Number.
Doctor Sarmiento, your past doesn't disappear just because you changed hospitals.
Nanlamig ang mga daliri ko.
May sumunod na mensahe.
Ask Rafael why he hired you.
Napaupo ako sa gilid ng kama.
Sa loob ng ilang segundo, hindi ako nakagalaw. Pagkatapos, sinubukan kong tawagan ang numero.
Unreachable.
“Of course,” bulong ko.
Tiningnan ko ang oras. 6:12 AM.
Sa labas ng bintana, unti-unting nawawala ang hamog sa hardin ng Montenegro mansion. Napakaganda ng lugar. Tahimik. Malinis. Halos perpekto.
Pero habang tumatagal ako rito, mas lalo kong nararamdamang may mali.
At ngayon, mukhang hindi lamang ang mga sikreto ng pamilya Montenegro ang kailangan kong alalahanin.
Pati ang sarili kong nakaraan.
“Doctor, hindi po kayo kumakain.”
Napatingin ako kay Lourdes na naglalagay ng kape sa breakfast table.
“Hindi lang ako gutom.”
“Pangatlong araw na po ninyong sinasabi iyan.”
“Binibilang mo?”
Bahagya siyang ngumiti. “Trabaho ko pong siguraduhing kumakain ang mga tao rito.”
“Then you're doing a better job than most hospital administrators.”
Napatawa siya, pero mabilis ding nawala ang ngiti nang makita ang cellphone sa tabi ng plato ko.
“May problema po ba?”
“Bakit mo natanong?”
“Parang may bumabagabag sa inyo.”
Pinagmasdan ko siya.
Labing-isang taon nang nagtatrabaho si Lourdes sa mga Montenegro. Kilala niya ang pamilya bago namatay ang kambal. Bago naaksidente si Seraphina. Bago naging ganito katahimik ang mansiyon.
At kagabi, nang marinig ko sa voice recorder ang pangalan ni Dr. Adrian Villareal, nakita ko kung paano nagbago ang mukha niya.
“Lourdes, may kilala ka bang nagtrabaho sa St. Catherine Medical Center?”
Biglang natigil ang kamay niyang may hawak na coffee pot.
“Bakit po?”
“Just asking.”
“Marami pong doktor doon.”
“May kilala ka?”
Saglit siyang nag-alangan.
“May pamangkin po akong dating nagtatrabaho roon.”
“What department?”
“Operating room.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Kailan?”
“Mga dalawang taon na po ang nakalipas.”
Hindi ko agad nagawang magsalita.
Dalawang taon.
Halos kasabay ng kontrobersiyang sumira sa karera ko.
“Ano ang pangalan niya?”
Bago siya makasagot, bumukas ang p***o ng dining room.
“Good morning, ladies.”
Si Rafael.
Nakasuot siya ng dark gray suit, hawak ang cellphone at isang leather folder.
“Althea, you're up early.”
“Couldn't sleep.”
“Still thinking about Seraphina?”
Tiningnan ko siya.
“Among other things.”
Umupo siya sa tapat ko.
“Lourdes, coffee please.”
Agad na kumilos ang matanda.
Habang nagbubuhos siya ng kape, napansin kong bahagyang nanginginig ang kamay niya.
“Everything okay?” tanong ni Rafael.
“Opo, Sir.”
“Good. You may leave us.”
Pagkaalis ni Lourdes, ibinaling niya ang atensiyon sa akin.
“May gusto akong pag-usapan.”
“About your wife?”
“About you.”
Napahigpit ang hawak ko sa tasa.
“Me?”
“I received a call yesterday. Someone from St. Catherine.”
Hindi ko alam kung paano ko napigilang magbago ang ekspresyon ko.
“What did they want?”
“Apparently, someone has been asking questions about your employment here.”
“Who?”
“They wouldn't say.”
“Convenient.”
Bahagyang ngumiti si Rafael.
“Althea, I know what happened to your career.”
“Alam mo ang sinabi ng media.”
“I've read the investigation documents.”
“Then you should know better than to believe everything written there.”
“That's why I'm asking you.”
Sumandal siya sa upuan.
“What really happened?”
Dalawang taon na ang nakalipas, isa ako sa pinakabatang neurosurgeons na nabigyan ng consultant privileges sa St. Catherine.
Hindi ako galing sa mayamang pamilya. Wala akong apelyidong kayang magbukas ng p***o sa kahit anong ospital.
Pinaghirapan ko ang lahat.
Residency. Fellowship. Sleepless nights. Emergency operations.
Hanggang sa dumating si Daniel Reyes.
Thirty-two years old. Software engineer. May asawa at isang limang taong gulang na anak.
Dinala siya sa emergency department matapos mawalan ng malay sa opisina.
May intracranial hemorrhage siya at mabilis na lumalala ang neurological condition.
Kailangan ng agarang operasyon.
Ako ang on-call neurosurgeon.
Naalala ko pa ang asawa niya.
“Doc, please. May anak po kami. Naghihintay siya sa daddy niya.”
Hinawakan ko ang kamay nito.
“We'll do everything we can.”
At ginawa namin.
Pero habang nasa operating room, nagkaroon ng matinding pagdurugo na hindi agad nakontrol.
May mga komplikasyong sumunod.
Sa kabila ng resuscitation efforts, namatay si Daniel.
Kinabukasan, may anonymous complaint laban sa akin.
Ayon sa reklamo, nagpatuloy ako sa operasyon kahit may nagbabala raw tungkol sa isang critical finding sa imaging.
May lumabas ding bahagi ng operating room documentation na nagpapakitang may ilang minutong delay bago naisagawa ang isang mahalagang intervention.
Hindi iyon ang buong kuwento.
Pero iyon ang kumalat.
Young Neurosurgeon Accused of Fatal Negligence.
Family Demands Justice After Failed Brain Surgery.
Hospital Launches Investigation.
Sa loob ng isang linggo, naging public spectacle ang pagkamatay ni Daniel.
May nag-post ng litrato ko sa social media.
May tumawag sa akin na murderer.
May nagbanta.
At ang pinakamasakit, may mga kasamahan akong dating humahanga sa trabaho ko na biglang hindi na makatingin sa akin.
Pansamantalang sinuspinde ang clinical privileges ko habang iniimbestigahan ang kaso.
Hindi pa tapos ang proseso nang magdesisyon akong umalis.
Hindi dahil umamin akong nagkamali.
Kundi dahil hindi ko na kayang pumasok sa operating room na pakiramdam ko, bawat galaw ko ay may naghihintay na gamitin laban sa akin.
“Althea?”
Napabalik ako sa kasalukuyan.
Nakatitig si Rafael sa akin.
“You don't have to tell me everything.”
Napatawa ako nang walang saya.
“Funny. You asked.”
“I wanted to understand.”
“Then understand this. I made a medical decision based on the information available at that moment. Daniel was critically ill. There were risks whether we operated or not.”
“Did you make a mistake?”
Matagal ko siyang tinitigan.
“I'm a doctor, Rafael. Hindi ako Diyos. I can accept that complications happen. I can accept being questioned. Pero hindi ko matatanggap na may nagbago ng records para palabasing ibang-iba ang nangyari.”
Nagbago ang ekspresyon niya.
“Are you saying someone falsified the records?”
“I'm saying the documents presented during the investigation didn't match the copies I reviewed immediately after surgery.”
“Did you report it?”
“Yes.”
“What happened?”
“Nothing.”
Natahimik siya.
“Because the original electronic audit trail was suddenly unavailable.”
Dahan-dahang ibinaba ni Rafael ang tasa.
“That's a serious allegation.”
“I know.”
“Do you have proof?”
Napatingin ako sa kanya.
“Not anymore.”
Sa unang pagkakataon, nawala ang kumpiyansa sa mukha niya.
Pero mabilis din iyong bumalik.
“Then maybe this job is your chance to start again.”
“That's exactly what worries me.”
“Why?”
“Because I don't understand why someone like you would hire someone with my reputation.”
Ngumiti siya.
“Maybe I believe in second chances.”
“Or maybe you need someone nobody will believe if something goes wrong.”
Nawala ang ngiti niya.
Matagal kaming nagtitigan.
Pagkatapos, tumayo siya.
“I have a meeting at the hospital. We'll continue this conversation later.”
“Rafael.”
Huminto siya.
“Did you know Dr. Adrian Villareal personally?”
Nanigas ang balikat niya.
“Why are you asking?”
“Because I heard his voice on your wife's recording.”
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Althea, I suggest you stop investigating things that have nothing to do with your patient's recovery.”
“And I suggest you stop deciding which information is relevant to my assessment.”
May ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Pero sa pagkakataong iyon, wala nang anumang init sa kanyang mukha.
“Be careful, Doctor. You know how quickly a medical career can disappear.”
Bandang tanghali, bumalik ako sa medical suite.
Nakahiga si Seraphina sa kama. Stable ang vital signs niya, at tahimik ang paligid maliban sa mahinang tunog ng monitoring equipment.
“Good afternoon, Seraphina.”
Lumapit ako at sinuri ang chart.
“Your husband and I had an interesting conversation.”
Walang tugon.
“Apparently, everybody here knows something about my past.”
Inayos ko ang kumot niya.
“Do you know what scares me the most? Hindi iyong posibilidad na hindi na ako makabalik sa operating room.”
Huminga ako nang malalim.
“It's the possibility that someone deliberately destroyed my career, and I never found out why.”
Habang nagsasalita ako, napansin kong bahagyang tumaas ang heart rate niya.
Tiningnan ko ang monitor.
“Seraphina?”
Walang malinaw na purposeful response.
Hindi sapat ang pagbabago sa heart rate para sabihing naiintindihan niya ako.
Pero may dahilan na akong maging mas maingat sa bawat obserbasyon.
“I need to know what happened to you,” bulong ko.
Paglabas ko ng silid, nadatnan ko si Lourdes sa hallway.
May hawak siyang maliit na brown envelope.
“Doctor, puwede po ba tayong mag-usap?”
“Of course.”
Tumingin siya sa magkabilang dulo ng hallway.
“Hindi po rito.”
Sinundan ko siya papunta sa maliit na storage room malapit sa service stairs.
Pagkasara ng p***o, iniabot niya ang envelope.
“Ano ito?”
“Galing po sa pamangkin ko.”
Binuksan ko iyon.
May isang lumang photograph sa loob.
Operating room staff.
St. Catherine Medical Center.
At sa gitna ng larawan—
Ako.
Napahawak ako sa dingding.
“Kailan ito kinunan?”
“Noong araw po ng operasyon ni Mr. Daniel Reyes.”
Napatitig ako sa kanya.
“Paano mo nalaman ang pangalan ng pasyente?”
Napayuko siya.
“Dahil ang pamangkin ko po ang circulating nurse noong araw na iyon.”
Mabilis kong tiningnan ang litrato.
May limang tao sa larawan.
Ako. Dalawang nurses. Isang anesthesiologist.
At isang lalaking nakasuot ng surgical cap sa likuran.
Hindi ko agad nakilala.
Pero nang mas titigan ko, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Lourdes…”
“Opo?”
“Who is this man?”
Hindi siya sumagot.
“Lourdes, please.”
Nanginginig ang kamay niyang itinuro ang lalaki.
“Si Dr. Adrian Villareal po.”
Parang huminto ang mundo ko.
“That's impossible.”
“Bakit po?”
“Because he wasn't part of my surgical team.”
Napapikit si Lourdes.
“Doctor, iyon din po ang sinabi ng pamangkin ko.”
“Then why was he there?”
“Hindi ko po alam.”
Muli kong tiningnan ang litrato.
Si Adrian Villareal.
Ang psychiatrist ni Seraphina.
Ang doktor na huling nakasama ng kambal bago sila namatay.
At ang lalaking ayon kay Rafael ay matagal nang patay.
Bakit siya nasa operating room noong araw na namatay ang pasyente ko?
“May isa pa po,” bulong ni Lourdes.
Kumuha siya ng maliit na USB drive mula sa bulsa.
“Ipinatago po ito ng pamangkin ko bago siya umalis sa St. Catherine.”
“Ano ang laman?”
“Hindi ko po alam. Pero sinabi niyang ibigay ko raw sa inyo kung sakaling makita ko kayo.”
“Why didn't she contact me herself?”
Biglang namuo ang luha sa mga mata ng matanda.
“Hindi na po siya makontak, Doctor.”
Nanlamig ako.
“What do you mean?”
“Anim na buwan na po siyang nawawala.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Bago siya nawala, sinabi niyang may nakita siyang hindi dapat makita sa operating room.”
Napatingin ako sa USB drive.
“Did she tell you what?”
Umiling si Lourdes.
“Pero may sinabi po siyang pangalan.”
“Whose name?”
Bago siya makasagot, may narinig kaming yabag sa labas.
Agad niyang isinara ang envelope.
“Doctor, please. Huwag ninyong ipapaalam kay Sir Rafael.”
“Why?”
“Dahil noong huling tumawag ang pamangkin ko, may sinabi siyang hindi ko makalimutan.”
Lumapit siya sa akin.
“Sinabi niyang may taong nag-utos na baguhin ang medical records ni Daniel Reyes.”
Nanigas ako.
“Who?”
Tumingin siya sa p***o.
Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi ang pangalan.
“Montenegro.”
Hindi ako nakagalaw.
Bago pa ako makapagtanong, biglang bumukas ang p***o.
Nakatayo si Rafael sa entrance.
Nakatitig siya sa envelope sa kamay ko.
“Interesting,” malamig niyang sabi.
“Rafael—”
Hindi niya ako pinatapos.
“Althea, may gusto akong ipakita sa iyo.”
Inilabas niya ang cellphone at binuksan ang isang video.
Security footage.
St. Catherine Medical Center.
Petsa ng operasyon ni Daniel Reyes.
Nakita ko ang sarili kong papasok sa operating room.
Pagkatapos, may isang lalaking lumapit sa nursing station.
Si Adrian Villareal.
Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.
Dahil sa sumunod na frame, may isa pang lalaking lumitaw.
Nakasuot ng dark suit.
May hawak na folder.
At kahit bahagyang nakatagilid ang mukha nito, malinaw kong nakilala.
Si Rafael Montenegro.
Napaatras ako.
“You were there?”
Hindi siya sumagot.
“Rafael, bakit ka nasa St. Catherine noong araw na namatay ang pasyente ko?”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos, marahan niyang isinara ang p***o.
“Because, Althea…”
Lumapit siya.
“…Daniel Reyes wasn't supposed to die that day.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
At bago pa ako makapagsalita, idinagdag niya ang mga salitang tuluyang nagpabago sa lahat ng alam ko tungkol sa aking nakaraan.
“He was supposed to expose what happened to my children.”
“Hindi ako ang pumatay sa pasyenteng iyon. Pero hanggang ngayon, ako pa rin ang sinisisi ng lahat.”Hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi nang malakas. Siguro dahil tatlong gabi na akong halos hindi nakakatulog. O dahil sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, bumabalik ang isang pangyayaring matagal ko nang gustong kalimutan.St. Catherine Medical Center.Isang emergency surgery.Isang pasyenteng hindi na nakalabas nang buhay.At ang pangalan kong naging laman ng balita.Nakatayo ako sa harap ng salamin nang tumunog ang cellphone ko.Unknown Number.Doctor Sarmiento, your past doesn't disappear just because you changed hospitals.Nanlamig ang mga daliri ko.May sumunod na mensahe.Ask Rafael why he hired you.Napaupo ako sa gilid ng kama.Sa loob ng ilang segundo, hindi ako nakagalaw. Pagkatapos, sinubukan kong tawagan ang numero.Unreachable.“Of course,” bulong ko.Tiningnan ko ang oras. 6:12 AM.Sa labas ng bintana, unti-unting nawawala ang hamog sa hardin ng Montenegro mansion.
“Kung mahal na mahal mo talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang takot na takot kang magising siya?”Muntik nang mabitawan ni Althea ang hawak niyang coffee cup nang biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon.Ilang oras na ang nakalipas mula nang makita niya ang mensahe sa bedside drawer ni Seraphina.Huwag mong sabihin sa kaniya na gising ako.Hindi niya alam kung kailan isinulat iyon ng pasyente. Hindi rin niya alam kung paano nito nagawang itago ang papel nang hindi napapansin ng mga taong nag-aalaga rito.Pero malinaw ang isang bagay: ayaw ni Seraphina na malaman ni Rafael na may posibilidad siyang maging conscious.At mas lalong hindi maintindihan ni Althea kung bakit.“Doctor?”Napatingin siya kay Rafael na nakaupo sa kabilang bahagi ng breakfast table.“Sorry?”“I asked if you slept well.”“Ah, yes. Thank you.”“Good. You look a little tired.”“Medyo marami lang akong iniisip tungkol sa case ni Seraphina.”Tumango si Rafael habang hinihiwa ang kaniyang toast.“I understa
“Kung comatose talaga ang asawa mo, Rafael, bakit parang alam niya kung kailan ka pumapasok sa kuwarto?”Napatigil si Althea sa pagbukas ng medical chart.Hindi niya alam kung bakit biglang pumasok sa isip niya ang tanong na iyon. Siguro dahil sa luha na nakita niya sa mata ni Seraphina kagabi. O dahil sa mysterious messages na natanggap niya bago matulog.Huwag kang magtiwala kay Rafael.Huwag kang matulog ngayong gabi.Pero ang pinakamatinding dahilan ay ang papel na nakita niya sa ilalim ng unan ni Seraphina.He comes here every night to make sure I am still asleep.Hindi niya alam kung sino ang sumulat noon. Hindi rin niya alam kung paano nakarating sa ilalim ng unan ang papel. Pero kung totoong kay Seraphina iyon, may posibilidad na mas malaki ang problema kaysa sa inaakala niya.“Doctor?”Napalingon si Althea sa pinto.Nandoon si Lourdes, may hawak na tray ng kape.“Good morning po. Hindi pa kayo nag-aalmusal?”“Not yet. Thank you, Lourdes.”Inilapag ng matanda ang tray sa malii
“Doctor, bago kayo tuluyang tumira rito, may isang bagay akong kailangang sabihin sa inyo.”Napahinto si Althea sa paglalakad nang marinig ang boses ni Lourdes sa likuran niya.Kakapasok lang niya sa main entrance ng Montenegro mansion. Hawak niya ang maliit niyang overnight bag habang hinihintay ang isang staff na magdadala ng iba pa niyang gamit mula sa sasakyan. Sa labas, malamig ang hangin ng Tagaytay. Pero sa loob ng bahay, may kakaibang bigat na hindi niya maipaliwanag.“What is it, Lourdes?” tanong niya.Saglit na tumingin ang matandang housekeeper sa hagdan bago muling ibinalik ang tingin kay Althea.“Kapag may narinig kayong kakaiba sa gabi, huwag na lang po kayong lumabas ng kuwarto.”Napakunot ang noo ni Althea. “Anong ibig mong sabihin na kakaiba?”“Mga tunog lang po. Minsan may naglalakad. Minsan may bumubulong.”“May ibang nakatira ba rito bukod kay Dr. Rafael at kay Mrs. Montenegro?”Umiling si Lourdes. “Wala na po. Kami na lang ng ibang staff.”“Kung ganoon, sino ang n
“Hindi si Seraphina ang nagmamaneho noong gabing iyon.”Napahinto si Althea sa pag-aayos ng medical chart.Nakatayo sa may pintuan si Rafael Montenegro, hawak ang isang basong tubig. Hindi niya alam kung gaano na ito katagal naroon, pero siguradong narinig nito ang sinabi niya habang kausap ang neurologist sa telepono.“Excuse me?”Dahan-dahang inilapag ni Rafael ang baso sa bedside table.“You heard me.”“I'm sorry, Doctor. Akala ko sinabi ninyong siya ang driver noong accident.”“I said she was driving.”“Pero sinabi ninyo sa akin na hindi siya ang nagmamaneho.”Saglit na natahimik ang lalaki bago ngumiti.“I'm just testing how carefully you listen to your patients' medical history.”Hindi natawa si Althea.“That's not funny.”“I know.”Lumapit si Rafael sa kama at tiningnan ang asawa. Walang pagbabago sa mukha ni Seraphina. Nakapikit pa rin ang mga mata nito, tahimik at walang anumang senyales na narinig ang kanilang pag-uusap.“Two years ago, my wife and I had an accident. She was
“Doctor, may isang bagay lang akong gustong itanong bago ka pumayag sa trabahong ito.”Napahinto si Dr. Althea Sarmiento sa pag-abot sa tasa ng kape. Tiningnan niya ang lalaking nakaupo sa tapat niya.Si Dr. Rafael Montenegro.Isang kilalang pangalan sa medical industry. Respected hospital executive, successful surgeon, at bahagi ng isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa. Sa unang tingin, mukha itong gentleman na sanay makuha ang lahat ng gusto niya.“Anong tanong iyon, Doctor Montenegro?”“Naniniwala ka ba na may mga pasyenteng hindi na talaga nagigising?”Saglit na natahimik si Althea.“Depende po sa condition ng patient. May mga cases na matagal bago magkaroon ng improvement. Mayroon din namang hindi na talaga nakakabalik sa normal level of consciousness.”“What if two years nang ganoon ang isang tao?”“Hindi po natin puwedeng i-base sa tagal lang ng unconsciousness ang possibility of recovery.”Bahagyang ngumiti si Rafael. Pero hindi umabot sa mga mata nito ang ngiti.“Good answer
![The Seven Killer Man [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






