LOGIN"Huwag kang umakto na para kang isang ulirang ama."Ang plastik na ngiti ni Ronald ay mabilis na napawi, at pinalitan ng isang depensibong titig. "Ano'ng pinagsasabi mo? Binabastos mo na naman ba ako?"Sa mismong sandaling iyon, ganap na naunawaan ni Pamelle ang isang nakakatakot na katotohanan na minsang ibinabala ng kaniyang ina: ‘Ang mga pinakamapanganib na predator ay laging nagtatago sa pinakamalambot na mukha.’Narealize niya na kung hindi lang siya nagpanggap na simpleng dalaga sa kaniyang kabataan upang ilayo ang sarili sa mga mapanganib na tao, ang babaeng nakakulong sa luxury suite na iyon kagabi ay hindi si Shannel—kundi posibleng siya mismo.Nawalan na nang tuluyan ng bait si Ronald; wala nang kababaan na hindi niya kayang buhatin."Lalaki siyang kasintanda na ng isang lolo! Paano mo naatim na itapon si Shannel sa isang halimaw na tulad niya?""Pamelle, ano’ng pinagsasabi mo? 'Wag kang magbintang ng mga walang katuturang bagay!" sigaw ni Ronald, habang namumula ang kaniyan
"Tiyak na si Pamelle 'yon. Kakagawa lang niya ng eksena sa tinutuluyan ng godfather mo," nagdilim ang mukha ni Ronald sa matinding galit.Napatingin sa kaniya si Melanie nang may pag-aalala. "Paanong nalaman ni Pamelle ang tungkol dito?""Mukhang nakasalubong niya si Shannel sa hotel," bitter na bulong ni Ronald. "'Di ba laging mainit ang ulo ng dalawang 'yon sa isa't isa? Bakit naman bigla siyang makikisawsaw sa ganitong bagay?""Melanie, alam mo ang walang awang ugali ni Pamelle. Hindi siya nag-atubiling ipakulong si Mr. Gonzalez, at matutuwa pa 'yon na idamay rin ako. Kailangang maging magkatugma ang kuwento natin at magpanggap na wala tayong kinalaman dito.""Sige." Bagama't nag-uumapaw ang galit sa dibdib ni Melanie, pinalipas niya ito kapalit ng ipinangakong mga share sa kumpanya.Patuloy ang malakas na pagkatok sa pangunahing pinto na umaalingawngaw sa mga bulwagan, kaya napatingin ang inaantok na kasambahay sa kaniyang amo na nakatayo malapit sa hagdanan."Sir, Madam, sino po
Samantala, mabilis na nagmaneho si Ronald sa mga kalsada ng lungsod hanggang sa makarating sa tahanan ng pamilya Pablo sa napakaikling oras.Si Shannel ay nakatulog na sa matinding pagod sa pag-iyak, habang may nilalagnat na pakiramdam sa likod ng kotse.Dahan-dahan siyang binuhat ni Ronald at dinala sa loob. Iniwasan niya ang pangunahing pintuan at pumasok sa gilid upang hindi maalarma ang mga kasambahay.Habang maingat siyang naglalakad sa madilim na koridor patungo sa hagdanan, isang matalas na boses ang pumutol sa tahimik."Ano'ng... Ronald, ano'ng nangyayari?!"Napatigil si Melanie sa itaas ng hagdanan, nakatitig nang may matinding sindak sa duguan at bugbog na katawan na karga ng kaniyang asawa."Shannel!" tili ni Melanie habang mabilis na bumababa sa hagdan. Ang isang sulyap sa sirang damit ng kaniyang anak at sa walang-buhay nitong anyo ay sapat na upang maunawaan niya ang lahat. Isang matinding galit at takot ang pumuno sa kaniyang dibdib.Pak!Isang matinding sampal ang kani
Sa madilim na basement parking lot, walang pag-iingat na itinapon si Shannel sa pagitan ng dalawang nakaparadang kotse, ang kaniyang mga damit ay naitapon at gupit-gupit.Iniharap niya ang mga natitirang piraso ng kaniyang damit sa kaniyang katawan, habang ang kaniyang mga mata ay blangko at walang anumang pokus.Ang kaniyang balat, na dating napakamakaputi at inalagaan sa marangyang pamumuhay, ay isa nang nakakatakot na larawan ng mga pasa mula sa tali, malalalim na marka ng latigo, at mga namumulang sugat. Ang kaniyang leeg at balikat ay puno ng malalalim at maitim na marka ng pang-aabuso.May mga bakas ng dugo na nakamarka sa kaniyang mga binti—isang malinaw na patunay ng matinding kalupitang kaniyang sinapit.At upang lalong maging bangungot ang lahat, kumuha pa ng napakaraming litrato si Leonardo Anderson—mga larawang nagtatala sa bawat segundo ng kaniyang pagkahulog.Nakatitig lamang nang blangko si Shannel sa fluorescent light sa kisame, tuluyang hiwalay sa realidad, at hindi n
Ngumisi si Leonardo habang tinititigan ang dalaga mula ulo hanggang paa. Mayroon itong magandang tindig at dignidad, ngunit kulang ito sa malambot na kagandahan ng dalagang katatapos lamang niyang ipalabas.Dahil kusang inalok ni Leonardo na i-search ang buong suite, nalaman ni Pamelle nang may kumpletong katiyakan na wala na nga si Shannel sa loob ng silid.Tiyak na nakipagkasundo si Ronald Pablo sa halimaw na ito simula pa noong una. Sa sandaling ibaba ni Leonardo ang tawag mula sa babala ni Ronald, mabilis na niyang ipinalabas si Shannel."Talagang hindi mo siya nakita ngayong araw?" hamon ni Pamelle, habang malamig ang kaniyang tingin."Of course not.""Mabuti. Dahil sinasabi mong wala siya rito, I suppose you won't mind if forensic technicians sweep this suite for DNA traces, fingerprints, and forensic evidence sa trunk na 'yan at sa mga sirang damit?""Ikaw—!" Halos mabitawan ni Leonardo ang kaniyang sigarilyo. Hindi niya inasahang ang matalas na dalagang ito ay magiging ganito
"Miss Pablo?” kaagad na tawag ng receptionist pagkatapos ng tawag.“Yes?” mabilis niya sagot.“Dito po tayo," magalang na pakiusap ng receptionist habang personal na ginagabayan si Pamelle patungo sa mga VIP elevator.Sa ibaba sa lobby, katatapos lang ni Andrie makipag-usap sa phone kay Sev, ngunit sinigawan at pinatayan lamang siya ng kaniyang ama dahil nasa gitna ito ng mga emergency meeting. Siyempre, kailanman ay hindi aaminin ni Andrie kay Pamelle na hindi man lang siya makakuha ng kahit simpleng room number. Nag-iisip na siya kung paano isasalba ang kaniyang mukha upang hindi maging katawa-tawa sa dalaga.Humarap siya nang may pilit na ngisi at nagsimula, "Pamelle, sabi ni Dad..."Bago pa man niya matapos ang kaniyang sasabihin, napanganga na lamang siya. Mabilis nang inaalalayan ng management ng hotel si Pamelle papasok sa pribadong elevator.‘Ah, as expected, mayabang na naisip ni Andrie habang itinataas ang kaniyang dibdib. ‘Narealize siguro ng receptionist na ako ang pangan
Kumpara kay Ton, mukhang maliit at marupok si Pamelle. Kung may makakakita sa kanila ngayon, aakalain ng lahat na nasa gitna sila ng isang mapusok na yakapan.Kahit anong paliwanag ang gawin niya, hindi maniniwala ang lalaking nasa harap niya. Walang maniniwala sa kanya—kahit ang sarili niyang ama.
Ramdam na ni Pamelle ang matinding inis ni Ton—pero pumasok ito sa kwarto niya nang kusa. Hindi niya kasalanan 'yun. Sino ba dapat ang sisihin?Dahil alam niyang wala namang balak gumawa ng gulo ang lalaki, sinadya siyang asarin ni Pamelle. “O ano, balak mo bang magtago?”Halos mag-crack ang seryos
Sumunod si Pamelle kay Ronald palabas, at doon niya nakita ang kumpol ng mga tao sa malayo.Sa gitna nila, nakatayo ang isang lalaking halos 1.9 meters ang tangkad. He was towering over everyone, imposibleng hindi mapansin. Ang gwapo nitong mukha ay bakas ang pagkainip at lamig.Hindi nakipagsiksik
Balot ng dilim ang buong kwarto, walang kahit isang anino ng liwanag ang nakakapasok.Sa ibabaw ng malawak na hotel bed, ang lalaki ay parang isang mabangis na hayop na matagal na nagutom. He was devouring her like a feast, walang pakialam kung iyon ang unang gabi ng babaeng nasa ilalim niya.Sa hul







