Chapter 2: The Man from Last Night

Sumunod si Pamelle kay Ronald palabas, at doon niya nakita ang kumpol ng mga tao sa malayo.

Sa gitna nila, nakatayo ang isang lalaking halos 1.9 meters ang tangkad. He was towering over everyone, imposibleng hindi mapansin. Ang gwapo nitong mukha ay bakas ang pagkainip at lamig.

Hindi nakipagsiksikan si Pamelle. Nanatili lang siya sa malayo—pero kitang-kita niya ang pamilyar na mukha.

Paano niya makakalimutan? Kagabi lang, naging intimately close sila. Tandang-tanda pa niya kung paano gumuhit ang pawis mula sa panga nito pababa sa collarbone, hanggang sa matitigas nitong abs. He was fierce and overwhelming.

Pero ngayon, ang lalaking nasa harap niya ay naka-tailored suit, maayos ang buhok, at mukhang untouchable na emperador. Ang suot nitong dark prayer beads sa pulso ay nagdagdag ng misteryo at elegance.

Walang gulat sa mukha ni Pamelle. After all, part ito ng plano niya. Parang naramdaman ng lalaki ang titig niya kaya bahagya itong kumunot ang noo at tumingin sa direksyon niya.

Nagtagpo ang mga mata nila sa loob ng isang segundo. Sobrang talas ng tingin nito—parang kayang basahin ang buong pagkatao niya. Agad na nagbaba ng tingin si Pamelle at sumiksik sa crowd.

“Our third brother, it’s been a long time,” bati ni Von Ariel Villanueva. “Dahil bumalik ka na dito sa Lucena, mag-stay ka muna nang matagal.”

Isang malamig na “Mm” lang ang sagot ni Ton bago ito iginiya sa VIP room. Todo-buntot naman ang ama ni Pamelle na si Ronald Pablo.

“Magsisimula na ba ang ceremony?” tanong ni Ton habang tinitingnan ang relo niya. Isang sulyap mo pa lang, alam mong ang relo na 'yun ay kayang bumili ng dalawang bahay sa sentro ng lungsod.

Pinunasan ni Sev Arnold Villanueva ang malamig na pawis sa noo, ang ama ng groom. “I’m afraid… kailangan nating maghintay nang kaunti.”

“Wait for what?”

Maikli lang magsalita si Ton, pero bawat salita ay parang maso na tumatama sa puso. Kanina pa nila hinahanap si Andrie, pero missing-in-action pa rin ang groom.

“Waiting for… Andrie.”

Biglang umalingawngaw ang isang malinaw na boses ng babae.

“Ayaw niyang magpakasal sa akin,” kalmadong sabi ni Pamelle habang naglalakad palapit. “Kaya tumakas siya.” Napalingon si Ton sa kanya.

Sa paningin ng iba, mukhang plain at mediocre lang si Pamelle. Pero nang magsalita siya, may kakaibang aura siyang dala na hindi mo pwedeng balewalain.

Ang totoo, bagama't arranged marriage ito, si Ton mismo ang nag-approve nito. Kaya kung tatakas si Andrie… para na rin nitong sinampal sa mukha si Ton.

“No, no! May inasikaso lang si Hanz. Dadating na siya!” depensa ni Sev.

Cold na tiningnan ni Pamelle ang lahat. “Hindi niyo pa siya nahanap, 'di ba? Gusto niyo bang ibigay ko ang address?” Pagkatapos, kalmado niyang binanggit ang pangalan ng isang apartment complex. Ang address ng bestfriend niya.

Nangitim ang mukha ni Sev Arnold Villanueva, pero agad siyang nag-utos sa kaniyang mga tauhan na kaladkarin pabalik ang anak.

Hindi nagtagal, lumitaw si Andrie. Halata sa mukha nito ang pagod mula sa kung anong pinagkakaabalahan nila ng kabit niya.

“Bastard!” sigaw ni Sev. “Magbihis ka na! Itutuloy ang kasal!”

“Dad, sabi ko na ayaw kong pakasalan si Pamelle!” inis na sagot ni Andrie. “Sobrang pangit niya, nasusuka ako pag nakikita ko siya.” Tumingin siya kay Pamelle na parang nandidiri.

“Kapag nalaman ng mga tropa ko na nagpakasal ako sa ganyan kapangit na babae, pagtatawanan nila ako hanggang mamatay. Paano pa ako haharap sa kanila?” Tinitigan ni Andrei si Pamelle na parang ito pa ang namamalimos ng atensyon niya.

“Dalhin niyo siya sa taas at bihisan siya! Matutuloy ang kasal na ito—gusto niya man o hindi!” agarang utos ni Sev sa kaniyang mga taohan at tumingin kay Andrie na may halong disappointment.

Kahit anong palag ni Andrie, hindi niya natibag ang desisyon ni Sev, ang kaniyang ama. Habang si Pamelle naman ay mabilis na itinulak sa kabilang dressing room para magsuot ng gown.

Sa loob ng silid, hirap na hirap si Pamelle sa zipper ng wedding dress niya. Mukhang na-stuck ito, at kahit anong hila niya, ayaw talagang gumalaw.

Eksaktong bumukas ang pinto.

Bago pa man makita ni Pamelle kung sino ang pumasok, kinuha na niya ang pagkakataon. Isinantabi niya ang buhok niya para makita ang kanyang maputing leeg.

“Puwede bang paki-akyat ng zipper ko?”

Isang malaking palad ang dumampi sa likod niya. Sa isang matigas na hila, ang stuck na zipper ay maayos na umakyat sa lugar nito.

“Thank you,” sabi ni Pamelle sabay lingon.

Pero nang makita niya ang mukha ng lalaki, agad na rumesponde ang kaba sa dibdib niya. Hindi ba dapat ay nasa labas ito at pinagkakaguluhan? Paano ito nakapasok nang walang nakakapansin?

“Anong ginagawa mo rito?” gulat na tanong niya.

“What do you think?” walang emosyong naging tanong din nito.

Humakbang palapit ang lalaki. Ang bigat ng presensya nito ay parang sumasakal sa hangin, hanggang sa mahirapan na siyang huminga. Bigla nitong inabot ang leeg ni Pamelle at hinawakan ito nang mahigpit.

“Ang lakas din ng loob mo,” malamig na sabi nito. “You even dared to scheme against me.”

Napakanipis ng leeg ni Pamelle. Isang maling galaw lang, mukhang kaya itong baliin ng lalaki nang walang kahirap-hirap.

Noong gabi, walang kontrol si Ton, kaya naman punong-puno ng mga marka ang leeg ni Pamelle—mga bakas na pilit niyang itinago sa ilalim ng makapal na makeup kanina.

“Uncle must be joking,” kalmadong sagot ni Pamelle. “Ngayon ko lang nalaman na tito ka pala ni Andrie.”

Bumalik ang kawalan ng pakialam sa mga mata niya habang nakatingin nang diretso sa lalaki. Plain at mediocre man ang mukha niya ngayon, pero ang mga mata niya ay buhay na buhay.

“Lahat ng nagsisinungaling sa akin, hindi maganda ang kinahahantungan,” babala ni Ton habang lalong hinihigpitan ang hawak sa leeg niya.

Nararamdaman na ni Pamelle ang hirap sa paghinga. Totoo nga ang tsismis—malamig at walang awa ang lalaking ito. Kahit plano niya ang nangyari kagabi, wala siyang balak na umamin ngayon.

“Nagpapakasasa si Andrie sa labas,” pabulong niyang sabi. “Bakit kailangan kong panatilihing pure ang sarili ko para sa kanya? Ngayon nga, galing siya diretso sa kama ng ibang babae. Sino’ng nakakaalam kung ilang beses na siyang nangaliwa?”

May halong pait at pagtatampo ang boses niya.

Bahagyang lumuwag ang hawak ni Ton. Hindi naman sikreto na gag* ang pamangkin niya. Isang spoiled ang unicohiyo ng kapatid niyang si Sev, na mahilig maglaro. Alam din ni Ton na first time ni Pamelle kagabi.

“I don’t care what you think,” sabi ni Ton. “Hindi pwedeng ma-cancel ang kasal niyo ni Andrie.”

Kumutitap ang mga mata ni Pamelle, isang mapang-asar na ngiti ang sumilay sa labi niya.

“Since alam naman pala ni Uncle na hindi pwedeng ma-cancel ang wedding namin,” malambing niyang sagot, “then, yung pagpunta mo rito para makita ako in private… hindi ka ba natatakot na malaman ng fiancé ko?”

Sa mata ng publiko, hindi dapat sila magkakilala. Pero heto sila—magkasama sa isang dressing room bago ang kasal. Sinumang makakita sa kanila ay siguradong mag-iisip ng malisya.

Umiwas ng tingin si Ton at malamig na nagsalita, “You’d better be smart enough to know what to say—and what not to say. Otherwise…”

Hindi na niya tinapos ang sentence. Pero ang banta sa hangin ay sapat na para mamanhid ang balat ni Pamelle sa lamig.

“Hindi ba ngayon lang tayo nagkita, Uncle?” Itinagilid ni Pamelle ang ulo niya. “I don’t quite understand what you mean.”

Naging malinaw ang posisyon niya—hindi siya magsasalita.

Ton gave a cold snort. “Good. As long as you understand.”

Binitawan na niya ang leeg ng dalaga at naglakad patungo sa pinto. Pero bago pa niya mahawakan ang doorknob, may boses na narinig mula sa labas.

“Pamelle, andyan ka ba?”

“Kailangan nating mag-usap. Papasok ako.”

Halatang walang balak umalis ang nasa labas. Kapag bumukas ang pintong iyon ngayon…

Huling-huli sila ni Ton na magkasama sa loob.