Kabanata 101

Maverick Point of View

I never thought I'd see her again like that—shaken, speechless, her eyes screaming disbelief that someone had just screamed in her face. In front of everyone.

And all of it was my fault.

Hindi ko gustong makita ulit iyon. I tried to step in, pero mabilis siyang umalis doon nang makabawi siya sa pagkagulat. Ni hindi na siya muling lumingon pa dito.

Sinundan ko siya kahit ilang beses akong tinawag ni Nixie, pero malalaki ang mga hakbang ni Nyx—hindi ko na siya nasundan hanggang sa tuluyan na siyang makaalis.

I stood there, helpless, hoping she'd come back so I could explain my side. Pero mas lalo lang siyang lumalayo. Nakatayo lang ako doon hanggang sa hindi ko na makita ang likod ng kanyang sasakyan.

Parang may tumusok sa aking balat na isang manipis ngunit matalim na karayom habang inaalala ko ang itsura ng mukha niya kanina.

My fist curled tight, my jaw clenched until my teeth hurt, and my eyes burned with anger that mostly at myself.

I turned around to go back to Nixie, who never seemed to care about time or place when it came to making a scene.

Palagi na lang talaga.

Sinundan pala niya ako kaya naglakad ako nang dahan-dahan hanggang sa magtagpo kami.

Ang matigas niyang porma kanina ay biglang nawala; ngayon ay malambot siya, nanghihina na katulad ng lagi niyang ginagawa kapag may nagawa siyang mali.

"M-Mav," she stammered, trying to touch me, pero inilayo ko ang sarili ko sa kanya.

Umigting ang aking panga. "Alam mo ba kung anong ginawa mo?"

"I just did the right thing, Mav," she snapped, her voice sharp and high-pitched. Ngayon, lumalabas na talaga ang tunay niyang ugali na matagal na niyang itinatago. "Mabuti nang alam niya na wala na siyang aasahan pa sa'yo!"

"Hindi siya umasa, Nixie!" Dumagundong sa paligid ang boses ko. "Ako! Ako ang umaasa na baka pwede pa kami."

Nanlaki ang kanyang mga mata, hindi agad nakapagsalita.

"Alam mo ba kung gaano ka kamahal ni Nyx? Na kahit ang laki-laki ng atraso mo sa kanya, mas inaalala ka pa rin niya kaysa sa sarili niya!" I said firmly, every word heavy, hoping she'd understand that her sister was never the villain here.

She shook her head slowly, her lips trembling before forming a bitter smile. "No," matigas niyang sagot. "You're just saying that so I could be nice to her. But I know better, Mav." She licked her lower lip, then smirked. "Kung hindi tayo sasaya kung ayaw mo sa akin then my sister will never have you either. Walang liligaya sa ating tatlo!"

Napahilamos ako gamit ang palad, frustration biting at my skin. Bulag na talaga siya sa kasamaan. Wala na siyang ibang iniisip kundi ang saktan si Nyx—ang kapatid niyang walang ibang ginawa kundi ang maging mabait sa kanya.

"Kailan mo ba mahahanap ang kapayapaan diyan sa puso mo, Nixie? Bakit puro poot at pasakit na lang ang laman niyan? Where is the Nixie that I know?"

"Wala na siya!" she screamed, tears brimming in her eyes. "Pinatay ko na siya."

Huminga ako nang malalim, letting the air scrape through my throat. Kahit saan ko man tingnan, wala na akong aasahan pa sa kanya. Hindi na mababali ang desisyon niyang magpakasama.

Pinikit ko ang aking mga mata upang pakalmahin ang sarili. I took a long, heavy breath, but the moment I opened them and met her gaze again, every wrong decision I ever made came flooding back.

And I knew that I'd forever regret them all.

Naglakad ako patungo sa opisina para iwasan siya, pero sa sobrang kapal ng mukha ni Nixie, sumunod pa rin siya.

Huminto ako sa may pintuan, hindi siya nilingon. "Pwede bang huwag mo na akong sundan?" My tone carried more plea than anger. I just wanted to be alone, kahit ngayon lang.

"Hindi ako aalis, Mav. Natatakot na ako," she said quietly. Hindi na niya kailangan pang ipaliwanag agad kong naintindihan kung anong gusto niyang sabihin.

"Just don't disturb me." I replied flatly, opening the door wider.

Sinunod niya naman ang pakiusap ko—umupo lang sa gilid, tahimik, tila gustong magsalita pero pinipigilan ang sarili.

I tried to focus on the paperwork in front of me, pero sa tuwing magbabalik sa isip ko ang mga mata ni Nyx na punô ng takot, galit, at poot ay hindi ko maiwasang manginig ang dibdib ko. Hinding-hindi ko makakalimutan iyon. Parang isinumpa ako ng matang iyon.

Kahit anong pilit kong mag-concentrate, bumabalik pa rin ako sa alaala niya.

"I'm sorry," mahina kong bulong, halos hindi marinig kahit ako. I'm sorry kung kailangan mong masaktan dahil sa akin. Maniwala ka man o hindi, mas mahirap sa akin na makita kang ganyan. I'm sorry, Nyx... I'm sorry for being such a coward.

"Maverick." Nixie snapped her fingers that made me back to my thoughts.

I looked up when Nixie speak.

"Wala ako sa mood makipagbangayan, Nixie," I said coldly, pero ngumiti lang siya, a weak, almost pitiful smile.

"Hindi rin ako gustong makipag-away," she replied softly, sitting on one of the solo sofas.

"Hindi ka ba talaga uuwi sa bahay?" Her voice trembled, eyes flickering with something between longing and guilt.

"Kung uuwi ako, anong gagawin ko doon, Nixie?"

"Gusto kong umuwi ka na, Mav." She sighed heavily. "If my mother is the problem, I'll tell them not to intervene in our relationship."

"Wala na tayo." The words came out colder than I intended, but they were true.

She pressed her lips together, choosing silence.

"Umalis ka na kung wala ka namang ibang sasabihin."

"Mav..." she tried to approach me, but I raised a hand, stopping her mid-step.

"I said what I said, Nixie. Ayoko nang paulit-ulit pa." My tone was sharp, final—so she'd finally understand there was nothing left to fight for.

Bubuka pa sana ang kanyang bibig, pero tinalikuran ko na siya, kunwaring abala sa papeles para maramdaman niyang tapos na talaga kami.

Tahimik na lumipas ang ilang segundo bago ko marinig ang mabibigat niyang hakbang palabas ng opisina.

Mabuti naman at umalis na siya kaya makakahinga na ako ng maluwag.

Nang matapos na ako sa pag-aarrange ng mga bagay na hindi naman kailangang iarrange ay binalik ko na ang tingin sa unahan. Pero paglingon ko, biglang bumukas ulit ang pinto.

Muntik akong mawalan ng balanse nang makita ko si Nyx. Namumula ang kanyang mga mata, at kahit pilit niyang itinatago, halata sa kilos niya ang bigat ng luha.

She looked fragile, no matter how much she tried to compose herself.

"May nakalimutan lang ako," she said, her voice firm—final—as if to make it clear she wasn't here for me.

Gusto kong hawakan siya. Sabihin ang lahat ng gusto kong sabihin. Aminin ang totoo. Pero wala.

Naduduwag na naman ako. Dahil alam kong kapag ginawa ko iyon... may masamang mangyayari sa kanya.