Chapter 9 สอนหนูหน่อย

Part ฮันเตอร์

“กูบอกเลยถ้ากูทนได้นานกว่านี้ก็คงต้องไปเช็คแล้วว่ากูเป็นผู้ชายจริงรึป่าว” ผมระบายออกมาตามตรง อยู่กับเธอจต้องใช้ความอดทนสูงมาก

“มึงไม่ชอบน้องนาเนียจริงดิ สวยก็สวยตรงสเปกมึงทุกอย่าง ชาติตระกูลก็ดี เรียนก็เก่ง” ไคเลอร์สาธยายคุณสมบัติของนาเนียออกมายาวเหยียด

ผมยอมรับว่าเธอตรงสเปกผมทุกอย่าง แต่คนมันไม่ชอบจะให้ผมบังคับตัวเองไปชอบได้ยังไง ความรักมันบังคับกันได้ที่ไหน

“กูไม่ชอบเด็ก” ผมยังยืนยันคำเดิมเสียงแข็งว่าผมไม่มีวันที่จะชอบเด็กที่ชื่อนาเนีย ยิ่งเธอเป็นน้องของไอ้มาคัสอีก ผมยิ่งไม่อยากยุ่งกับเธอ 

“เออ ไม่ชอบก็อย่าไปทำไรน้องเขาละกัน ห้ามใจไว้ไอ้เพื่อนรัก” ธีโอพูดกับผมก่อนจะลอยหน้าลอยตาเดินขึ้นตึกไปเรียน 

ผมกับไคเลอร์เองก็เดินตามมันขึ้นไป เพราะอีกไม่กี่นาทีก็ขึ้นเรียนแล้ว ผมต้องเก็บพลังงานเอาไว้ต่อสู้กับเธอเย็นนี้อีก ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับพวกมันมาก

เลิกเรียน

“วันนี้มีสาวมารอว่ะ” เมื่อไอ้ไคเลอร์พูดจบผมก็หันไปเห็นนาเนียพอดี เธอกำลังนั่งตรงโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกกับเพื่อนเธออีกหนึ่งคน ซึ่งเธอหันหลังให้ผม

“น้องครับ พี่ขอช่องทางติดต่อหน่อยได้มั้ย?” ผมกำลังจะเดินเข้าไปหาเธอ แต่ก็มีไอ้หน้าตี๋ที่ไหนไม่รู้เข้าไปทักเธอก่อน

“น้องแม่งของแรร์จริงว่ะ ใคร ๆ ก็อยากได้กันทั้งนั้น มีแต่มึงนี่แหละที่ตาบอด” เราสามคนหยุดเดินและมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างพิจารณา

“นี่ค่ะ” เธอรับโทรศัพท์จากไอ้ผู้ชายคนนั้นมาและกดลงไปเสร็จแล้วก็ส่งคืนให้เจ้าของโทรศัพท์ ไอ้นั่นมันก็ดูที่หน้าจอก่อนจะยัดเข้ากระเป๋า

“น้องให้ด้วยว่ะ” มันพูดและหันมามองหน้าผม ดีแล้วที่ผมไม่ตอบรับรักจากยัยเด็กนาเนีย จีบผมอยู่แต่ก็อ่อยคนอื่นไปด้วย 

“ติ๊ง!” ในขณะที่เรากำลังพูดถึงเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่เสียงแจ้งเตือนของผมก็เด้งขึ้นมา ผมเลยละสายตาจากเธอเพื่อดูโทรศัพท์ของตัวเอง

“????” ผมดูรายชื่อใหม่ที่พึ่งเพิ่มเพื่อนผมอย่างสงสัย เลยกดเข้าไปดูโปรไฟล์มัน และก็เข้าใจได้ในทันที เพราะมันคือไอ้ผู้ชายคนเมื่อกี้ที่เข้ามาจีบนาเนีย

ด้วยความที่โปรไฟล์ของผมถูกเปลี่ยนเป็นรูปสีดำมันอาจจะทำให้ไอ้นั่นไม่รู้ว่าที่ได้ไปไม่ใช่ของเธอแต่เป็นของผมแทน

“ไปกันได้แล้ว” ผมเดินเข้าไปหานาเนียที่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ พูดกับเธอจบก็หยิบกระเป๋าเธอขึ้นมาสะพายให้ เพราะดูแล้วมันน่าจะหนักอยู่

“เอาว่ะ ๆ ไอ้เตอร์หึงว่ะ” เพื่อนที่แซวอยู่ด้านข้างก็ทำให้ผมต้องหันสายตาไปดุพวกมัน พวกหมันก็ทำไม่รู้ไม่เห็นและเดินไปลานจอดรถทันที

คอนโด

Part นาเนีย

“แกร็ก!” พี่ฮันเตอร์เดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบ ๆ ฉันก็เดินตามเข้าไปติด ๆ เขาเป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าหึงฉันจริงอย่างที่เพื่อนพี่เขาบอกน่ะ

“พี่ฮันเตอร์หึงเหรอคะ” ฉันตัดสินใจถามออกไป เมื่อเห็นว่าพี่เขาไม่ยอมพูดกับฉันสักคำเดียว นี่หวั่นไหวกับฉันแล้วใช่มั้ย

“เปล่า แค่ง่วง” และคำตอบของเขาก็ทำหน้าฉันแตกดังเพล้ง เสียงดังไปทั่วคอนโด จะตอบถนอมใจฉันไม่เป็นเลยแฮะ

“เย็นนี้อยากกินไรคะ เดี๋ยวนาเนียทำไว้รอ” ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะคิดว่าคนอย่างพี่ฮันเตอร์ผู้แสนเย็นชา ที่ฉันอ่อยปานนั้นยังไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่เลย จะมาหึงฉันได้ไง ห่างไกลคำนี้มาก

“เอาอะไรก็ได้” คำตอบยอดฮิตของเขาแหละ ฉันก็ต้องมานั่งคิดอีกว่าเขาจะกินอะไร การเป็นแม่ครัวมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ แต่เพื่อผู้ชายนาเนียทนได้ อิอิ

“งั้นพี่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวนาเนียไปปลุก” ฉันพูดกับพี่ฮันเตอร์อย่างอ่อนโยนบวกกับรอยยิ้มหวาน แต่เขากลับมองฉันนิ่ง และหันหลังเดินเข้าไปในห้องเลย

“ยิ้มกลับมาบ้างก็ได้นะคะ” ฉันตะโกนไล่หลังคนตัวโตไป เมื่อประตูปิดลงฉันก็เก็บข้าวของและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวเพื่อลงครัวทำอาหารให้ว่าที่สามีกิน

“หืม น่ากินกว่าทุกรอบแฮะ” ฉันมองสปาเก็ตตี้ในมืออย่างพึงพอใจเพราะมันสวยมาก กลิ่นก็หอมสุด ๆ พี่ฮันเตอร์น่าจะชอบ

“......” ฉันกำลังจะยกมือขึ้นไปเคาะประตูแต่ก็ชะงักก่อนเมื่อความคิดดี ๆ มันแล่นเข้ามาในหัวเมื่อกี้นี้ ฉันลดมือลงและเข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน

“ซ่า~~” ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วก็แต่งชุดเตรียมนอนเลย วันนี้เลือกเป็นเสื้อสายเดี่ยวคอกว้างสีแดงเลือดหมู กับกางเกงนอนสีเดียวกันขาสั้น เป็นผ้ามันผสมลูกไม้เล็กน้อย

“ก๊อก ๆ” เมื่อพร้อมแล้วก็เคาะประตูอยู่สองสามครั้งหน้าห้องพี่ฮันเตอร์ แต่เหมือนว่าจะไม่มีการตอบกลับ ฉันเลยเคาะอีกครั้ง แต่ก็ยังเงียบอยู่

“แกร็ก!” ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องของพี่ฮันเตอร์ ภายในห้องแทบไม่มีแสงสว่างเลยก็ว่าได้ เครื่องปรับอากาศก็ยังคงทำงานอยู่อย่างนั้น

“แกร็ก~” ฉันพาตัวเองเข้ามาในห้องนอนของพี่ฮันเตอร์ก่อนจะปิดประตูลงอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวคนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาสะก่อน

“พรึ่บ!” ฉันก้าวขึ้นไปบนเตียงของพี่ฮันเตอร์อย่างระมัดระวัง และแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับเขา กลิ่นหอมจากตัวของพี่ฮันเตอร์ทำให้ฉันผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

“..........” ฉันนอนอยู่ข้างพี่ฮันเตอร์ สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ใบหน้าเรียบนิ่งที่ไม่ได้บึ้งตึงใส่ฉันมันน่าหลงไหลเหลือเกิน

“อือออ...พรึ่บ” พี่ฮันเตอร์ขยับตัวเพื่อเปลี่ยนท่า เลยดึงฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาแทนหมอนข้าง ตอนนี้ฉันนอนหนุนแขนของคนตรงหน้าอยู่

“ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก” ใบหน้าของเราใกล้กันมากจนฉันห้ามใจไม่ให้เต้นแรงไม่ได้เลย เมื่อไหร่คนคนนี้จะรับรักฉันสักทีนะ 

ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านมาถึงตัวฉัน ความมืดภายในห้องบวกกับความเงียบทำให้ฉันค่อย ๆ หลับตาลง และเข้าสู่ภวังค์ไปในที่สุด

เธอหลับลงไปในเวลาต่อมา แต่หารู้ไม่ว่าที่จริงแล้วอีกฝ่ายไม่ได้หลับอย่างที่เธอคิด เขาตื่นตั้งแต่เธอขึ้นมาบนเตียงของเขาแล้วต่างหาก แต่เขาเลือกที่จะหลับลงไปพร้อมกับเธออีกครั้ง

20.34 น.

“อื้อออ” ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา ไม่คิดว่าตัวเองจะผล็อยหลับไป แต่อยากอยู่แบบนี้นาน ๆ จัง ติดตรงที่ว่าฉันหิวแล้วน่ะสิ

“กึก!” ฉันลุกขึ้นจากอ้อมกอดของพี่ฮันเตอร์ และเปิดไฟภายในห้องให้มันสว่างขึ้นมา เมื่อไฟติดคนตัวโตก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

“พี่ฮันเตอร์คะ ตื่นได้แล้วค่ะ เดี๋ยวนาเนียไปรอห้องครัว” ฉันพูดกับเขาปล่อยให้เขาเคลียร์ตัวเองก่อน ส่วนฉันเดินออกมาก็พบว่ามันดึกแล้ว และอาหารก็คงจะเย็นแล้ว เลยเอาไปเวฟก่อนพี่ฮันเตอร์ออกมา พอออกมาจะได้กินตอนที่ยังร้อน ๆ 

“แกร็ก!” พี่ฮันเตอร์จัดการตัวเองเสร็จก็เดินออกมาพร้อมเสื้อยืดสีเทาอ่อนกับกางเกงสบายตัว ฉันเลยลงมือตักข้าวใส่จานให้เราสองคน ฉันหิวไม่ไหวแล้ว

“ลงมือทานแล้วนะคะ” พูดจบฉันก็จ้วงเอา ๆ พี่ฮันเตอร์ก็นั่งกินกับฉันอย่างเงียบ ๆ เขาจะไม่พูดสักหน่อยเหรอเนี่ยแต่ช่างเหอะกินก่อนหิวมาก

“เดี๋ยวพี่เก็บเอง” วันนี้พี่ฮันเตอร์เอ่ยปากกับฉันเอง หลังจากที่เราพึ่งกินข้าวเสร็จ 

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เดี๋ยวนาเนียทำเอง พี่ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะดึกแล้ว” ฉันแย่งจานในมือพี่ฮันเตอร์มาและเดินหนีเข้าครัวมาเลย

“ซ่า~~” ในระหว่างที่ล้างจานอยู่ก็พลันนึกถึงเหนุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เราสองคนนอนหลับและกอดกัน มันอบอุ่นมากจริง ๆ นะ ฉันชอบจังเวลาได้อยู่ใกล้เขาแบบนั้น

Part ฮันเตอร์

“แกร็ก!” ผมเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ตอนก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่าเธอแต่งยั่วขนาดนี้ นมแทบจะล้นออกมาอยู่แล้ว กินข้าวไปแบบไม่มีสมาธิอะ

แสดงว่าตอนที่เธอนอนกับผมเมื่อครู่ก็ใส่ชุดนี้งั้นเหรอ คิดแล้วก็ต้องถอนหายในเฮือกใหญ่ออกมา เด็กคนนี้เริ่มจะอันตรายกับผมแล้วจริง ๆ

Part นาเนีย

“พี่ไคเลอร์คะ” ฉันล้างจานเสร็จก็เอาโทรศัพท์มานั่งที่ห้องนั่งเล่นบนโซฟาตัวกว้าง และทักไปหาคนที่คิดว่าจะช่วยฉันได้

“ว่าไงครับน้องนาเนีย” ไม่นานพี่ไคเลอร์ก็ตอบกลับมาฉันเลยกำลังพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความอยากรู้สุดใจ

“ปกติพี่ก็มีเด็กเยอะ นาเนียเลยจะมาถามว่าเด็กพี่อ่อยพี่มั้ยคะ” ที่ถามแบบนี้ก็เพราะบางทีพี่ไคเลอร์อาจจะไปอ่อยเด็กก่อนน่ะสิ

“ก็อ่อยนะ ถามพี่ทำไมเหรอ” พี่ไคเลอร์ตอบไวมาก เหมือนไม่ได้ออกจากแชตฉันไปไหนเลย ฉันเห็นแบบนั้นก็ถามออกไปตามตรง

“พี่แพ้กับการอ่อยแบบไหนมากที่สุดเหรอคะ” ฉันจะเอาวิธีพวกนี้ไปใช้กับพี่ฮันเตอร์ เขาจะต้องใจอ่อนให้ฉันเข้าสักวันแหละ

“อย่างเด็กพี่ก็ชอบเอาหน้าเข้ามาใกล้ ๆ บ้าง พูดอ่อยบ้าง แต่ที่ทำให้พี่แพ้เลยอะนะ ก็ขึ้นมานั่งคล่อมนี่แหละ ใจสั่นชิบ” พี่ไคเลอร์ตอบออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก็เขาเด็กเยอะขนาดนั้น

“จะเอาไปใช้กับไอ้เตอร์เหรอ?” พี่ไคเลอร์พิมพ์มาอีกประโยค เขาเดาไม่ผิดเลยจริง ๆ

“ใช่ค่ะ นาเนียจะทำให้พี่ฮันเตอร์รักหัวปักหัวปำให้ได้เลย” ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อมัดใจพี่ฮันเตอร์ให้อยู่หมัด