ตอนที่ 14 เล่นไปตามกฏแบบไม่เต็มใจ

          หมู่เมฆรวมตัวกันหนาจนเต็มท้องฟ้า ปิดบังแสงจันทร์นวลไม่ให้เฉิดฉาย ลมโชยอ่อนนำพาความอุ่นโอบอุ้มร่างกายยามสัมผัส

          แม้จะใกล้ยามรุ่งสางแล้วทว่าสุดขอบยังมืดมิดไร้ความเคลื่อนไหว ดูเหมือนวันนี้ทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างเชื่องช้ามากกว่าวันอื่น

          มิวหอบสัมภาระชิ้นเล็กติดตัวยืนรออาร์เต้อยู่หน้าร้าน พวกเขานัดว่าจะหาอะไรกินนิดหน่อย แต่เด็กหนุ่มวัยรุ่นติดพันอยู่กับลูกค้าจนเลยเวลาเลิกงานมาสักพักใหญ่ ส่วนตัวของมิวแม้จะเสร็จก่อนแต่ก็ยังถือว่าช้ากว่าตอนปกติอยู่ดี

          การออกมาสูดอากาศนอกร้านเป็นสิ่งที่ทำให้มิวรู้สึกปลอดโปร่ง อย่างน้อยได้แหงนมองขึ้นมองแผ่นฟ้ากว้างใหญ่ก็ช่วยให้เขาสร่างจากอาการมึนเมาได้บ้าง ดีกว่านั่งอยู่ในห้องแคบๆ มองผนังทั้งสี่ด้านส่ายไปส่ายมาจนเวียนหัว

          หน้าร้านค่อนข้างเงียบเชียบ เพราะเลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว พวกพนักงานที่ไม่มีลูกค้าส่วนใหญ่จะขอกลับก่อน ส่วนที่เหลือพอร้านปิดก็ทยอยกลับพร้อมลูกค้า ไม่ก็แยกย้ายทางใครทางมัน

          ลูกค้าที่นี่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยอยู่เลยเวลาปิด เพราะไม่อย่างนั้นพวกเขาจะถูกคะยั้นคะยอให้เปิดห้องวีไอพี หลายคนจึงไม่อยากควักกระเป๋าจ่ายหากไม่ติดลมจริงๆ

          ดังนั้นเวลาใกล้รุ่งสางแบบนี้ก็จะเหลือเพียงพนักงานทั่วไปคอยเก็บกวาดร้าน และยามเฝ้าร้านตัวหนาใหญ่เดินตรวจตราอย่างหลวมๆ

          ในระหว่างรอให้หมู่เมฆเคลื่อนตัวหลบแสงดวงดาว ชายวัยกลางคนก็เดินผ่านกรวดหินตรงเข้ามาหามิว ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนเรียกได้ว่าไม่ต่างจากแท่งเหล็กร้อนๆ ขาเอียงเซเล็กน้อยจากการประคองสติไว้ได้ไม่มาก

          “มิวไม่ไปต่อโรงแรมกับพี่จริงเหรอ?”

          “ครับพี่ ผมคงไปไม่ได้”

          “แน่ใจแล้วเหรอ? พี่ไปกับน้องคนอื่นแล้วจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ” เสียงยืดยานดังพร้อมกลิ่นเหล้าที่โชยหึ่ง “หรือถ้ามิวอยากได้ค่าตัวเพิ่มก็บอกพี่ตรงๆ พี่จ่ายเพิ่มให้อีกนิดหน่อยก็ได้”

          “ที่ผมไม่ไปไม่ได้เกี่ยวกับเงินเลยครับพี่ แต่มันเป็นกฎของทางร้าน”

          “กฎบ้ากฎบออะไร”

          “เอาตรงๆนะครับ ร้านห้ามเด็กทุกคนค้าประเวณีครับ อีกอย่างมันผิดกฎหมายด้วย”

          “อย่าพูดเรื่องกฏหมายกับพี่เลย มิวก็รู้ว่าพี่เป็นใคร”

          “ผมทราบครับ ผมรู้ว่าพี่ดูแลผมได้ แต่ผมไม่อยากมีปัญหากับร้านจริงๆ”

          “พี่ไม่เห็นเด็กคนอื่นเขาจะสนใจเลย ร้านก็แค่ตั้งกฏเผื่อเอาไว้เวลาโดนตรวจสอบก็เท่านั้น”

          “ผมขอโทษพี่ศักดิ์จริงๆนะครับ” มิวยกมือไหว้อย่างนบนอบ “ผมชอบพี่ศักดิ์มากๆเลยครับ อยากตามไปดูแลพี่ให้จนสุดความสามารถ แต่ผมยังไม่อยากตกงานจริงๆ ผมมีพ่อผมก็ป่วยเรื้อรัง แม่ทำงานหาเช้ากินค่ำ มีน้องที่ต้องคอยส่งเสียค่าเทอม ไหนจะย่าที่แก่จนทำอะไรแทบไม่ได้อีก ถ้าผมตกงานเพราะทำผิดกฎของทางร้าน คนข้างหลังที่หวังพึ่งพาผมคงอยู่ไม่ได้”

          “เอาน่า! ถ้าเราสองคนไม่ปริปากพูดก็ไม่มีใครรู้หรอก แป๊บๆไม่กี่ชั่วโมงก็จบแล้ว พี่รับความสุข… มิวรับค่าจ้าง ก็ไม่เห็นจะมีใครเสียหายตรงไหน”

          “ผมขอบคุณในความเมตตาทุกอย่างของพี่นะครับ ผมอยากตอบแทนพี่ให้ได้มากกว่านี้ พี่เข้าใจผมเถอะนะครับ… ขอร้อง” ดวงตาของมิวรื้นราวกับสั่งได้ “ถ้ามีวิธีไหนที่ผมทำให้ได้มากกว่านี้โดยไม่กระทบกับหน้าที่การงาน ผมยินดีรับใช้พี่ แต่งานนอกพวกนี้ผมไม่สะดวกใจจริงๆครับ พี่เมตตาผมเถอะนะครับ”

          น้ำเสียงสั่นเครือทำให้ชายอายุมากกว่าไม่กล้าเล้าหลือ แววตาออดอ้อนชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตา ดูแล้วทั้งน่าสงสารและน่าเอ็นดูไปพร้อมกัน

          “เอาเหอะๆ แล้วแต่มิวเลยแล้วกัน คืนนี้พี่ไปหาคนอื่นเอาก็ได้”

          มิวยกมือไหว้บีบน้ำตาลงมาสองหยด ก่อนที่ชายตรงหน้าจะหันหลังเดินโซเซกลับเข้าไปยังเงามืด อันที่จริงมิวก็ไม่ได้สนใจทำตามกฎอะไรนั่นเท่าไหร่นัก แต่ติดตรงเขาไม่สามารถแหกกฎนั้นได้ต่างหาก

          ฉับพลันมิวก็นึกสงสัยว่าลูกค้าประจำที่พยายามตื๊อขอมีอะไรกับเขามานานแรมเดือนคนนี้ จะเทจไปหาคนอื่นจริงไหม เด็กหนุ่มจึงเดินตามไปอย่างเงียบเชียบ ในใจนึกเอาว่าหากโดนจับได้จะทำทีเป็นห่วง… อยากไปส่งที่รถ

          ด้วยความมึนเมาจึงทำให้ลูกค้าจอมหื่นไม่ระแวดระวังอะไรมากนัก มิวจึงย่องตามไล่หลังได้อย่างสบายโดยไม่ต้องฝึกทักษะการสะกดรอย

          ท่ามกลางความมืดสลัวชายตรงหน้าหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ ก่อนจะโทรออกหาใครสักคน เขากระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่มิวไม่ค่อยได้ยิน

          เด็กหนุ่มชะลอความเร็วเพราะไม่อยากเสียมารยาท ทิ้งระยะห่างเพื่อไม่ให้อีกอย่างรู้ตัว

          เสียงอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัดลอยอยู่ไกลๆ มิวจับใจความไม่ได้นักว่าชายตรงหน้าพูดคุยเรื่องอะไร แต่เพื่อความปลอดภัยการไม่รู้ย่อมดีที่สุด เพราะลูกค้าบางคนของที่นี่… การรู้อะไรเกี่ยวกับเขาให้น้อยที่สุด จะปลอดภัยต่อตัวเองมากกว่า

          เพียงไม่กี่ก้าวร่างศักดิ์ชัยก็โผล่พ้นเงามืด ทั้งมิวและเขาโผล่มายังบริเวณที่จอดรถสำหรับวีไอพี แม้จะไม่ซับซ้อนแต่ตรงนี้ก็มีความเป็นส่วนตัวสูงไม่ปะปนกับลูกค้าทั่วไป

          ผู้ชายตรงหน้าวางสาย เขาพุ่งตรงไปยังรถยนต์เพียงคันเดียวที่เหลืออยู่ในลานโล่ง มิวหยุดก้าวเดินและซ่อนตัวอยู่ในจุดอับสายตา

          สารถีเปิดประตูหลังของรถหรูอย่างรู้งาน ศักดิ์ชัยก้าวขาขึ้นไปนั่งก่อนที่ประตูนั้นจะปิดสนิทอีกครั้ง

          มิวคิดว่านับจากนี้รถคงจะเคลื่อนตัวออก แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น… สารถีในชุดลำลองยืนอยู่ข้างรถราวกับรอคอยอะไรสักอย่าง

          ไม่นานคำตอบก็ถูกเฉลย… ผู้ชายอีกคนเดินออกมาจากประตูหลังของร้าน เขาพุ่งตรงไปยังรถยนต์คันเดียวที่จอดอยู่ สารถีคนเดิมเชื้อเชิญให้อ้อมไปยังอีกฝั่งของรถก่อนจะเปิดประตูให้

          ใบหน้าในแสงสว่างนั้นทำเอามิวขุ่นเคืองนิดหน่อย ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าคนที่ลูกค้าดีลเอาไว้แทนเขาจะเป็นเจษ เพราะตามปกติแล้วพวกเขาจะหลีกเลี่ยงลูกค้าคนเดียวกันเพื่อรักษาน้ำใจซึ่งกันและกัน

          ร่างของเด็กหนุ่มสั่นเทิ้มอยู่ในเงามืด รอจนกระทั่งรถยนต์เคลื่อนตัวออกไป ความหงุดหงิดพัดผ่านเข้ามาสู่เนื้อหนังพร้อมลมโชยอ่อน  เขาไม่รู้ว่าควรโกรธลูกค้าที่ไปเลือกคนอื่น โกรธเจษที่ข้ามเส้นของมารยาท หรือโกรธตัวเองที่ไอ้จ้อนใช้งานไม่ได้

          อารมณ์ขมุกขมัวทำให้มิวไม่เหลืออารมณ์จะทำอย่างอื่น เขาส่งข้อความยกเลิกนัดให้อาร์เต้ แล้วรีบแจ้นออกจากที่ทำงานทันที

          ความหงุดหงิดเดินทางพร้อมกับชายหนุ่มไปจนถึงคอนโด ความหงุดหงิดที่ยังไม่คลี่คลายสะสมเป็นกองพะเนิน กะจิตกะใจไม่อยู่กับร่องกับรอย

          เด็กหนุ่มอาบน้ำเพื่อบรรเทาความร้อนในใจ มันช่วยผ่อนผันได้เพียงเล็กน้อย ทว่าก็ยังเหลือเศษตกค้างคอยทิ่มแทงให้ระคายเคือง

          หลังจากทาครีมจนทั่วทั้งร่างเนียนฉ่ำ มิวก็นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเล็กนั่งตรงโต๊ะทำงาน เขาเปิดแล็บท็อปเพื่อหาอะไรคลายเครียดดู มืออีกข้างพลางหมุนแก้วที่เติมเหล้าเอาไว้จนเกือบเต็ม จ้องมองมันราวกับคิดอะไรอยู่นใจ 

          แม้จะมึนๆจากที่ทำงานมาบ้างแล้ว แต่ชายผู้กลัดกลุ้มก็อยากหาอะไรมาเผาหัวสมองให้มอดไหม้ จะได้ไม่ต้องคิดอะไรฟุ้งซ่าน

          แดดอรุณรุ่งภายนอกสาดประกายอ่อนเกาะตามหน้าต่างกระจก แสงจากโคมไฟช่วยขับบรรยากาศให้สดใส ความอึมครึมกลับยังกัดกร่อนทั่วทั้งห้องไม่จางหาย

          มิวมองไปยังแก้วเหล้าที่ค่อยๆพร่องทีละน้อยยามเขายกขึ้นกรอกปาก สลับกับมองวิดีโอบนแล็ปท็อปเพื่อตัดอารมณ์ 

          มือของมิวสั่นเล็กน้อยก่อนจะยกน้ำเมาทั้งหมดดื่มในรวดเดียว ความร้อนจากแอลกอฮอล์แผ่กระจายไปทั่วคอลามถึงหน้าอก ทว่าปมในใจที่เผชิญหน้าอยู่ก็ไม่คลายออกเสียที ความโกรธเคืองแปรเปลี่ยนเป็นน้อยเนื้อต่ำใจแทรกซึมอยู่ในทุกๆความคิด

          “แม่งเอ๊ย!”

          คำสบถลอดออกมาพร้อมกลิ่นหึ่งของเหล้าที่รุนแรง เมื่อตัดสินใจอะไรบางอย่างในใจได้แล้ว มิวก็เปลื้องผ้าขนหนูของตัวเองทิ้งลงบนพื้น พลางเปิดเว็บหนังผู้ใหญ่ที่ตั้งไว้เป็นบุ๊คมาร์ค

          หน้าต่างของเว็บเบราว์เซอร์เรียงรายซ้อนกับนับสิบ คลิปโป๊หลากหลายรูปแบบถูกเปิดทิ้งไว้ เสียงครางกระเส่าร้องดังระงมออกมาจากกิจกรรมสะท้านโลกีย์

          มือของเด็กหนุ่มพยายามปลุกปั้นเจ้าหนูขี้เซาให้ตื่นขึ้นมาเล่นสนุก แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่ยอมรู้สึกรู้สา ราวกับที่จับอยู่นั้นคือท่อนเนื้อที่ด้านชา

          ท้ายที่สุดความพยายามนับชั่วโมงก็หมดไป มิวปล่อยวางทุกอย่างทิ้งไว้บนโต๊ะ ลากสังขารที่เหนื่อยล้าและเมามายลงบนเตียง

          สติสุดท้ายก่อนวูบดับไปคือภาวนาขอให้เจออมุษย์ร่างสูงใหญ่ตนนั้นอีกครั้ง เพราะไอ้เจ้านั่นมันทำให้ความฝันของเขากลายเป็นจริงได้ แม้เพียงชั่วครู่ก็ตาม