ตอนที่ 36 การลงตรามีความเสี่ยง

          นอกเหนือจากดินแดนเนรมิตแล้ว ดันเต้ยังมีสถานที่ใช้สำหรับพักอีกที่ มันตั้งอยู่ในโลกแห่งความจริง แฝงอยู่กับหมู่ตึกมากมายทั่วไป

          สิ่งปลูกสร้างสูงราวหกสิบชั้นตั้งตระหง่านเด่นอยู่เกือบใจกลางเมือง หากมองด้วยผิวเผินโรงแรมแห่งนี้ก็ไม่ต่างจากโรงแรมหรูทั่วไปในมหานคร ทว่าความลับในนั้นทำให้มันพิเศษกว่าที่อื่น

          จำนวนหนึ่งเป็นที่หลบซ่อนของเหล่าอมนุษย์ ผสมปนเปไปอย่างแนบเนียนกับมนุษย์ทั่วไป พวกเขาอาศัยอยู่กันชั่วคราวร่วมกันโดยภายใต้การควบคุมเข้มงวด และกฎหมายพิเศษที่ไม่มีประเทศไหนประกาศใช้กับพลเรือนของตน

          แน่นอนว่าเพื่อการเท่าเทียมกันการใช้เวทมนตร์หรือทำร้ายกันภายในพื้นที่พิเศษนี้เป็นข้อห้ามสำคัญ หากเป็นมนุษย์จะถูกดำเนินตามกฎหมาย นอกเหนือจากนั้นจะต้องรับโทษตามสังกัดของตัวเอง

          พื้นที่ที่มีการแหกกฎบ่อยคงเป็นบาร์ของโรงแรม….

          ห้องที่โอ่อ่ากว้างขวางกินพื้นที่เกือบทั้งชั้นของโรงแรม รองรับผู้คนและกิจกรรมได้มากมาย เพดานสูงโปร่งดูหรูหราด้วยโคมระย้าทำจากคริสตัล ทุกเม็ดหยอกเย้ากับแสงไฟจนเกิดเป็นประกายหลากสี มองดูแล้วเหมือนบอลรูมของเหล่าเชื้อพระวงศ์

          พื้นไม้ปาร์เกต์อย่างดีเสริมทั้งความมั่นคงและหรูหราไปพร้อมกัน ภาพวาดถูกตกแต่งไว้ตามผนังห้อง ยากที่จะดูออกว่าเป็นของที่มาจากยุคกลางจริงๆ หรือเป็นเพียงของเลียนแบบ

          แอลกอฮอล์ถูกเสิร์ฟไม่เคยขาดตลอดทั้งวันทั้งคืน การเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงทำให้ห้องโถงแห่งนี้ไม่เคยเงียบเหงา กลิ่นหอมจากผู้คนและแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งตีกันจนเป็นความยุ่งเหยิง

          เสียงพูดคุยคลอเคลียด้วยการแสดงดนตรีสด นักร้องขับขานบทเพลงคลาสสิคขับกล่อมจิตวิญญาณหลงทางให้หวนคืนถิ่น  นิ้วทั้งสิบไล่ดีดเปียโนราวกับกำลังเต้นบัลเลต์โดยไร้ผู้ชม

          ข้อดีอย่างหนึ่งของปีศาจอย่างดันเต้ นอกจากจะมีชีวิตยืนยาวจนเกือบเป็นอมตะ การหลับนอนหรือเข้าห้องน้ำยังเป็นสิ่งไม่จำเป็นอีกด้วย แต่ข้อเสียก็คือเขาแทบจะขาดแรงกระตุ้นต่อสิ่งอื่นนอกจากความหิวกระหาย การมีชีวิตอยู่ไปวันๆจึงเป็นคำที่เหมาะกับปีศาจคิวบัสอย่างดันเต้ที่สุด

          แขนคู่ใหญ่วางพาดอย่างอวดเบ่งอยู่บนเคาน์เตอร์ของบาร์ ปีศาจหันหลังให้แก่บาร์เทนเดอร์สาวที่ยืนชงเหล้า เฝ้ามองผู้คนใช้ชีวิตด้วยสีสันหลากหลาย

          ความกลมกลืนเป็นข้อพึงปฏิบัติสำคัญสำหรับเหล่าอมนุษย์หากต้องการเข้ามาใช้บริการที่นี่ ดันเต้สวมเชิ้ตแขนยาวตัวโคร่ง กระดุมถูกปลดออกจนเกือบถึงสะดือเพื่ออวดแผงอกทรงเสน่ห์อันน่าภาคภูมิใจ ชายเสื้อด้านหน้าสอดไว้ในกางเกงยีนขาสั้น ส่วนด้านหลังปล่อยห้อยระลงมาเพื่อไม่ให้ดูเรียบร้อยเกินไป 

          เท้าคู่ใหญ่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวเสริมให้เขาดูเป็นคนธรรมดามากกว่าใครในห้องนี้ หูข้างขวาสวมตุ้มหูวงเล็กจากทองคำขาวเรียบง่ายไร้ลวดลาย

          ขณะกำลังจับจ้องไปยังผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตของตัวเอง สีหน้าของดันเต้ว่างเปล่าสวนทางกัน อาจเพราะเขาใช้เวลาคิดแต่ละสิ่งอย่างน้อยมาก และไม่รู้จะใช้เวลาที่เหลือแหล่ในมือทำอะไรดีนอกจากล่องลอยไปวันๆ การเฝ้ามองจึงกลายเป็นงานอดิเรกโดยไม่รู้ตัวของปีศาจกร้านโลก

          ครู่หนึ่งของกาลเวลาอันไร้จุดสิ้นสุดในโลกใบเล็กของดันเต้ ชายอีกคนที่รูปร่างสูงใหญ่พอกันเดินอาดๆเข้ามาทักทาย  เขาวางก้นแน่นๆลงบนเก้าอี้พลางเลียนแบบท่าทางของดันเต้

          เสื้อกล้ามคอวีถูกสวมทับด้วยโค้ตยาวผ้าเนื้อบางเบา ด้านล่างเป็นกางเกงหนังรัดรูปสีดำเงามะเมื่อม เข้าคู่ได้ดีกับรองเท้าบูตหนังสีเดียวกัน ในความอึมครึมของโทนสีมีความเท่น่าอันตรายเด่นชัดบนรูปลักษณ์

          ผมสั้นสีดำถูกเซตตั้งเปิดหน้าผากสูง คิ้วและแววตาดุดันพร้อมมีเรื่อง ริมฝีปากหนาคว่ำดูอารมณ์ไม่ดีนัก รวมๆแล้วเหมือนคนได้กลิ่นอะไรเหม็นตลอดเวลา

          “เดี๋ยวนี้เลิกใส่พวกชุดหนังกับสายรัดอะไรแล้วเหรอ?” ชายร่างใหญ่ลดแว่นตาดำลง มองลอดผ่านเลนส์สีทึบด้วยความฉงน “แต่งตัวเบาแบบนี้ฉันจำนายแทบไม่ได้”

          “รู้จักนิวนอร์มอลไหม?” ดันเต้เอียงหน้าตอบโต้

          “นี่นายเจาะหัวนมด้วยเหรอ?”

          “มันเป็นสไตล์”

          “สะดือเจาะไปยัง?”

          “จะเหลือเหรอ” ดันเต้ยกมุมปากยืนยันความภูมิใจ

          “งั้นข้างล่างนั่นก็…”

          “หยุดแค่นั้นแองกัส! อย่าให้มันลงต่ำไปกว่าสะดือเลย”

          “แล้วนึกไงวันนี้ถึงโผล่มานี่ได้” เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยถาม แว่นตาถูกสวมทับกลับไปที่เดิม “ปกติเห็นจับเจ่าอยู่แต่ในห้องนั่งมองหน้าต่างทั้งวันทั้งคืน”

          “เบื่อ!”

          “อยากหาเหยื่อใหม่ๆล่ะสิ” แองกัสกระทุ้งสีข้างเพื่อนเข้าอย่างจัง “นายชอบกินแต่พลังงานเดิมๆก็งี้แหละ”

          “ไม่อยากให้มันวุ่นวาย ยิ่งหาเหยื่อเยอะก็ยิ่งคุมความลับยาก”

          “จะกลัวอะไร! ปกติมนุษย์ก็ลืมเราไปอยู่แล้ว”

          “แต่หลังๆเริ่มอยากให้มีคนจำเรื่องราวของฉันได้บ้าง การถูกลบตัวตนออกไปมันโหดร้ายนะ”

          “อารมณ์ไหนอีก” แองกัสขมวดคิ้ว “ถ้าเบื่อมาก… ฉันทำอะไรสนุกให้ดูเอาไหม?”

          แองกัสกระหย่องยิ้มย่องในขณะที่ดันเต้ขมวดคิ้วอย่างสงสัย ปีศาจแห่งโทสะถอดแว่นตาดำเหน็บไว้ที่คอเสื้อ ดวงตาของเขาดุดันราวกับคลื่นโหมกระหน่ำของท้องทะเล และยังลึกล้ำเหมือนเหวไร้ก้น

          “เห็นผู้หญิงโต๊ะนั้นไหม?” ปลายนิ้วข้อหนาของแองกัสยืดเหยียดไปข้างหน้า 

          เมื่อมองแทรกผ่านผู้คนขวักไขว่ไปตามการชี้นำ ดันเต้ก็เห็นผู้หญิงผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลัง หน้าม้าของเธอโค้งและแตกเล็กน้อย “เห็น”

          “แฟนของหล่อนนั่งอยู่ตรงกันข้าม… ไอ้หมอนั่นตามกดไลก์รูปเพื่อนผู้หญิงที่บริษัทมาสามวันแล้ว”

          แองกัสเล่ารายละเอียดทุกอย่างได้เป็นฉาก เพราะพลังของปีศาจสามารถสืบเสาะต้นสายปลายเหตุแห่งอารมณ์นั้นๆได้ อย่างแองกัสผู้รับใช้ลอร์ด *ซาตาน พลังงานของเขาคือความโทสะ หากเจอเหยื่อที่ครอบครองความโกรธแม้เพียงเล็กน้อย เขาสามารถอ่านใจและรับรู้เรื่องราวต้นกำเนิดได้ และยิ่งโกรธมากเขาก็ยิ่งรับรู้ทุกอย่างโดยแม่นยำ

          เฉกเช่นดันเต้… ยามปีศาจคิวบัสรับรู้ถึงคาวโลกีย์ในจิตใจ เขาจะสามารถอ่านความคิดลามกและตอบสนองตัณหาอันรุนแรงได้อย่างถูกจุด

          ดวงตาของแองกัสเรืองรองเป็นสีแดงราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชติอยู่ในนั้น ความร้อนคุกรุ่นพัดโชยลอยตลบทั่วชั้นบรรยากาศรอบตัวปีศาจร่างใหญ่ กลมายาเล่นใหญ่ขนาดนี้กลับไม่เป็นจุดสนใจของมนุษย์แม้แต่นิดเดียว

          ‘ปัง’ เสียงตบโต๊ะดังสะเทือนมาจากฝ่ามือเล็กจ้อยของผู้หญิงผมหน้าม้า ตามมาด้วยเสียงด่าทอต่างๆนานา ที่ดันเต้เองก็แทบไม่ได้ยิน แต่อ่านจากสีหน้าก็พอรู้ได้ว่า เธอคงโมโหจนแทบอยากจะฆ่าชายตรงหน้าด้วยสารพัดวิธีในหัว

          นักร้องประโคมดนตรีกลบเกลื่อนความวุ่นวาย ผู้คนโดยรอบมีปฏิกิริยาตอบรับที่แตกต่างกัน บ้างก็ตกอกตกใจ ส่วนพวกที่อยู่ไกลจุดเกิดเหตุหน่อยก็พยายามชะเง้อหน้าและซุบซิบกัน

          พนักงานที่กระจายตัวอยู่รอบโถงโอ่อ่าสะกิดกันให้ควั่ก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเริ่มเตรียมพร้อมหากเกิดเหตุการณ์รุนแรง

          ดวงตาของแองกัสยังคงร้อนแรงเหมือนสถานการณ์ที่ไม่มีทีท่าจะสงบ คราวนี้เป็นฝั่งผู้ชายที่ยืนขึ้น ในมือข้างหนึ่งของเขาถือส้อมชี้ไปยังตรงหน้าของผู้หญิง ใบหน้าแดงก่ำจากความเดือดดาล

          ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายถึงขั้นมีการลงไม้ลงมือ พนักงานคนหนึ่งที่มีเข็มกลัดรูปสามเหลี่ยมคล้ายพีระมิด ก็ย่ำเท้าด้วยความรวดเร็วปรี่เข้าหาแองกัส เขาสะกิดปีศาจร่างแน่นเบาๆ พร้อมถ้อยคำที่จำกัดวงสนทนาให้รับรู้น้อยที่สุด “พอได้แล้วค่ะ ที่นี่เป็นพื้นที่ปลอดเวทมนตร์นะคะ หากคุณไม่เคารพสถานที่และกฎของเรา ดิฉันจำเป็นต้องเชิญออกนอกโรงแรมค่ะ”

          แองกัสกะพริบตาถี่ๆไม่กี่ครั้ง สีแดงเพลิงในดวงตาก็มอดดับลง เขาวางแว่นตาดำลงบนดั้งสูงโด่ง ก่อนหันไปยิ้มให้พนักงานหญิงอย่างสุภาพ “ขอโทษครับ ผมเป็นปีศาจเกิดใหม่ ยังคุมพลังไม่ค่อยได้”

          “เราลงทะเบียนปีศาจทุกตนในละแวกนี้ไว้แล้วค่ะคุณแองกัส ปีศาจอายุเกือบพันปีเราไม่อาจเรียกว่าเพิ่งเกิดได้หรอกค่ะ” พนักงานสาวตอบด้วยน้ำเสียงไร้จิตวิญญาณ “อย่างไรก็ตามอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกเป็นครั้งที่สองนะคะ”

          “ครับๆ คุณเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงระหว่างสามโลก”

          คล้อยหลังเจ้าหน้าที่ระดับกลางทุกอย่างก็ทุเลาลง ตอนนี้ระหว่างชายและหญิงคู่ที่เพิ่งทะเลาะกันอย่างรุนแรงมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคั่นอยู่ตรงกลาง เธอกำลังเจรจาอะไรบางอย่างเพื่อบรรเทาความเกรี้ยวกราด สีหน้าและแววตาของเธอผู้นั้นแตกต่างจากแองกัสโดยสิ้นเชิง

          ผมสีน้ำตาลแก่ยาวสลวยจนถึงกลางหลัง แววตาเปี่ยมไปด้วยความสงบลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ รอยยิ้มนั้นไร้พิษภัยจนครเห็นก็ต้องรู้สึกใจเย็น

          “ฉันล่ะเกลียดยัยนั่นจริงๆ” แองกัสบ่นไม่สบอารมณ์

          “ไอรีนน่ะเหรอ?” ดันเต้รู้จักคู่ปรับตัวฉกาจขอแองกัสเป็นอย่างดี เธอคือเทพีผู้นำพาความสงบสุข

          “ในขณะที่ฉันต้องทำให้ผู้คนบันดาลโทสะเพื่อเก็บเกี่ยว นางก็จะคอยขัดแข้งขัดขาฉันเรียกคืนความสงบสุขอยู่ร่ำไป”

          “อย่างน้อยนายก็เก็บเกี่ยวพลังงานคนละแบบจากมนุษย์กับนาง ไม่เหมือนฉัน!” ดันเต้ย่นหน้าอย่างหงุดหงิด “ต้องไปแย่งพลังงานแบบเดียวกันกับกามเทพ คิดแล้วก็ปวดหัวชะมัด”

          “โว้ว! เดี๋ยวนะ กามเทพงั้นเหรอ?” แองกัสอ้าปากค้าง นัยน์ตาเกือบจะเป็นสีแดง โชคดีที่คุมเอาไว้ได้ก่อนที่เจ้าหน้าที่คนเดิมจะเดินกลับมาหา “ถ้าจะมีอะไรที่ฉันเกลียดกว่าเทพี **อัสทราเอีย ก็พวกคิวปิดนี่แหละ พวกนั้นไม่สนด้วยซ้ำว่าคู่ปรับของตัวเองเป็นใคร ชอบหาเรื่องไปทั่ว”

          “งี้แหละไอ้พวกลูกรักแม่โอ๋ เลยกลายเป็นเด็กไม่รู้จักโต”

          “ฉันยังจำได้ว่านายแย่งพลังกับกามเทพตนก่อนจนมนุษย์คนนั้นเป็นบ้าไปเลย ไอ้นั่นก็ยิงศรใส่ นายก็ลงตราคืน หมอนั่นก็ยิงศรทับ”

          “ทำไมนายกับไอรีนถึงใช้พลังซ้อนทับลงไปในมนุษย์คนเดียวกันได้ แต่ฉันกลับทำไม่ได้”

          “เพราะพลังของฉันกับแม่นั่นเหมือนหยินกับหยาง พลังของฉันคือความร้อนส่วนของแม่นั่นคือความเย็น เมื่อปะทะกันจึงเกิดเป็นสมดุล” สีหน้าของแองกัสไม่ภูมิใจเท่าไหร่นักที่มันเป็นแบบนี้ “แต่พลังของนายกับคิวปิดเป็นพลังร้อนเหมือนกัน พอยัดเข้าไปรวมกันมันก็ยิ่งร้อนไงเพื่อน”

          บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความสงบรวมถึงจิตใจของดันเต้ เสียงปรบมือดังกึกก้องเมื่อจบไปหนึ่งบทเพลง แองกัสหันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์ กระดิกนิ้วเรียกบาร์เทนเดอร์สั่งเครื่องดื่มฤทธิ์แรง

          “เอาล่ะ! ถึงฉันจะชอบนายมากที่สุดในหมู่ปีศาจละแวกนี้ แต่ถ้านายมีปัญหากับคิวปิด นั่นเป็นปัญหาของนายแล้วล่ะ ฉันไม่ใช่คู่ปรับโดยตรงของเทพเจ้าเล่ห์แบบนั้นด้วย”

          “ฉันก็ไม่หวังจะให้ใครช่วยอยู่แล้ว” ดันเต้ถอนหายใจ

          เมื่อนึกถึงสัญญาที่รับปากไว้กับชายหนุ่มผู้ครอบครองกลิ่นตัวเย้ายวนไม่เหมือนใคร ปีศาจโง่เขลาก็หนักอกหนักใจอย่างบอกไม่ถูก ขอความช่วยเหลือจากกามเทพตัวตนเรื่องก็ถูกทำร้าย ขอความร่วมมือจากมนุษย์ก็โดนปฏิเสธ ครั้นมาปรึกษากับเพื่อนก็ถูกหมางเมิน

          “นายรู้ดีใช่ไหมว่าปีศาจอย่างพวกเราไม่ทำงานเป็นทีม” แองกัสเสริมพลางกระดกเหล้าช็อตเล็กในมือจนเกลี้ยง

          ดันเต้พยักหน้าหงึกๆ “แต่ฉันทำพันธะกับมนุษย์คนหนึ่งไปแล้วว่าจะช่วยเขาจากคำแช่งของกามเทพ อยู่ๆจะทิ้งไปคงไม่ได้หรอก”

          “เราเป็นปีศาจนะเพื่อน” แองกัสกระดิกนิ้วเรียกให้บาร์เทนเดอร์เติมเครื่องดื่ม “เรื่องชั่วๆมันเป็นของถนัดสำหรับเราอยู่แล้ว”

          “แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เด็กหนุ่มคนนั้นมีบางอย่างที่ฉันตามหา บางอย่างที่ฉันเองก็ยังไม่นึกไม่ออก”

          แองกัสยื่นแก้วสั้นเตี้ยให้ดันเต้ เขาตบบ่าเพื่อนเบาๆ “ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมนายต้องเอาตัวเองไปพัวพันกับมนุษย์อยู่เรื่อยๆ”

          ดันเต้ไม่ตอบ เขาเพียงกระดกเหล้าในมือจนหยดสุดท้าย

          “นายพูดถึงคำแช่งใช่ไหม? ทำไมนายไม่ลองลงตราดูล่ะ เพราะมันเป็นเวทมนตร์ที่ทำงานคล้ายกัน” แองกัสเสนอวิธีสุ่มเสี่ยง สำหรับเขาชีวิตของมนุษย์มีค่าไม่ต่างจากอาหารหนึ่งมื้อ “ฝังลงไปในร่างมนุษย์ มีฤทธิ์กดทับพลังของอีกฝ่าย”

          “แต่มนุษย์คนนั้นจะเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต ฉันกลัวจะซ้ำรอยแบบเดิม”

          “แล้วไงวะเพื่อน! มนุษย์ก็ร่วงโรยเป็นจำนวนมากในแต่ละวันอยู่แล้ว ใบไม้หล่นแค่ใบเดียวไม่ทำให้ทั้งต้นเหี่ยวเฉาหรอกน่า”

          ดันเต้นิ่งเงียบ… เขาหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์อยู่สองถึงสามครั้งเพื่อมอมเมาตัวเอง

          ไม่ใช่ว่าปีศาจแห่งราคะไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน เพราะเขาคิดเอาไว้แล้วจึงไม่เสนอเป็นทางเลือกให้แก่มิว เพราะวิธีนี้ค่อนข้างเสี่ยงต่อตัวมนุษย์มากที่สุด แต่เมื่อได้ยินการสนับสนุนจากเพื่อน ดันเต้ก็เริ่มไขว้เขว

จริงอยู่ที่ดันเต้ไม่มีเจตนาทำร้ายมนุษย์ ทว่าตามสัญชาตญาณเขาก็ไม่อาจปล่อยให้กามเทพเย้ยหยันได้เช่นกัน

                                             —---------------------

          *ซาตาน เป็นความเชื่อของสิ่งชั่วร้ายประเภทหนึ่ง มีความเชื่อที่เกี่ยวโยงกับตำนานและศาสนาที่หลากหลาย แต่หลักๆมักเป็นปฏิปักษ์ต่อพระผู้เป็นเจ้า และเป็นหนึ่งในบาปเจ็ดประการ

          **Astraea (อัสทราเอีย) เทพีในตำนานเทพปกรณัมกรีก ว่ากันว่าเป็นบุตรีของซุสกับเธมิส ขึ้นชื่อเรื่องความรักยุติธรรมและความสงบสุข