ANMELDENเมื่อผมต้องเข้าไปดูแลไอ้คุณชายเจ้าอารมณ์แบบไม่ได้ตั้งตัว จนตกกระไดพลอยโจรได้เป็นแฟนปลอกม ๆ เสียอย่างนั้น แล้วผมจะอยู่รอดปลอดภัยจากไอ้คุณชายมันได้มั้ยเนี่ย???
Mehr anzeigenAroma masakan perlahan memenuhi dapur, bercampur dengan uap hangat yang mengepul dari panci di atas kompor. Arumi bergerak cekatan, tangannya terampil mengolah bahan-bahan yang telah ia siapkan sejak tadi. Di luar, langit tampak kelabu, awan menggantung rendah seolah menahan hujan agar tak jatuh. Hari itu terasa lebih tenang dari biasanya, terlebih karena suaminya sedang tidak bekerja.
Leonard memang memutuskan untuk tinggal di rumah. Tidak ada jadwal kantor, tidak pula panggilan mendadak. Hari itu, mereka sepakat menghabiskan waktu bersama, seperti pasangan rumah tangga pada umumnya. Arumi menjalani perannya, membereskan rumah sambil sesekali melirik jam dinding, memastikan semuanya berjalan seperti biasa. Ia melangkah ke ruang tengah, meletakkan segelas kopi hangat di atas meja. "Mas, hari ini ada rencana mau keluar nggak?" tanyanya pelan. Leonard menggeleng sambil menyandarkan punggungnya. "Nggak deh. Kayaknya mau di rumah aja." Arumi mengangguk kecil, lalu bertanya lagi, "Kerja kamu memang libur atau ambil cuti sih?" Leonard menoleh, alisnya sedikit terangkat. "Kenapa emangnya kalau aku ambil cuti?" Nada bicaranya naik tipis. "Kamu nggak suka lihat suamimu di rumah?" Dengan cepat Arumi menggeleng. "Nggak, Mas. Bukan gitu maksudnya. Aku cuma nanya." Ia tersenyum tipis. "Ya sudah, kalau memang mau cuti." Suasana kembali sunyi, hanya suara televisi yang menyala tanpa benar-benar mereka perhatikan. Tiba-tiba terdengar suara teriakan dari luar. "Mundur! Mundur dikit lagi!" Arumi refleks menoleh ke arah jendela. "Loh?" Ia bangkit dan berjalan mendekat. "Mas, kayaknya ada yang pindahan deh." Di sebelah rumah mereka, rumah yang cukup lama kosong sebuah mobil berhenti. Beberapa kardus dan perabot tampak diturunkan satu per satu. "Mau ada tetangga baru, ya?" gumam Arumi. Ia memberanikan diri keluar. Seorang wanita berambut sebahu tengah mengatur barang-barangnya. Arumi menghampiri dengan senyum ramah. "Mbak pindah ke sini?" tanyanya. Wanita itu menoleh dan mengangguk. "Iya, Mbak. Sekarang aku yang tinggal di rumah ini." "Wah, akhirnya ada yang nempatin juga." Arumi tersenyum lebih lebar. "Kenalin, aku Arumi." "Aku Indah," jawabnya hangat. "Mudah-mudahan kita bisa jadi tetangga yang akrab, ya, Mbak." "Amin," balas Indah singkat, tapi senyumnya terasa tulus. Sore menjelang ketika Arumi kembali duduk di sofa, jemarinya sibuk memainkan ponsel. Pikirannya masih memutar ulang kejadian hari itu tentang tetangga baru, tentang rumah yang kini tak lagi kosong. "Aku mau bantuin tetangga baru kita, Arumi." Ucapan Leonard membuatnya tersentak. Arumi menoleh cepat, menatap suaminya dengan raut heran. "Hah? Memangnya kamu udah kenal dekat sama tetangga baru kita, Mas?" Leonard mengambil jaketnya. "Emangnya harus kenal dekat dulu?" ucapnya ringan. "Arumi, mau bantu orang itu nggak perlu lihat kenal dekat atau nggaknya." Sebelum Arumi sempat menjawab, Leonard sudah melangkah pergi. Pintu terbuka, lalu tertutup kembali, meninggalkan sunyi yang tiba-tiba terasa berat. Arumi menghela napas panjang. Ia tahu, tak ada yang salah dengan membantu sesama. Namun entah kenapa, perasaannya tak sepenuhnya tenang. Pikirannya berkelana, mengaitkan kejadian ini dengan cerita-cerita yang akhir-akhir ini sering ia baca tentang perselingkuhan, tentang tetangga baru, tentang rumah tangga yang perlahan retak tanpa disadari. Ia mengusap wajahnya pelan. "Haduh… jauh-jauh deh pikiran jahatku," gumamnya, meski hatinya tak sepenuhnya yakin bisa menyingkirkan rasa itu begitu saja. **** "Mbak Arumi!" Arumi menoleh, "Eh, Ika!!" Arumi langsung memeluk tubuh wanita itu. Ika, adik kelasnya dahulu. "Mbak, aku kangen banget tau sama kamu." Ika tampak begitu senang bertemu dengan Arumi, "Wah Mbak, ini anak kamu?" "Iya Ika, namanya Cella. Masih 2 tahun umurnya, Minggu depan dia ulang tahun loh!" Ika tersenyum senang, "Wah! Aku usahakan datang deh Mbak, oh ya sebelah rumah Mbak ada tetangga baru ya?" "Ada, kenapa memangnya? Kamu kenal sama dia?" "Namanya Indah? Aku nggak terlalu dekat, tapi tau. Mbak saran aku hati-hati." Arumi mengerutkan keningnya, kali ini ia tampak lebih serius. "Hati-hati kenapa? Memangnya dia kenapa sih, jangan nakut-nakutin." "Bukan bermaksud nakut-nakutin Mbak, tapi dia punya riwayat yang nggak bener. Suaminya udah menikah, dia itu janda. Anaknya masih umur 5 tahun." "Indah aja pisah sama suaminya karena ketahuan selingkuh. Pokoknya harus hati-hati sama Indah Mbak." Arumi menelan ludahnya, ia semakin parno sekarang. "Gitu ya, terima kasih ya. Kalau gitu aku bakalan lebih hati-hati." Ika mengangguk, "Iya Mbak, aku pamit duluan!" ---- Malam tiba, Arumi tampak gelisah. Jam sudah menunjukkan pukul setengah satu. Sementara Leonard bekum juga pulang, suaminya itu juga tak menjawab teleponnya sama sekali. "Haduh, ada apa ya?" guman Arumi, ia terus mondar-mandir. Ting! Sebuah pesan masuk, Arumi buru-buru melihatnya. Ternyata itu adalah pesan dari suaminya. Leonard: [Aku masih ada rapat, tidur aja duluan.] Arumi menghela napas panjang, disisi lain ia lega karena suaminya baik-baik saja. Namun ia juga terus merasa gelisah. "Mudah-mudahan semua baik-baik saja.." guman Arumi.บทที่62คุณอาจจะสงสัยว่าทำไมพี่ปอนด์มันบอก Happy birth day New yearก็วันที่1มกราคม วันปีใหม่เนี่ยมันเป็นวันเกิดของผมด้วยยังไงล่ะ พี่ปอนด์มันเลยบอกทีเดียวสองอย่างเลยไง“สุขสันต์วันเกิดนะครับนิวเยียร์ ขอให้ลูกแม่มีแต่ความสุขมาก ๆ นะครับ” คราวนี้เป็นแม่ที่อวยพรวันเกิดให้ผมบ้าง และก็ตามด้วยคุณลุงกับพี่แป้ง ที่พากันอวยพรวันเกิดให้ผมกันยกใหญ่“ขอบคุณครับ วันเกิดปีนี้นิวมีความสุขที่สุดเลยที่ได้ฉลองกับแม่แล้วก็ทุกคน” ผมเดินเข้าไปกอดแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม วันนี้ผมมีความสุขมากจริง ๆ“แม่ก็มีความสุขจ้ะที่ได้ฉลองวันเกิดให้นิวเยียร์ปีนี้”“เรามาดื่มฉลองวันเกิดให้นิวเยียร์ไปพร้อมกับฉลองวันขึ้นปีใหม่กันเถอะค่ะ” เป็นพี่แป้งที่เป็นคนเอ่ยผมจึงเดินกลับไปนั่งประจำที่ตัวเองที่อยู่ข้าง ๆ กับพี่ปอนด์ แล้วพวกเราก็ดื่มฉลองให้กับค่ำคืนที่มีความสุขกันอย่างสุขสุด ๆ โดยเฉพาะผม บอกเลยว่าความสุขมันล้นออกมาจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่แล้วเวลาล่วงเลยมาจนเกือบตีหนึ่ง แม่ คุณลุงแล้วก็พี่แป้งต่างก็พากันขึ้นไปพักผ่อนเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว เหลือเพียงผมกับพี่ปอนด์สองคนที่ยังคงนอนเล่นกันอยู่ที่ตรงม้านั่งตรงที่เราจัดปาร์ตี้กัน“ง
บทที่61วันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่31ธันวาคมตอนนี้ผมกับพี่ปอนด์เรามาปาร์ตี้เล็ก ๆ ที่บ้านใหญ่กัน พร้อมกับแม่ คุณลุง แล้วก็พี่แป้ง พวกเรามีความเห็นตรงกันว่าจะจัดงานเลี้ยงเคาท์ดาวน์กันเล็ก ๆ ที่บ้านก็พอ เพราะไม่อยากไปทานอาหารข้างนอก เพราะช่วงเทศกาลแบบนี้ผู้คนต้องเยอะแน่ ๆ แต่ผมก็ชอบนะที่เราจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ กันแบบนี้ เพราะผมไม่ชอบคนมาก ๆ อยู่แล้ว เลี้ยงฉลองเล็ก ๆ กันที่บ้านก็ดูอบอุ่นดี เพราะมีแต่คนในครอบครัว เสียอย่างเดียวที่ปีนี้พ่อไม่ได้มาร่วมฉลองกับพวกเราด้วย แต่ผมก็โทรไปหาท่านมาแล้วเมื่อตอนเย็น“นั่งคิดอะไรอยู่ครับ” อยู่ ๆ พี่ปอนด์มันก็มานั่งซ้อนผมจากทางด้านหลัง ทำเอาผมนี่ตกใจเลยเพราะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่เชียว“กำลังคิดว่าถ้าพ่ออยู่ฉลองกับเราด้วยก็คงดี” ผมหันมาหาคนที่อยู่ด้านหลังที่นั่งซ้อนผมอยู่“เอาไว้เราค่อยขึ้นไปหาท่านหลังปีใหม่ไหม? แล้วก็ค่อยไปฉลองย้อนหลังที่นั่นด้วยเลย”“พี่ปอนด์จะพานิวไปจริง ๆ นะ?” ผมเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น ก็มันดีใจนี่ที่จะได้กลับไปหาพ่อ“จริงสิ พี่เคยโกหกนิวเหรอ?” ผมรีบส่ายหน้าทันที ก็พี่ปอนด์มันไม่เคยโกหกผมเลย อาจจะมีเจ้าเล่ห์บ้างนิดหน่อย แต่ก็ไม่เคยผิด
บทที่60วันนี้เราทั้งคู่จึงตั้งใจที่จะมาค้างที่บ้าน มื้อเย็นแม่เลยลงมือเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้เราทั้งคู่ทาน มีทั้งของชอบของพี่ปอนด์แล้วก็ของชอบของผมด้วยเป็นมื้อเย็นที่แสนจะอบอุ่น เพราะเราอยู่กันพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัวหลังจบอาหารมื้อค่ำเราทั้งหมดจึงมานั่งรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น คุณลุงกับคุณแม่นั่งดูข่าวในทีวี ส่วนพี่แป้งก็เอางานมานั่งทำตรงนี้ด้วยผมกับพี่ปอนด์เห็นว่าเวลานี้น่าจะเหมาะที่จะบอกเรื่องของเรากับพวกท่าน“คุณพ่อกับคุณน้าครับ คือว่าผมกับนิวเยียร์มีเรื่องจะบอก” พี่ปอนด์เป็นคนเอ่ยขึ้น“มีอะไรหรือเจ้าปอนด์” เป็นคุณลุงที่ถาม“คือ ผมกับนิวเยียร์เราคบกันครับ” หลังจากที่พี่ปอนด์พูดจบ คุณลุงกับแม่ของผมต่างก็หันมองหน้ากัน ทั้งคู่นิ่งมาก ๆ ไม่มีคำพูดใด ๆ เอ่ยออกมาส่วนผมในตอนนี้ก็คือใจไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว คุณลุงต้องไม่โอเคแน่ ๆ ที่ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างพี่ปอนด์จะมาคบกับผู้ชายด้วยกันและผมก็คงต้องกลับไปอยู่กับพ่อตามเดิม เพราะท่านคงไม่อยากให้เราอยู่ใกล้กันอยู่แล้วคิดแค่นี้ผมก็อยากจะร้องออกมาแล้ว พี่ปอนด์เอื้อมมือมาบีมมือผมเบา ๆ หลังจากที่ท่านทั้งคู่เอาแต่เงียบ“ความจริงพ่อรู้เรื่องนี้
บทที่592 อาทิตย์ต่อมาเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพี่ปอนด์ที่ดังรัวในตอนเช้า ทำให้พี่ปอนด์มันหงุดหงิดเพราะพี่มันกำลังหลับสบายอยู่ แต่ตอนนี้ผมชักจะเริ่มหงุดหงิดเสียเองแล้ว ที่พี่ปอนด์ไม่ยอมหยิบมาดูเสียทีว่าใครส่งข้อความอะไรมาตั้งแต่เช้าแบบนี้ซึ่งพอพี่ปอนด์หยิบมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากพี่แป้งที่ส่งรูปอะไรมาก็ไม่รู้แต่พอเมื่อเปิดเข้าไปดูเท่านั้นแหละตายห่า!นี่มันรูปของผมกับพี่ปอนด์ตอนเราไปซื้อของด้วยกันที่ห้างนี่นา แถมยังมีรูปที่พี่ปอนด์มันขโมยหอมแก้มผมด้วย ซึ่งมันเป็นรูปแอบถ่ายประเด็นคือใครเป็นคนถ่ายรูปพวกนี้?“หมายความว่ายังไงปอนด์? เดี๋ยวเย็นนี้พี่เข้าไปหานะ” พี่แป้งส่งข้อความกลับมาเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว เราทั้งคู่จึงตกลงกันว่าจะบอกเรื่องนี้กับพี่แป้ง“เล่ามา!” พี่แป้งเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจังกว่าทุกครั้ง ในช่วงเย็นของวันนี้“ก็อย่างที่พี่แป้งเห็นนั่นแหละ ผมกับนิวเยียร์เราคบกันอยู่”“แล้วคิดจะบอกเรื่องนี้ตอนไหน”“ก็คิดอยู่ว่าจะบอกนั่นแหละ แต่แค่รอเวลาที่เหมาะสม”“เวลาไหนล่ะปอนด์ นี่ถ้าบุ้งกี๋ไม่ส่งรูปมาให้พี่ พี่ก็คงไม่รู้”“บุ้งกี๋เหรอ?” ผมกับพี่ปอนด์หันมองหน้าหันแทบจะ
บทที่58Part นิวเยียร์หลังจบอาหารมื้อเย็นฝีมือของพี่แป้ง ที่บอกเลยว่าอร่อยมากกก เราก็มานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่นต่อ แต่แค่ไม่นานพี่แป้งก็ขอตัวกลับ เพราะอยากให้พี่ปอนด์ได้พักผ่อน เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว แต่แทนที่พี่ปอนด์จะพักผ่อน กลับหาเรื่องแกล้งผมอยู่นั่นแหละแกล้งอะไรนะเหรอ? ก็แกล้งด้วยการจะไม่ยอมน
บทที่57“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ” คนแก้มแดงรีบปฏิเสธทันที“พี่พูดจริง ๆ นะปอนด์ขี้เบื่อจะตาย แถมเอาใจยากเป็นที่สุด พี่นับถือนิวเยียร์จริง ๆ” เอาใหญ่เลยนะพี่แป้ง ได้ทีเผาน้องเลยนะ“เว่อร์ไปและพี่แป้ง นี่หมดเรื่องจะคุยแล้วใช่ไหม” มีอย่างที่ไหนเอาน้องตัวเองมาประจานแบบนี้“พี่แป้งอยู่ทานข้าวเย็นกับเรา
บทที่56ออด!!!!นิวเยียร์ผละออกจากผมโดยทันที เมื่อได้ยินสียงออดจากหน้าประตูใครวะ? จะมาขัดจังหวะอะไรตอนนี้นิวเยียร์รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู ผมได้แต่นั่งหงุดหงิดอยู่ที่โซฟา ถ้าคนที่มาเป็นไอ้เจ้าวินนะ แกเจอดีแน่!“เป็นไงบ้างปอนด์? คุณอาหมอว่ายังไงบ้าง”พี่แป้ง!ผมนี่ถ
บทที่55Part ปอนด์ผมนั่งมองร่างที่หลับใหลอยู่บนโซฟาอย่างมันเขี้ยว คนอะไรนอนหลับได้น่าฟัดมาก ๆ และคุณคิดดูก็แล้วกัน ว่าผมนอนกับนิวเยียร์ทุกคืน อยู่ใกล้กันจนตัวนี่ติดกันเลย แถมยังนอนกอดกันแทบจะทุกคืนด้วยซ้ำ แต่ผมกลับทำอะไรมากกว่านั้นไม่ได้ มันทรมานมากจริง ๆ นะที่ต้องอดใจไม่ทำอะไรทั้ง ๆ ที่ในใจผมนี่อ








![[Mpreg] เร้นรักพันธนาการหัวใจ](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


![พันธะต้องห้าม : Fated to Bind [Omegaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





