Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก

บทที่1

ผมชื่อ นิวเยียร์ หรือ นายนนทภัทร รูปหล่อ พ่อรวย แต่ดันซวย…เกือบถูกแม่เลี้ยงจับปล้ำ!!!! ใช่แล้วครับ คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมเกือบเสียตัวให้กับแม่เลี้ยงจริง ๆ คือพ่อกับแม่ของผมท่านแยกทางกันอยู่ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ ซึ่งผมก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรได้ หลังจากนั้นไม่กี่ปี พ่อกับแม่ต่างก็แต่งงานใหม่ด้วยกันทั้งคู่ แม่แต่งงานกับนักธุรกิจที่รวยมาก ติดอันดับต้น ๆ ของประเทศก็ว่าได้ ส่วนพ่อก็แต่งงานใหม่กับลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจที่ดินแถบทางภาคเหนือโน่น แถมภรรยาใหม่ของพ่อก็เด็กกว่าเป็นสิบปี เทียบกันแล้วก็อายุมากกว่าผมแค่ 5 ปี ตอนนี้ผมอายุ 22 ปีแล้ว

และการที่เจ้าสัวยกลูกสาวเพียงคนเดียวให้แต่งงานกับผู้ชายที่อายุคราวพ่อก็มีแค่เหตุผลเดียว คือเพื่อผลประโยชน์ ก็พ่อผมเป็นถึงเจ้าของไร่ มีที่ดินเป็นพัน ๆ ไร่ ก็อย่างที่เกริ่นเอาไว้นั่นแหละ ว่าผมเนี่ย รูปหล่อ พ่อรวย ของแท้

โม้มาเสียยืดยาว เข้าเรื่อง (เกือบ) เสียตัวของผมเลยก็แล้วกัน เรื่องมันมีอยู่ว่า แม่เลี้ยงของผมเธอเป็นคนเจ้าชู้มาก ซึ่งอันนี้พ่อของผมท่านก็รู้ แต่ท่านก็ไม่คิดว่าจะมายุ่งเกี่ยวกับคนใกล้ตัวอย่างผมได้ และเพื่อเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ท่านก็เลยอยากให้ผมมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพฯ ซึ่งแม่เองก็ดูจะดีใจมากที่ผมจะได้มาอยู่ด้วย เพราะความจริงท่านอยากให้ผมมาอยู่กับท่านตั้งแต่แรก แต่พ่อกลัวจะมีปัญหากับทางสามีใหม่ของแม่ ผมเลยต้องอยู่กับพ่อตั้งแต่ต้น แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นพ่อเลยยอมให้ผมมาอยู่กับแม่แต่โดยดี ซึ่งผมโคตรดีใจเลยที่จะได้มาอยู่กับแม่ ผมห่างหายจากอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่มานานมาก ทั้งคิดถึงและโหยหาเลยแหละ

เล่าชีวประวัติของตัวเองมาเสียยาวววว คุณคงจะงง ๆ และดูมันออกจะวุ่นวายไปสักหน่อย กับเรื่องราวของคนหล่ออย่างผม แต่ก็นะ…เรื่องราวหลังจากนี้มันวุ่นวายกว่านี้อีกเยอะ บอกเลย

...............

ผมพาตัวเองมายืนอยู่หน้าบ้านของแม่ หรือจะเรียกให้ถูก ก็ต้องเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า เพราะมันช่างใหญ่โตและกว้างขวางเสียเหลือเกิน พร้อมกับเป้และกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ บอกเลยว่ามันทุลักทุเลมาก กว่าผมจะพาร่างอันบอบบางมาถึงที่นี่ได้ อย่าเพิ่งงงกันนะครับ ที่ผมบอกว่าร่างบอบบางเนี่ยมันเป็นเรื่องจริง ซึ่งผมก็พยายามจะฟิตหุ่นให้ตัวเองมีร่างกายกำยำเหมือนกับผู้ชายทั่ว ๆ ไป แต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง ไม่ใช่อะไร นั่นก็เพราะความขี้เกียจของตัวเองนั่นแหละ การเข้าฟิตเนส เป็นอะไรที่ห่างไกลจากชีวิตผมมาก อย่างมากก็จะวิ่งออกกำลังกายเบา ๆ ในตอนเช้ากับเย็นก็เท่านั้น แต่ก็โชคดีที่ผมกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ทั้งที่ผมกินจุมาก จนเพื่อน ๆ ต่างก็พากันขยาดเวลาที่ไปกินอาหารที่ร้าน เพราะผมสั่งแหลกลาญ กินทุกอย่างที่ขวางหน้า อย่าเพิ่งคิดว่าผมเป็นคนตะกละตะกลามเชียวนะ ผมแค่เป็นคนที่เพลิดเพลินกับบรรดาของกินทั้งหลาย บนโลกใบนี้แค่นั้นเอง

นอกเรื่องมาเสียนาน มาเข้าเรื่องกันเถอะ บอกเลยว่าสภาพของผมตอนนี้ช่างไม่ต่างจากพจมาน แห่งบ้านทรายทองเลย ติดตรงที่ผมไม่ได้ถือชะลอมมาด้วยแค่นั้นเอง และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าในบ้านทรายทองแห่งนี้ ผมจะต้องเจอใครบ้าง หญิงเล็ก หญิงใหญ่ ชายกลาง หรือชายน้อย แต่ช่างเถอะ! เลิกเพ้อเจ้อก่อน สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือพาร่างที่เหงื่อโทรมจากสภาพอากาศที่ร้อนเว่อร์ของเมืองไทย เข้าไปหาลุงยามที่ยืนหลบแดดอยู่ในป้อมเล็ก ๆ นั่นก่อน อย่างว่าแหละบ้านคนรวยก็ต้องมียามรักษาความปลอดภัยเป็นเรื่องปกติ แถมยังติดแอร์เย็นฉ่ำให้อีกด้วย แอบอิจฉาลุงยามนะเนี่ย

“มาหาใครครับ?” ลุงแกวิ่งออกมาหาผมก่อนที่ผมจะเข้าไปหาแกด้วยซ้ำ

“ผมมาหาคุณวดีครับ” คุณวดี ก็คือแม่ผมเอง ลุงยามแกพยักหน้ารับ มองหน้าผมอย่างพิจารณาอีกครั้งก่อนจะถามชื่อ และเดินเข้าไปในป้อมเพื่อโทรศัพท์หาใครสักคนก่อนจะเดินออกมาหาผมอีกครั้ง

“รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวจะมีคนมาพาคุณเข้าไป” ลุงแกว่างั้น ผมเพียงพยักหน้ารับ

ผมนั่งรอคนที่ลุงยามแกบอกว่าจะมาพาผมเข้าไปได้ไม่นาน ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาหาผมกับลุงยาม ดูจากลักษณะการแต่งตัวแล้ว ก็น่าจะเป็นเด็กรับใช้ในบ้าน เธอพาผมเดินเข้ามาภายในบ้าน ที่บอกได้คำเดียวว่า (โคตร) ใหญ่ ที่เห็นจากภายนอกว่าใหญ่โตมโหฬารแล้ว พอเข้ามาข้างในนี่ใหญ่โตและกว้างขวางกว่าที่เห็นเป็นสิบเท่า ก็ไม่รู้ว่าจะสร้างให้มันใหญ่โตโอเว่อร์ไปทำไมนักหนา ทั้งที่ความจริงก็ใช้พื้นที่ภายในบ้านได้ไม่ทั่วถึงด้วยซ้ำ แต่ก็นะ คนรวยอยากจะสร้างบ้านให้ใหญ่โตแค่ไหนก็ไม่เป็นปัญหาอะไรหรอกแล้วผมจะมามีปัญหาอะไรกับบ้านเขาวะ?