Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก

Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก

last updateLast Updated : 2026-01-09
By:  เรติมาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
62Chapters
670views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อผมต้องเข้าไปดูแลไอ้คุณชายเจ้าอารมณ์แบบไม่ได้ตั้งตัว จนตกกระไดพลอยโจรได้เป็นแฟนปลอกม ๆ เสียอย่างนั้น แล้วผมจะอยู่รอดปลอดภัยจากไอ้คุณชายมันได้มั้ยเนี่ย???

View More

Chapter 1

บทที่1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
62 Chapters
บทที่1
บทที่1ผมชื่อ นิวเยียร์ หรือ นายนนทภัทร รูปหล่อ พ่อรวย แต่ดันซวย…เกือบถูกแม่เลี้ยงจับปล้ำ!!!! ใช่แล้วครับ คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมเกือบเสียตัวให้กับแม่เลี้ยงจริง ๆ คือพ่อกับแม่ของผมท่านแยกทางกันอยู่ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ ซึ่งผมก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรได้ หลังจากนั้นไม่กี่ปี พ่อกับแม่ต่างก็แต่งงานใหม่ด้วยกันทั้งคู่ แม่แต่งงานกับนักธุรกิจที่รวยมาก ติดอันดับต้น ๆ ของประเทศก็ว่าได้ ส่วนพ่อก็แต่งงานใหม่กับลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจที่ดินแถบทางภาคเหนือโน่น แถมภรรยาใหม่ของพ่อก็เด็กกว่าเป็นสิบปี เทียบกันแล้วก็อายุมากกว่าผมแค่ 5 ปี ตอนนี้ผมอายุ 22 ปีแล้วและการที่เจ้าสัวยกลูกสาวเพียงคนเดียวให้แต่งงานกับผู้ชายที่อายุคราวพ่อก็มีแค่เหตุผลเดียว คือเพื่อผลประโยชน์ ก็พ่อผมเป็นถึงเจ้าของไร่ มีที่ดินเป็นพัน ๆ ไร่ ก็อย่างที่เกริ่นเอาไว้นั่นแหละ ว่าผมเนี่ย รูปหล่อ พ่อรวย ของแท้โม้มาเสียยืดยาว เข้าเรื่อง (เกือบ) เสียตัวของผมเลยก็แล้วกัน เรื่องมันมีอยู่ว่า แม่เลี้ยงของผมเธอเป็นคนเจ้าชู้มาก ซึ่งอันนี้พ่อของผมท่านก็รู้ แต่ท่านก็ไม่คิดว่าจะมายุ่งเกี่ยวกับคนใกล้ตัวอย่างผมได้ และเพื่อเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ท่าน
Read more
บทที่2
บทที่2เด็กรับใช้พาผมมานั่งรอที่ห้องรับแขก แล้วเธอก็เดินหายเข้าไปด้านใน ไม่นานก็มีเด็กรับใช้อีกคนยกน้ำมาเสิร์ฟ คือไม่เข้าใจว่าจะแบ่งหน้าที่กันให้วุ่นวายไปเพื่อ? ผมนั่งพิจารณาบ้านทรายทองไปรอบๆ เห็นกรอบรูปบานโตแขวนติดอยู่ที่ผนัง ในรูปมีทั้งหมด 4 คน หนึ่งในนั้นมีแม่ผมอยู่ด้วย บอกเลยว่าแม่ผมสวยมากกก และก็ยังดูสาวอยู่เลยอันนี้ไม่ได้โม้นะ หลายคนยังเคยทักว่าผมหน้าตาได้แม่มาเต็ม ๆ อันนี้ทำเอาปลื้มปริ่มกันไป อย่างน้อย ๆ ผมก็หน้าตาดีได้แม่มาแหละ ส่วนอีก 3 คนที่เหลือ ก็น่าจะเป็นสามีใหม่ของแม่กับบรรดาลูก ๆ ของเขา ซึ่งลูกของคุณลุงสามีใหม่ของแม่ก็โตกันหมดแล้ว คุณลุงมีลูกสาวกับลูกชาย 2 คน ไม่รู้ว่าลูกสาวคุณลุงจะร้ายเหมือนหญิงเล็กแห่งบ้านทรายทองหรือจะใจดีเหมือนหญิงใหญ่ก็ไม่รู้ ส่วนลูกชายที่หน้านิ่ง ๆ นั่นก็คงจะเหมือนชายกลางละสินะ“นิวเยียร์!” เสียงเรียกของใครบางคนทำเอาผมสะดุ้ง ก็แหม จินตนาการกำลังบรรเจิดนี่ครับ“แม่!” ผมเรียกคนมาใหม่อย่างดีใจ โผเข้ากอดแม่จนแน่น ผมคิดถึงแม่ที่สุด คิดถึงอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่มาก แม่ยกมือขึ้นลูบผมของผมอย่างคิดถึงสุดหัวใจไม่ต่างกัน เราสองคนยืนกอดกันอยู่เนิ่นนาน ให้สมกับที่
Read more
บทที่3
บทที่3“เพิ่งมาถึงค่ะคุณแป้ง” แม่ผมตอบสาวสวยที่ยืนฉีกยิ้มกว้างมาให้ผม“นิวเยียร์ นี่พี่แป้งลูกสาวคุณลุงไงจ๊ะ” แม่รีบแนะนำ เมื่อเห็นหน้างง ๆ ของผมมาแล้วครับ มาเดากันครับว่าตรงหน้าผมเนี่ย หญิงใหญ่หรือหญิงเล็ก แต่เท่าที่ดูจากหน้าตาและรอยยิ้มพิมพ์ใจของพี่แป้งที่แม่เพิ่งแนะนำแล้ว ผมค่อนข้างมั่นใจว่านี่คือหญิงใหญ่นะ… พี่แป้งเดินเข้ามาจนใกล้ผมเลย แถมยังยื่นหน้าเข้ามามองอย่างพิจารณาอีก“นี่ถ้าไม่บอกก่อนว่าคุณน้ามีลูกชาย แป้งนึกว่านิวเยียร์เป็นผู้หญิงนะคะเนี่ย” นี่ผมสวยขนาดนั้นเลยเหรอ? ก็เข้าใจนะว่าผมหน้าตาเหมือนแม่ แต่จะมาหาว่าผมเหมือนผู้หญิงก็แอบไม่ชินนะ หน้าอกก็ไม่มีสักหน่อยพี่แป้ง ส่วนแม่ผมก็เอาแต่หัวเราะชอบใจกับคำพูดของพี่แป้งอยู่นั่นแหละ“ใคร ๆ ก็พูดแบบนี้ค่ะคุณแป้ง ตอนนิวเยียร์เด็ก ๆ มีแต่คนทักว่าเป็นเด็กผู้หญิง” พี่แป้งยิ้มให้ผมอีกครั้งก่อนจะถอยออกไปจากหน้าสวย ๆ ของผม สวยก็สวย ดู ๆ ไปพี่แป้งก็น่าจะใจดีนะ และดูเหมือนจะเข้ากับแม่ผมได้ดีเลย เพราะส่วนใหญ่แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงมักจะมีปัญหากันตลอด ซึ่งผมว่าแม่ผมนี่โชคดีมากที่ได้มาเจอกับครอบครัวของคุณลุง เพราะเท่าที่ดูแต่ละคนก็รักแม่ผมทั้งนั้
Read more
บทที่4
บทที่4ผมเดินตามพี่แป้งมาภายในโรงพยาบาลที่คุณปอนด์พักอยู่ พี่แป้งจะพาผมมาทิ้งไว้กับชายกลาง ก่อนที่พี่แป้งจะไปงานเลี้ยงต่อ ผมกับพี่แป้งเข้ามายังห้องพักผู้ป่วยที่คุณปอนด์พักอยู่ แต่มันเงียบชอบกล เห็นเพียงด้านหลังของคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ก่อนที่จะเข้ามาผมได้ยินพี่แป้งคุยกับคุณหมอที่เป็นเจ้าของไข้ ว่าเพิ่งให้ยานอนหลับคุณปอนด์ไป ถึงสงบลงได้ ไม่อย่างนั้นก็อาละวาดจนวุ่นวายกันไปหมด จึงเป็นเหตุให้ภายในห้องเงียบสงบเหมือนไม่มีใครอยู่แบบนี้“นิวเยียร์อยู่ได้ใช่ไหมจ๊ะ” ถามเพื่ออะไรครับพี่แป้ง มาถึงขนาดนี้แล้ว“ครับ ผมอยู่ได้” แน่ล่ะ ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วนี่ ก็ต้องตอบว่าอยู่ได้อยู่แล้วล่ะ“ประมาณสี่ทุ่มพี่จะมารับนะ ตาปอนด์น่าจะหลับยาวเลยล่ะ” พี่แป้งว่า มองไปยังคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผมก็ขอให้เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน เพราะผมยังไม่พร้อมจะเผชิญกับคนแปลกหน้าตัวต่อตัว ยิ่งได้ฟังพฤติกรรมของคุณปอนด์ที่พี่แป้งเล่าให้ฟังระหว่างที่นั่งรถมา ยิ่งไม่อยากเข้าใกล้เกินความจำเป็นบอกเลยพี่แป้งกลับไปแล้ว หลังจากที่สั่งเสียและฝากฝังผู้ชายที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่คุณหมอฉีดเข้าที่สายน้ำเกลือให้ เสียยืดยาว ก็ไม
Read more
บทที่5
บทที่5Part ปอนด์ต้องกลายเป็นคนป่วยที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ นี่มันน่าอึดอัดชะมัด! แถมเด็กรับใช้ที่พี่แป้งส่งมาให้ก็ไม่ได้เรื่องเลยสักคน ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ไม่เหมือนคุณน้าวดี คนนี้รู้ใจผมไปเสียทุกเรื่อง แถมดูแลผมเหมือนกับลูกแท้ ๆ ด้วยซ้ำ แต่วันนี้พี่แป้งบอกว่าคุณน้าต้องอยู่ต้อนรับลูกชายที่จะมาจากลำปาง แถมตอนเย็นก็ยังต้องไปงานเลี้ยงกับคุณพ่ออีก วันนี้เลยไม่มีใครมาดูแลผมสักคน พยาบาลพิเศษก็ทำอะไรชักช้าอืดอาดไม่ทันใจ ผมเลยอาละวาดเสียยกใหญ่ ช่วยไม่ได้! ก็อยากปล่อยทิ้งผมไว้คนเดียว ทั้งที่รู้ว่าผมแขนหักจะทำอะไรก็ไม่สะดวก แถมยังต้องใส่เฝือกอีกเป็นเดือน ๆความจริงผมก็ไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนหรอก แต่คุณคงเข้าใจนะว่าคนที่เคยทำอะไรได้ด้วยตัวเองมาตลอด ต้องมาแขนหักและต้องอาศัยคนอื่นมาคอยทำให้ อยากได้อะไรก็ต้องคอยบอก แถมบางทีก็ไม่ถูกใจผมด้วยซ้ำ มันน่าหงุดหงิดชะมัดเลย คุณว่าไหม?ผมตื่นขึ้นมาในตอนดึกเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหนจนมารู้สึกปวดท้องนี่แหละ และอีกปัญหาของผมก็นี่เลย เวลาเข้าห้องน้ำช่างเป็นอะไรที่น่าโมโหจริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลจะทำกางเกงเป็นเชือกผูกเ
Read more
บทที่6
บทที่6ผมคงนั่งจ้องหน้านิวเยียร์นานเกินไป จนเจ้าตัวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา แวบแรกที่เขาเห็นผมนั่งจ้องหน้าเขาอยู่ ทำเอาถึงกับผงะรีบดีดตัวเองลุกขึ้นทันทีแถมยังถอยหนีไปจนติดโซฟาอีกด้านหนึ่ง นี่ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?“ตื่นแล้วเหรอ?” ไม่ตอบ แถมยังมองผมนิ่งเชียว“นายเป็นลูกของคุณน้าวดีที่เพิ่งมาจากลำปางใช่ไหม?” คราวนี้ตอบสนองโดยการพยักหน้ารับแทน แถมยังมองมาที่ผมอย่างหวาด ๆ อีก เอาเข้าไป“พี่แป้งให้นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันใช่ไหม?” พยักหน้าอีกแล้ว“ดีเลย ฉันกำลังอยากเข้าห้องน้ำพอดี” พูดจบผมก็เดินตรงไปยังห้องน้ำ แต่คนที่นั่งอยู่ที่โซฟายังไม่ขยับเขยื้อน แถมยังทำหน้างง ๆ ใส่อีก จนผมต้องเรียกให้ตามมา นั่นแหละเจ้าตัวถึงลุกมาได้“คุณจะให้ผมช่วยอะไร” คำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากบางอมชมพูของคนตรงหน้า“ถอดกางเกงให้ที” ผมว่า“หา!” นิวเยียร์อุทานซะเสียงดัง แถมยังทำตาโตใส่ผมอีก กับอีแค่ถอดกางเกงจะตกใจอะไรนักหนา“ฉันถอดไม่ถนัด กางเกงมันเป็นเชือกผูก” ผมบอกแล้วว่ามันไม่สะดวกสำหรับผู้ป่วย แถมยังเป็นผู้ป่วยที่เหลือมือใช้การได้แค่ข้างเดียวแบบผมอีกนิวเยียร์ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ผม เพื่อที่จะแกะเชือกผูกกางเกงด้วยท่าท
Read more
บทที่7
บทที่7ผมนั่งให้คุณปอนด์สอบปากคำตั้งแต่ห้าทุ่ม จนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่า บอกก่อนว่าผมไม่ใช่ผู้ต้องหา และคุณปอนด์ก็ไม่ใช่คุณตำรวจ แต่สิ่งที่เขาทำนี่โคตรเหมือนเลย นี่ถ้าผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณปอนด์กำลังจะเป็นนักธุรกิจที่สืบทอดกิจการต่อจากคุณลุงละก็ ผมคงคิดว่าคุณปอนด์คงจะทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎร์แน่นอนก็เล่นถามตั้งแต่บ้านเกิด การศึกษา และชีวิตส่วนตัว จะอยากรู้อะไรนักหนา และที่สำคัญคือถามไม่ดูเวล่ำเวลา ใจคอจะอยู่โต้รุ่งเลยหรือไง? นี่ถ้าผมไม่ชิงลงไปซื้อของกินจากมินิมาทที่ชั้นล่างซะก่อน ก็คงจะหาเรื่องถามโน่น นี่ นั่น ไปเรื่อย ขนาดผมลงไปซื้อของกินยังไม่วายฝากให้ซื้อหนังสือพิมพ์ขึ้นมาให้ด้วยอีก คนบ้าอะไรอยากอ่านหนังสือพิมพ์ตอนตีหนึ่ง! แต่ก็คงจะบ้าพอกับผมนี่แหละที่มานึกอยากกินเอาตอนนี้เหมือนกัน แต่ผมมีเหตุผลนะ เพราะตั้งแต่ตอนเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยจึงไม่แปลกที่ผมจะหิว สรุปผมบ้าน้อยกว่าคุณปอนด์นิดหนึ่งก็แล้วกันนะคุณคงคิดว่าผมจะกินอาหารที่วางกองอยู่เต็มโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยเลยใช่ไหม? คุณคิดผิดแล้วแหละ ผมนี่แตะอาหารบนโต๊ะน้อยมาก ซึ่งปกติแล้วผมจะฟาดเรียบไม่มีเหลือ แต่เพราะนี่มันไม่ปกติไง
Read more
บทที่8
บทที่8ผมถูกคุณปอนด์ปลุกตั้งแต่ 6 โมงเช้า ด้วยเหตุผลที่ว่า “หิว” คือคุณเข้าใจไหม ว่าผมเพิ่งได้นอนตอนเกือบ ๆ ตีสอง และคนที่ทำให้ผมต้องนอนดึกขนาดนั้นก็คือคนที่มาปลุกให้ผมตื่นตั้งแต่เช้านี่แหละ นี่มันเวรกรรมอะไรของคนหน้าตาดีอย่างผมเนี่ย ที่ต้องมาคอยดูแลคนป่วยที่เอาแต่ใจ และเอาใจยากอย่างคุณชายปอนด์แต่คนอย่างผมมีหรือจะกล้ามีปากเสียงกับคุณชายเขา ถ้าไม่อย่างนั้นผมคงไม่ลงมาเดินซื้อข้าวต้มที่หน้าโรงพยาบาลไปให้คุณชายเขาหรอก คนอะไรเรื่องมากและก็มากเรื่อง ข้าวต้มของโรงพยาบาลก็กินไม่ได้ อ้างว่าจืดชืด ไม่มีรสชาติ นี่คงถูกตามใจมาจนชินละสิถึงได้เอาแต่ใจขนาดนี้ เวรกรรมของผมจริง ๆ เมื่อไหร่แม่กับพี่แป้งจะเข้ามารับก็ไม่รู้ ผมจะได้หลุดพ้นจากคุณชายเอาแต่ใจเสียทีผมจัดการเทข้าวต้มใส่ชามให้คุณปอนด์เรียบร้อย รอเพียงคุณชายเขาเสด็จมาเสวยเท่านั้นเอง ส่วนผมก็หลบมานั่งกินน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง บอกตามตรงว่าโคตรหิว ก็เมื่อคืนนี้ผมกินอาหารไปได้แค่นิดเดียว ตอนนี้เลยต้องรีบโซ้ย ก่อนที่คุณปอนด์จะออกมาจากห้องน้ำ แต่ผมก็ใช้เวลาจัดการกับของตรงหน้าไม่นานหรอก น้ำเต้าหู้อึกสุดท้ายถูกยกแก้วกระดกเข้าปาก
Read more
บทที่9
บทที่9กรี๊ด!!!เสียงใครอีกล่ะเนี่ย?ผมผละออกจากคุณปอนด์โดยอัตโนมัติ ไม่ใช่อะไร ก็เพราะตกใจกับเสียงแปดหลอดของคนที่ยืนจ้องผมกับคุณปอนด์ อย่างเอาเป็นเอาตายนั่นแหละ“พี่ปอนด์กำลังทำอะไรอยู่คะ?” เธอถามคุณปอนด์ แต่ทำไมสายตามองมาที่ผมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแบบนี้วะ“กินข้าว” คุณปอนด์ตอบหน้านิ่งมาก ถามจริงเหอะชีวิตนี้เคยยิ้มบ้างไหม?“แต่ที่บุ้งกี๋เห็นเมื่อกี้มันไม่ใช่” อ้อ ชื่อบุ้งกี๋นี่เอง“บุ้งกี๋เห็นอะไร” เออใช่ มันมีอะไรมากกว่ากินข้าวอีกเหรอ“ก็บุ้งกี๋เห็นพี่ปอนด์กำลังจูบกับนายคนนี้” หา! จะบ้าไปกันใหญ่ ใครจูบใคร? พูดอีกทีซิ ถึงองศามันจะได้ แต่มันก็ไม่ใช่โว้ย!!!ส่วนคุณปอนด์ก็เงียบเชียว ช่วยพูดอะไรออกมาหน่อยเถอะ ก่อนที่ผมจะเหวอะหวะเพราะสายตาที่เชือดเฉือนของยัยบุ้งกี๋อะไรนั่น มองอยู่ได้“ก็ไม่เห็นจะแปลก” เออใช่“พี่กับนิวเยียร์เป็นแฟนกัน จูบกันมันแปลกตรงไหน” เออ แปลกตรงไหนเฮ้ย ไม่ใช่ แทนที่จะอธิบายให้ยัยบุ้งกี๋เข้าใจถูก กลับยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่ แล้วนี่จะขยับเข้ามาใกล้ผมทำไมเนี่ยคุณปอนด์“พี่ปอนด์โกหก บุ้งกี๋ไม่เชื่อหรอกว่าพี่ปอนด์จะชอบผู้ชาย” ถูกต้องแล้ว ไอ้คุณปอนด์มันโกหก โกเจ
Read more
บทที่10
บทที่10“คุณบอกกับผู้หญิงคนนั้นว่าเราเป็นแฟนกันทำไม”“ก็แค่โกหกไป บุ้งกี๋จะได้ไม่มาตอแยฉันอีก”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ” เออ ผมเกี่ยวอะไรด้วยวะ“ก็นายอยู่ในเหตุการณ์พอดี” อ้อ นี่ความผิดของนายนนทภัทรใช่ไหม ที่บังเอิญถูกวานให้มาเฝ้าคุณปอนด์ที่โรงพยาบาล แล้วก็เลยถูกคุณปอนด์วานให้เป็นแฟนปลอม ๆ ต่ออีกที แถมยังถูกจูบฟรีอีกต่างหาก ชีวิตดี๊ดีเนอะ“แล้วคุณคิดว่าเธอจะเชื่อเหรอ” ใครเชื่อเรื่องนี้ก็บ้าสุด ๆ แล้ว“เชื่อสิ ถ้านายช่วยฉัน”“ช่วยยังไง?” อย่าบอกนะว่าจะให้จูบโชว์ยัยบุ้งกี๋นั่นอีกรอบ โนว์! มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด“ช่วยเป็นแฟนหลอก ๆ กับฉัน” หา เป็นแฟนกับคุณปอนด์เนี่ยนะ“คุณพูดเล่นใช่มั้ย?”“หน้าฉันเหมือนพูดเล่นเหรอ?” ก็เปล่า หน้านิ่งซะขนาดนี้ คงไม่เล่นหรอก“แล้วทำไมต้องเป็นผมด้วย ทำไมคุณไม่หาผู้หญิงคนอื่นมาแกล้งเป็นแฟนล่ะ มันจะดูน่าเชื่อมากกว่าผมซะอีก”“ฉันเคยลองแล้ว แต่ไม่สำเร็จ บุ้งกี๋จับได้แถมยังไปอาละวาดใส่ผู้หญิงที่ฉันจ้างมาซะเละเลย”แล้วถ้าเกิดยัยบุ้งกี๋จับได้ขึ้นมาว่าผมเป็นแค่แฟนหลอก ๆ ผมไม่ถูกยัยบุ้งกี๋เล่นงานเหมือนผู้หญิงพวกนั้นเหรอวะไม่เอาล่ะ ผมยังไม่อยากถูกยัยบุ้งกี๋
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status