Share

บทที่ 16: ละลายน้ำแข็ง

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-06 13:56:17

​พิษไข้จากการโหมงานหนักติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับการไปยืนตากฝนกระหน่ำกลางสนามแข่งรถและการแบกรับอารมณ์คลั่งไคล้ระคนหึงหวงตลอดหลายคืนที่ผ่านมา ในที่สุดก็ทำให้พญาเหยี่ยวผู้เคยทนทานต่อทุกสิ่งพ่ายแพ้อย่างยับเยิน

​ธามนอนซมอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ผิวเนื้อกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ร้อนผ่าวราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความยโสซีดเซียวจนเห็นได้ชัด ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก พร้อมกับเสียงไอโขลกๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ร่างกายสูงใหญ่แสนเพอร์เฟกต์โดนพิษไข้เล่นงานจนทรมาน แทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นมาปัดผ้านวมออกจากอก

​แกร๊ก...

​เสียงกลไกประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเบามือ มินทร์เดินก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงบ ในมือของเธอถืออ่างแก้วบรรจุน้ำอุ่นและชามข้าวต้มกุ้งที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ แม้สัญญาของพวกเขารระบุไว้เพียงเรื่องบทบาทคู่ควงและหน้าที่ทางธุรกิจ แต่มินทร์ก็ไม่ได้ละทิ้งมนุษยธรรมหรือหน้าที่การดูแลพื้นฐานที่มนุษย์คนหนึ่งพึงมีต่อเพื่อนร่วมบ้าน

​หญิงสาววางถาดอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนพื้นที่ว่างขอบเตียงกว้าง นัยน์ตาหงส์ทอดมองชายหนุ่มผู้เคยถือดีอย่างพิเคราะห์ เธอหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มลงในอ่างน้ำอุ่น ค่อยๆ บิดจนหมาด แล้วซับลงบนหน้าผากที่ร้อนผ่าวของเขาอย่างเบามือ

​ความนุ่มนวลของสัมผัสและการซับระบายความร้อนตามกรอบหน้า ลำคอระหง และแผงอกกว้างของธาม ดำเนินไปอย่างใจเย็นและจังหวะคงที่ ไม่มีแววตาประชดประชัน ไร้ซึ่งรอยยิ้มเย้ยหยัน มีเพียงความใส่ใจและนิ่งสงบอย่างเป็นธรรมชาติ

​ทว่า ในจังหวะที่สติอันเลือนรางจากพิษไข้ของธามกำลังดิ่งลงสู่ความมืดมิด ชายหนุ่มกลับสะดุ้งผวาขึ้นมาเบาๆ ฝันร้ายและปมความโดดเดี่ยวในอดีตเกี่ยวกับครอบครัวที่แตกแยกและการถูกทิ้งขว้างประทุขึ้นมากลางความไข้สลบ สัญชาตญาณความเดียดดายที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากเพลย์บอยร่ำรวยบังคับให้แขนแกร่งอันสั่นเทาของเขาเอื้อมขึ้นมาคว้าข้อมือเล็กของมินทร์เอาไว้แน่น!

​แรงบีบที่ข้อมือเต็มไปด้วยความสั่นเครือและเดียดดาย น้ำตาเม็ดโตไหลซึมออกจากหางตาของพญาเหยี่ยวผู้แข็งกร้าว ไหลผ่านแก้มสากที่ร้อนระอุ

​"อย่าทิ้งผมไป... อย่าทิ้งผมไปเหมือนคนอื่นเลยนะมินทร์... ได้โปรด"

​เสียงละเมอของเขาแผ่วเบา สั่นระริก และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดราวกำลังขอร้องชีวิตจากคนตรงหน้า

​มินทร์ชะงักกึกไปทันที... มืออีกข้างที่กำลังถือผ้าเช็ดตัวหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ ชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองพองขน คนที่เคยใช้เงินสี่ล้านบาทประชดจูบเธอบนรถสปอร์ต และคนที่เคยตวาดใส่เธอด้วยความหึงหวง บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่แหลกสลายจากความสัมพันธ์ในครอบครัว และโหยหาใครสักคนที่จะไม่ทอดทิ้งเขาไปในความมืด

​หยาดน้ำตาที่ไหลซึมผ่านแก้มของธามเปรียบเสมือนน้ำร้อนที่ราดรดลงบนก้อนน้ำแข็งอันแข็งแกร่งในใจของมินทร์ หัวใจของเธอที่เคยเต้นเป็นจังหวะคงที่ด้วยเหตุผล ตัวเลขงบดุล และข้อสัญญา กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงและสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

​มินทร์ลอบถอนหายใจยาว แววตาหงส์ที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ฉายแววอ่อนแสงลงอย่างปิดไม่มิด เธอนั่งนิ่งปล่อยให้มือหนาอันสั่นเทาและร้อนระอุของเขาบีบกระชับข้อมือเธอไว้แน่น แม้แรงบีบนั้นจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนผิวขึ้นรอยแดง แต่มินทร์กลับไม่ได้ดึงมือออกดังเช่นทุกครั้งที่เขาล้ำเส้น

​"ฉันอยู่ตรงนี้ค่ะคุณธาม... ไม่ได้ไปไหน"

​มินทร์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน น้ำเสียงของเธอในยามนี้ไร้ซึ่งกระแสประชดประชันหรือการวางกติกาเชิงธุรกิจใดๆ มีเพียงความอบอุ่นบริสุทธิ์ที่ส่งผ่านไปถึงคนป่วยที่กำลังหลงทางในฝันร้าย

​เธอใช้มืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระ ค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวสวยซับหยาดน้ำตาที่ขอบตาและแก้มสากให้เขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แผ่วผิว อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ ทำให้อาการสะดุ้งผวาและลมหายใจกระติดขัดของธามค่อยๆ สงบลง ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจเข้าออกยาวและสม่ำเสมอขึ้น แต่กระนั้นมือหนาของเขาก็ยังคงไม่ยอมปล่อยข้อมือของเธอ ราวกับว่าข้อมือเล็กๆ นี้คือยึดเหนี่ยวสุดท้ายที่ช่วยพยุงชีวิตอันว่างเปล่าของเขาไว้

​มินทร์นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงกว้างท่ามกลางความเงียบสงบของห้องนอนลักชัวรี ลมหายใจอุ่นๆ ของคนป่วย และเสียงลมหนาวด้านนอกระเบียง เวลาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมงเต็มโดยที่เธอไม่ไหวติง จนกระทั่งพิษไข้ของธามเริ่มทรงตัว ความร้อนในร่างกายค่อยๆ ลดลงพร้อมกับจังหวะการหายใจที่เข้าสู่ช่วงการหลับลึกอย่างแท้จริง

​หญิงสาวค่อยๆ แกะมือหนาของเขาออกอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้คนป่วยต้องตื่นขึ้นมากลางคัน เธอจัดแจงห่มผ้านวมผืนหนาให้เขาถึงหน้าอก ก่อนจะลุกขึ้นไปเก็บอ่างน้ำและชามข้าวต้มที่เริ่มเย็นชืดกลับไปยังห้องครัว

​หลังจากจัดการงานบ้านเสร็จสิ้น มินทร์เดินกลับมาหยุดอยู่ที่ริมระเบียงกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น ทอดสายตามองออกไปนอกทัศนียภาพกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน สายลมหนาวโชยมาปะทะผิวแก้มผ่านช่องระเบียงเล็กน้อย แต่น่าแปลกที่คืนนี้เธอไม่ได้รู้สึกเย็นชาหรือเยือกเย็นเหมือนวันแรกที่ก้าวเข้ามาเซ็นสัญญาในเพนต์เฮาส์แห่งนี้

​มินทร์ค่อยๆ ยกมือเรียวขึ้นแตะที่ตำแหน่งอกซ้ายของตัวเอง... หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง และมีความอบอุ่นบางอย่างประทุขึ้นมากลางอก

​‘นี่เรา... กำลังรู้สึกกับเขาเกินกว่ากระดาษสัญญาแผ่นนั้นจริงๆ งั้นเหรอ?’

​ดีไซเนอร์สาวคิดในใจด้วยความสับสน กำแพงจิตวิทยาอันแข็งแกร่งที่เธออุตส่าห์สร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากการถูกทำร้ายทางอารมณ์ กำลังสั่นคลอนและทลายลงทีละน้อย เพียงเพราะได้เห็นมุมอ่อนแอไร้ทางสู้ของเสือร้ายผู้เหงาหงอยคนนี้

​รุ่งเช้า... แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามายังเตียงนอนใหญ่

​ธามค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกโปร่งสบายตัวขึ้นอย่างน่าประหลาด อาการปวดหนึบที่ศีรษะและพิษไข้ที่เคยรุมสุมเมื่อคืนมลายหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนเพลียจางๆ

​ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง พลางปัดสายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความงุนงง ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับแผ่นเจลลดไข้ที่แปะอยู่บนหน้าผากของตัวเอง แก้วน้ำอุ่น ยาหลังอาหาร และถ้วยซุปอุ่นๆ ที่ถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างพิถีพิถัน

​และที่สำคัญที่สุด... บนถาดอาหารนั้น มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือบรรจงและเป็นระเบียบของมินทร์แปะไว้

​"ทานยาและซุปให้หมดนะคะ มินทร์ออกไปคุยงานกับซัพพลายเออร์ผ้าไหมแต่เช้า... แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเมื่อคืนนะคะ ฉันไม่คิดค่าบริการดูแลคนป่วย และจะไม่นับรวมเป็นสัญญาล้ำเส้นข้อไหนทั้งนั้นค่ะ รักษาสุขภาพด้วย"

​ธามหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้เกิดจากความเจ้าเล่ห์ ความยโส หรือความอยากเอาชนะ ค่อยๆ จุดขึ้นที่ริมฝีปากของเขา นัยน์ตาพญาเหยี่ยวที่เคยดุดันบัดนี้ฉายแววละมุน ตาเชื่อม และเต็มไปด้วยความตื้นตันใจอย่างลึกซึ้ง

​เขารู้ดีว่ายัยตัวดีกำลังทำเป็นปากแข็ง ฟอร์มจัด และอ้างเรื่องหน้าที่ตามสัญญา... แต่การดูแลที่รายละเอียดถี่ถ้วนและสัมผัสอันอบอุ่นที่ติดค้างอยู่ในความทรงจำเลือนรางเมื่อคืนนี้ มันไม่ได้มาจากคนที่ทำตามสัญญากระดาษเพียงอย่างเดียวแน่นอน!

​"มินตรา..."

​ธามพึมพำชื่อของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน ความคลั่งไคล้ในตัวเธอในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะความกระหายอยากเอาชนะอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความต้องการที่จะได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นคู่ชีวิต มาอยู่เคียงข้างในโลกที่เคยว่างเปล่าของเขาจริงๆ

​เสือร้ายแห่งอัครเดชโภคินตระหนักรู้ในวินาทีนี้เองว่า บัดนี้กำแพงน้ำแข็งของคนคุมกรงเริ่มมีรอยร้าวขนาดใหญ่ และเขา... จะเป็นคนละลายน้ำแข็งในหัวใจของเธอให้หมดสิ้นด้วยหัวใจจริงทั้งหมดของเขา ก่อนที่สัญญาสามเดือนนี้จะจบลง!

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 16: ละลายน้ำแข็ง

    ​พิษไข้จากการโหมงานหนักติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับการไปยืนตากฝนกระหน่ำกลางสนามแข่งรถและการแบกรับอารมณ์คลั่งไคล้ระคนหึงหวงตลอดหลายคืนที่ผ่านมา ในที่สุดก็ทำให้พญาเหยี่ยวผู้เคยทนทานต่อทุกสิ่งพ่ายแพ้อย่างยับเยิน​ธามนอนซมอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ผิวเนื้อกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ร้อนผ่าวราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความยโสซีดเซียวจนเห็นได้ชัด ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก พร้อมกับเสียงไอโขลกๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ร่างกายสูงใหญ่แสนเพอร์เฟกต์โดนพิษไข้เล่นงานจนทรมาน แทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นมาปัดผ้านวมออกจากอก​แกร๊ก...​เสียงกลไกประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเบามือ มินทร์เดินก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงบ ในมือของเธอถืออ่างแก้วบรรจุน้ำอุ่นและชามข้าวต้มกุ้งที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ แม้สัญญาของพวกเขารระบุไว้เพียงเรื่องบทบาทคู่ควงและหน้าที่ทางธุรกิจ แต่มินทร์ก็ไม่ได้ละทิ้งมนุษยธรรมหรือหน้าที่การดูแลพื้นฐานที่มนุษย์คนหนึ่งพึงมีต่อเพื่อนร่วมบ้าน​หญิงสาววางถาดอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนพ

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 15: ความเงียบที่น่ากลัว

    ​ภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรู ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมช่างน่ากลัวและกดดันยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุฝนด้านนอก สายฝนเม็ดใหญ่นับพันนับหมื่นกระหน่ำตกกระทบหลังคาแก้วและกระจกหน้าต่างรถเป็นเสียงเปาะแปะระเบ็งเซ็งแซ่ แต่มันกลับไม่สามารถแทรกซึมผ่านความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างหนาแน่นระหว่างคนสองคนภายในรถได้เลยแม้แต่น้อย​มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่พยายามปรับให้เป็นปกติ และเสียงทำงานเนิบนาบของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่จอดสงบนิ่งอยู่ข้างทางท่ามกลางบรรยากาศมาคุ​ธามยังคงนั่งนิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าเดิม ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเบาะหนังอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย แขนแกร่งทั้งสองข้างตกลงข้างลำตัวหลังจากที่เพิ่งปล่อยร่างระหงของดีไซเนอร์สาวให้เป็นอิสระ สายตาคมกริบที่เคยฉายแววพญาเหยี่ยวผู้ถือดี บัดนี้กลับจดจ้องอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของมินทร์ที่ลอยค้างอยู่ตรงหน้า​บนหน้าจอนั้น ปรากฏสลิปการโอนเงินผ่านแอปพลิเคชันธนาคารด้วยยอดเงินรวมสี่ล้านบาทถ้วน...​เงินจำนวนสี่ล้านบาทสำหรับมหาเศรษฐีทายาทตระกูลอัครเดชโภคินอย่างเขานั้น ไม่ต่างอะไรกับเศษเงินในกระเป๋า มันไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วง และไม่ได้ทำให้ตัวเลขในบัญชีมห

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 14: ค่าปรับครั้งแรก (2 ล้านบาท)

    ​เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังลั่นพร้อมสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูของธามมาคุจนน่ากลัว ชายหนุ่มกระชากประตูล็อกทันทีหลังจากที่เขาบุกเข้าไปดึงแขนข้อมือมินทร์ออกมาจากบาร์แจ๊สอย่างไร้มารยาท​"เธอหัวเราะให้มันงั้นเหรอ! กับไอ้ภากรเธอยิ้มจนตาหยี แต่กับฉันเธอทำหน้าอย่างกับซากศพ มินตรา!" ธามตวาดลั่นรถ หายใจหอบถี่ด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างควบคุมไม่ได้ "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้ใครเป็นเจ้าของเธอ! ใครเป็นคนจ่ายเงินพยุงบริษัทเฮงซวยของเธอ!"​มินทร์นั่งนิ่ง ไม่ตระหนกตกใจกับเสียงฟ้าร้องหรืออารมณ์พายุของเขา เธอค่อยๆ เลิกคิ้วเรียวสวย จุดรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากพลางหันมามองสบตาชายหนุ่มที่กำลังอกแตกตาย​"คุณธามคะ... น้ำเสียง ท่าทาง และแววตาแบบนี้... คุณกำลัง 'หึง' ฉันอยู่เหรอคะ?"​"ฉันเนี่ยนะหึงเธอ! ฝันไปเถอะ! ฉันก็แค่ไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปทอดสะพานให้ศัตรูทางธุรกิจ!" ธามปฏิเสธเสียงแข็ง ชักสีหน้าหงุดหงิดหันไปมองถนน​มินทร์ไม่พูดเปล่า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมาทันที ก่อนจะยื่นหน้าจอที่ระบุเลขบัญชีของเธอไปตรงหน้าชายหนุ่ม​"งั้นก็โอนมาค่ะคุณธาม...

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 13: เมื่อมีคนมาท้าทาย

    ​แสงไฟสลัวโทนสีส้มอบอุ่นในบาร์แจ๊สสุดหรูเคล้าไปกับเสียงเปียโนนุ่มลึกที่แว่วมาจากเวทีริมในสุด กลิ่นหอมหวานของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายค็อกเทลอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว มินทร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกใสริมผนังกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวง ตรงข้ามกับเธอคือ "ภากร" นักบริหารหนุ่มมาดเนี๊ยบทายาทสายการบินชื่อดัง ภากรเยื้องกายด้วยท่าทางสุภาพและสง่างาม รอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติรับกับบุคลิกอบอุ่นที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและชาติตระกูล​"ผมเห็นคอลเลกชันใหม่ของคุณมินทร์แล้วนะครับ สวยงามและมีเอกลักษณ์มากจริงๆ โดยเฉพาะการเลือกใช้เส้นสายที่ดูพลิ้วไหวแต่แฝงความหนักแน่นอย่างลงตัว ทางสายการบินของเราอยากได้คุณมินทร์มาออกแบบชุดฟอร์มใหม่ของแอร์โฮสเตสครับ" ภากรยิ้มละมุน นัยน์ตาสีนวลจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมจากใจจริง พลางเลื่อนแก้วค็อกเทลสีสวยรสหวานซ่อนเบี้ยวให้เธออย่างให้เกียรติ​มินทร์รู้สึกผ่อนคลายและยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่สวยของเธอเปล่งประกายระยิบระยับยามที่พูดคุยและพยากรณ์เรื่องงานออกแบบด้วยความหลงใหล มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไป

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 12: รอยร้าวในใจเสือ

    ​โคมไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับที่ห้อยระย้าอยู่บนเพดานสูงโถงของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน ทอแสงสีทองนวลสว่างไสวไปทั่วห้องอาหารทรงยาว แต่ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับทับถมไปด้วยความอึดอัดอันตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมของอาหารยุโรปจานหรูที่ถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานกระเบื้องเคลือบเนื้อดี ไม่ได้ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารของใครบนโต๊ะได้เลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาที่ปกคลุมอยู่ทำให้ทุกสัมผัสราวกับแช่แข็งในฤดูหนาว​"คุณหญิงดาริกา" มารดาของธาม หญิงสูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าเรียบตึงเฉียบขาดและวางท่าทีสง่าผ่าเผยตลอดเวลา นั่งประธานอยู่ตรงหัวโต๊ะ สายตาคมกริบของเธอกวาดมอง "มินตรา" หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายลูกชายด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ความตึงเครียดสะสมตั้งแต่วินาทีแรกที่มินทร์ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้​"ได้ข่าวว่าแบรนด์ผ้าไทยของเธอใกล้จะเจ๊ง จนต้องวิ่งโร่มาหาลูกชายฉันงั้นเหรอ มินตรา?" คุณหญิงดาริกาวางส้อมลงบนจานเสียงดัง เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกระเบื้องดังสะท้อนไปทั่วห้องอาหารอันเงียบสงบ ราวกับต้องการตบหน้าหญิงสาวให้รู้สำนึก "ธามน่ะเขาใจดี ชอบทำการกุศลช่วยเหลือผู้หญิงเดือดร้อน แต่เธอก็ต้องเจียมตัวนะ อ

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 11: ข้อความตอนตีสาม

    ​เสียงสั่นครืดๆ ของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในห้องนอนมืดมิดของมินทร์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอด้านหลังสว่างวาบขึ้นมาส่องกระทบใบหน้าเนียนสวยที่กำลังหลับใหลเปลือกตาบางค่อยๆ กะพริบขึ้นปรับสายตากับความมืด เข็มสั้นของนาฬิกาเรือนหรูบนผนังชี้ไปที่เลขสามครึ่ง พอดีกับที่เสียงแจ้งเตือนสั่นรัวติดๆ กันหลายครั้งจนเธอต้องเอื้อมมือเรียวสวยไปหยิบมันขึ้นมาดู​มันคือข้อความรูปภาพจากธาม...​ภาพถ่ายมุมสูงในคลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ แสงไฟสีม่วงสลัวสะท้อนภาพชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแหวกอกกว้าง เขาถูกล้อมรอบด้วยแก๊งเพื่อนไฮโซและนายแบบชื่อดัง ทว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในรูปกลับเป็นพริตตี้สาวสวยสองคนที่แต่งตัวเดรสสั้นเอวลอย ทั้งสองกำลังคลอเคลีย นั่งซบไหล่หนาและโอบกอดแขนของเขาไว้อย่างใกล้ชิดชนิดที่ไม่เหลือระยะห่าง ธามในรูปกำลังยกแก้วบรั่นดีขึ้นยิ้มมุมปากใส่กล้อง ด้วยสายตาพราวเสน่ห์ที่เขาชอบใช้บริหารเสน่ห์ใส่สาวๆ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาต่อท้าย:​'คืนนี้ไม่ต้องรอนะ มีคนคอยดูแลอย่างดีแล้ว'​มินทร์มองรูปภาพนั้นด้วยดวงตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจหรือเจ็บปวด นิ้วเรียวสวยที่ถือเครื่องไม่ได้สั

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status