Home / โรแมนติก / The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก / บทที่ 14: ค่าปรับครั้งแรก (2 ล้านบาท)

Share

บทที่ 14: ค่าปรับครั้งแรก (2 ล้านบาท)

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-06 13:47:10

​เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังลั่นพร้อมสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูของธามมาคุจนน่ากลัว ชายหนุ่มกระชากประตูล็อกทันทีหลังจากที่เขาบุกเข้าไปดึงแขนข้อมือมินทร์ออกมาจากบาร์แจ๊สอย่างไร้มารยาท

​"เธอหัวเราะให้มันงั้นเหรอ! กับไอ้ภากรเธอยิ้มจนตาหยี แต่กับฉันเธอทำหน้าอย่างกับซากศพ มินตรา!" ธามตวาดลั่นรถ หายใจหอบถี่ด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างควบคุมไม่ได้ "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้ใครเป็นเจ้าของเธอ! ใครเป็นคนจ่ายเงินพยุงบริษัทเฮงซวยของเธอ!"

​มินทร์นั่งนิ่ง ไม่ตระหนกตกใจกับเสียงฟ้าร้องหรืออารมณ์พายุของเขา เธอค่อยๆ เลิกคิ้วเรียวสวย จุดรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากพลางหันมามองสบตาชายหนุ่มที่กำลังอกแตกตาย

​"คุณธามคะ... น้ำเสียง ท่าทาง และแววตาแบบนี้... คุณกำลัง 'หึง' ฉันอยู่เหรอคะ?"

​"ฉันเนี่ยนะหึงเธอ! ฝันไปเถอะ! ฉันก็แค่ไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปทอดสะพานให้ศัตรูทางธุรกิจ!" ธามปฏิเสธเสียงแข็ง ชักสีหน้าหงุดหงิดหันไปมองถนน

​มินทร์ไม่พูดเปล่า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมาทันที ก่อนจะยื่นหน้าจอที่ระบุเลขบัญชีของเธอไปตรงหน้าชายหนุ่ม

​"งั้นก็โอนมาค่ะคุณธาม... ท่าทางคุกคามและคำพูดเมื่อกี้ ล้ำเส้นสัญญาแนบท้ายข้อที่ 3 ชัดเจน 'ห้ามแสดงอาการหึงหวงประหนึ่งเป็นเจ้าของชีวิต' ปรับครั้งละ 2 ล้านบาท โอนตอนนี้เลยค่ะ"

​ธามชะงักงัน จ้องมองหน้าจอแอปธนาคารสลับกับใบหน้าสวยนิ่งของเธอด้วยความอัดอั้นจนพูดไม่ออก

​ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถสปอร์ต มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบหลังคาแก้วอย่างบ้าคลั่ง ธามจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของมินทร์ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความขัดใจและขุ่นเคืองถึงขีดสุด

​"สองล้านงั้นเหรอ..." ธามเค่นเสียงต่ำในลำคอ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา กดหน้าจออยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะโยนมันกลับลงบนตัก

​ติ๊ง!

​เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าจากโทรศัพท์ของมินทร์ดังขึ้นทันที หญิงสาวก้มลงมองหน้าจอ ยอดเงินสองล้านบาทถูกโอนเข้าบัญชีของเธออย่างไร้ความปรานี แต่นั่นยังไม่ทำให้เธอประหลาดใจเท่ากับยอดเงินที่ตามมาอีกสายหนึ่ง

​ติ๊ง! ยอดเงินเข้าอีกสองล้านบาท รวมเป็นสี่ล้านบาทถ้วน

​"คุณโอนเกิน" มินทร์เงยหน้าขึ้นมองเขา คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเป็นครั้งแรก

​"ฉันไม่ได้โอนเกิน" ธามปรับเบาะรถเอนลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปกระชากร่างระหงของมินทร์ให้ข้ามจากเบาะข้างคนขับมาทับอยู่บนร่างแกร่งของเขาอย่างรวดเร็วจนหญิงสาวไม่ทันตั้งตัว โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นไปอยู่ที่ซอกเบาะ "สองล้านแรก... คือค่าปรับที่ฉันล้ำเส้นสัญญาข้อที่ 3 ส่วนอีกสองล้านที่เหลือ... คือค่าวัดดวงที่ฉันจะล้ำเส้นเธอต่อจากนี้ต่างหาก มินตรา!"

​"คุณธาม! อื้อ..."

​คำประท้วงของดีไซเนอร์สาวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาบดเบียดลงมาอย่างป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ จูบครั้งนี้ไม่มีความลังเล ไม่มีแม้แต่ความสุภาพเหมือนครั้งก่อนๆ มีเพียงความคลั่งไคล้ระคนหึงหวงที่อัดอั้นมาทั้งคืน ธามสอดมือหนาเข้าใต้เรือนผมสลวย บังคับยึดท้ายทอยของเธอให้รับสัมผัสอันจาบจ้วง รสชาติของบรั่นดีราคาแพงและไออุ่นร้อนผ่าวแผ่ซ่านจนมินทร์รู้สึกเหมือนสมองกำลังจะละลาย

​มือหนาอีกข้างเลื่อนไล้เข้าไปใต้ชายเสื้อชุดเดรส บีบเค้นเอวคอดกิ่วอย่างแรงจนเกิดรอยช้ำจางๆ ทว่ามันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณความดิบเถื่อนในกายเสือร้ายให้ยิ่งเตลิด ธามบดจูบซ้ำๆ สลับกับซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดกลิ่นหอมละมุนประจำตัวของเธอที่เขาโหยหามาตลอดหลายสัปดาห์ ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางเสียงฝนกระหน่ำภายนอก

​มินทร์ใจสั่นสะท้าน ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ทว่าดวงตาหงส์ที่ปรือขึ้นมองชายหนุ่มในความมืดกลับยังคงพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ เธอไม่ได้ขัดขืน แต่กลับยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบคอแกร่ง ดึงรั้งเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อตอบโต้รสรักอันเร่าร้อนนั้นอย่างไม่ยอมแพ้

​เมื่อธามผละริมฝีปากออกช้าๆ หายใจหอบถี่ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ หวังจะเห็นความอ่อนแอหรือการยอมสยบ ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นรอยยิ้มพรายอันแสนเย่อหยิ่งของคนคุมเกม

​มินทร์ใช้นิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปที่ริมฝีปากล่างของธามที่ขึ้นสีจัด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าบาดลึก

​"สี่ล้านบาท... สำหรับเลิฟซีนฉากเมื่อกี้ ถือว่าคุณธามจ่ายราคาแพงใช้ได้เลยนะคะ" มินทร์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งเหยียดหลังตรง จัดเสื้อผ้าผ้าผ่อนให้เข้าที่อย่างใจเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "แต่ถ้าอยากจะไปต่อให้จบถึงขั้นสุดท้าย... อย่าลืมเตรียมเงินสดอีกสักยี่สิบล้านไว้ในบัญชีด้วยนะคะ เพราะราคาของฉัน... ไม่ได้ถูกขนาดที่จะยอมให้คุณเคลมได้ง่ายๆ บนรถสปอร์ตคันแคบๆ แบบนี้"

​พูดจบ หญิงสาวก็เปิดประตูรถก้าวออกไปท่ามกลางสายฝน ดึงร่มคันหรูที่ข้างประตูขึ้นมากางแล้วเดินตรงเข้าประตูเพนต์เฮาส์ไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ประธานหนุ่มนอนหอบหายใจกระชันอยู่บนเบาะรถ คลั่งไคล้จนแทบกระอักเลือดกับความนิ่งและมูลค่าที่เธอตั้งเอาไว้ตบหน้าเขา

​เสือร้ายอัครเดชโภคินพ่ายแพ้อย่างยับเยิน... เงินสี่ล้านไม่ได้ทำให้เขาชนะ แต่กลับทำให้เขาติดบ่วงความตัณหาและอยากเอาชนะเธอจนแทบเป็นบ้าตาย!

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 16: ละลายน้ำแข็ง

    ​พิษไข้จากการโหมงานหนักติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับการไปยืนตากฝนกระหน่ำกลางสนามแข่งรถและการแบกรับอารมณ์คลั่งไคล้ระคนหึงหวงตลอดหลายคืนที่ผ่านมา ในที่สุดก็ทำให้พญาเหยี่ยวผู้เคยทนทานต่อทุกสิ่งพ่ายแพ้อย่างยับเยิน​ธามนอนซมอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ผิวเนื้อกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ร้อนผ่าวราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความยโสซีดเซียวจนเห็นได้ชัด ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก พร้อมกับเสียงไอโขลกๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ร่างกายสูงใหญ่แสนเพอร์เฟกต์โดนพิษไข้เล่นงานจนทรมาน แทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นมาปัดผ้านวมออกจากอก​แกร๊ก...​เสียงกลไกประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเบามือ มินทร์เดินก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงบ ในมือของเธอถืออ่างแก้วบรรจุน้ำอุ่นและชามข้าวต้มกุ้งที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ แม้สัญญาของพวกเขารระบุไว้เพียงเรื่องบทบาทคู่ควงและหน้าที่ทางธุรกิจ แต่มินทร์ก็ไม่ได้ละทิ้งมนุษยธรรมหรือหน้าที่การดูแลพื้นฐานที่มนุษย์คนหนึ่งพึงมีต่อเพื่อนร่วมบ้าน​หญิงสาววางถาดอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนพ

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 15: ความเงียบที่น่ากลัว

    ​ภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรู ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมช่างน่ากลัวและกดดันยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุฝนด้านนอก สายฝนเม็ดใหญ่นับพันนับหมื่นกระหน่ำตกกระทบหลังคาแก้วและกระจกหน้าต่างรถเป็นเสียงเปาะแปะระเบ็งเซ็งแซ่ แต่มันกลับไม่สามารถแทรกซึมผ่านความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างหนาแน่นระหว่างคนสองคนภายในรถได้เลยแม้แต่น้อย​มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่พยายามปรับให้เป็นปกติ และเสียงทำงานเนิบนาบของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่จอดสงบนิ่งอยู่ข้างทางท่ามกลางบรรยากาศมาคุ​ธามยังคงนั่งนิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าเดิม ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเบาะหนังอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย แขนแกร่งทั้งสองข้างตกลงข้างลำตัวหลังจากที่เพิ่งปล่อยร่างระหงของดีไซเนอร์สาวให้เป็นอิสระ สายตาคมกริบที่เคยฉายแววพญาเหยี่ยวผู้ถือดี บัดนี้กลับจดจ้องอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของมินทร์ที่ลอยค้างอยู่ตรงหน้า​บนหน้าจอนั้น ปรากฏสลิปการโอนเงินผ่านแอปพลิเคชันธนาคารด้วยยอดเงินรวมสี่ล้านบาทถ้วน...​เงินจำนวนสี่ล้านบาทสำหรับมหาเศรษฐีทายาทตระกูลอัครเดชโภคินอย่างเขานั้น ไม่ต่างอะไรกับเศษเงินในกระเป๋า มันไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วง และไม่ได้ทำให้ตัวเลขในบัญชีมห

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 14: ค่าปรับครั้งแรก (2 ล้านบาท)

    ​เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังลั่นพร้อมสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูของธามมาคุจนน่ากลัว ชายหนุ่มกระชากประตูล็อกทันทีหลังจากที่เขาบุกเข้าไปดึงแขนข้อมือมินทร์ออกมาจากบาร์แจ๊สอย่างไร้มารยาท​"เธอหัวเราะให้มันงั้นเหรอ! กับไอ้ภากรเธอยิ้มจนตาหยี แต่กับฉันเธอทำหน้าอย่างกับซากศพ มินตรา!" ธามตวาดลั่นรถ หายใจหอบถี่ด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างควบคุมไม่ได้ "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้ใครเป็นเจ้าของเธอ! ใครเป็นคนจ่ายเงินพยุงบริษัทเฮงซวยของเธอ!"​มินทร์นั่งนิ่ง ไม่ตระหนกตกใจกับเสียงฟ้าร้องหรืออารมณ์พายุของเขา เธอค่อยๆ เลิกคิ้วเรียวสวย จุดรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากพลางหันมามองสบตาชายหนุ่มที่กำลังอกแตกตาย​"คุณธามคะ... น้ำเสียง ท่าทาง และแววตาแบบนี้... คุณกำลัง 'หึง' ฉันอยู่เหรอคะ?"​"ฉันเนี่ยนะหึงเธอ! ฝันไปเถอะ! ฉันก็แค่ไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปทอดสะพานให้ศัตรูทางธุรกิจ!" ธามปฏิเสธเสียงแข็ง ชักสีหน้าหงุดหงิดหันไปมองถนน​มินทร์ไม่พูดเปล่า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมาทันที ก่อนจะยื่นหน้าจอที่ระบุเลขบัญชีของเธอไปตรงหน้าชายหนุ่ม​"งั้นก็โอนมาค่ะคุณธาม...

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 13: เมื่อมีคนมาท้าทาย

    ​แสงไฟสลัวโทนสีส้มอบอุ่นในบาร์แจ๊สสุดหรูเคล้าไปกับเสียงเปียโนนุ่มลึกที่แว่วมาจากเวทีริมในสุด กลิ่นหอมหวานของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายค็อกเทลอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว มินทร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกใสริมผนังกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวง ตรงข้ามกับเธอคือ "ภากร" นักบริหารหนุ่มมาดเนี๊ยบทายาทสายการบินชื่อดัง ภากรเยื้องกายด้วยท่าทางสุภาพและสง่างาม รอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติรับกับบุคลิกอบอุ่นที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและชาติตระกูล​"ผมเห็นคอลเลกชันใหม่ของคุณมินทร์แล้วนะครับ สวยงามและมีเอกลักษณ์มากจริงๆ โดยเฉพาะการเลือกใช้เส้นสายที่ดูพลิ้วไหวแต่แฝงความหนักแน่นอย่างลงตัว ทางสายการบินของเราอยากได้คุณมินทร์มาออกแบบชุดฟอร์มใหม่ของแอร์โฮสเตสครับ" ภากรยิ้มละมุน นัยน์ตาสีนวลจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมจากใจจริง พลางเลื่อนแก้วค็อกเทลสีสวยรสหวานซ่อนเบี้ยวให้เธออย่างให้เกียรติ​มินทร์รู้สึกผ่อนคลายและยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่สวยของเธอเปล่งประกายระยิบระยับยามที่พูดคุยและพยากรณ์เรื่องงานออกแบบด้วยความหลงใหล มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไป

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 12: รอยร้าวในใจเสือ

    ​โคมไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับที่ห้อยระย้าอยู่บนเพดานสูงโถงของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน ทอแสงสีทองนวลสว่างไสวไปทั่วห้องอาหารทรงยาว แต่ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับทับถมไปด้วยความอึดอัดอันตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมของอาหารยุโรปจานหรูที่ถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานกระเบื้องเคลือบเนื้อดี ไม่ได้ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารของใครบนโต๊ะได้เลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาที่ปกคลุมอยู่ทำให้ทุกสัมผัสราวกับแช่แข็งในฤดูหนาว​"คุณหญิงดาริกา" มารดาของธาม หญิงสูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าเรียบตึงเฉียบขาดและวางท่าทีสง่าผ่าเผยตลอดเวลา นั่งประธานอยู่ตรงหัวโต๊ะ สายตาคมกริบของเธอกวาดมอง "มินตรา" หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายลูกชายด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ความตึงเครียดสะสมตั้งแต่วินาทีแรกที่มินทร์ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้​"ได้ข่าวว่าแบรนด์ผ้าไทยของเธอใกล้จะเจ๊ง จนต้องวิ่งโร่มาหาลูกชายฉันงั้นเหรอ มินตรา?" คุณหญิงดาริกาวางส้อมลงบนจานเสียงดัง เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกระเบื้องดังสะท้อนไปทั่วห้องอาหารอันเงียบสงบ ราวกับต้องการตบหน้าหญิงสาวให้รู้สำนึก "ธามน่ะเขาใจดี ชอบทำการกุศลช่วยเหลือผู้หญิงเดือดร้อน แต่เธอก็ต้องเจียมตัวนะ อ

  • The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก   บทที่ 11: ข้อความตอนตีสาม

    ​เสียงสั่นครืดๆ ของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในห้องนอนมืดมิดของมินทร์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอด้านหลังสว่างวาบขึ้นมาส่องกระทบใบหน้าเนียนสวยที่กำลังหลับใหลเปลือกตาบางค่อยๆ กะพริบขึ้นปรับสายตากับความมืด เข็มสั้นของนาฬิกาเรือนหรูบนผนังชี้ไปที่เลขสามครึ่ง พอดีกับที่เสียงแจ้งเตือนสั่นรัวติดๆ กันหลายครั้งจนเธอต้องเอื้อมมือเรียวสวยไปหยิบมันขึ้นมาดู​มันคือข้อความรูปภาพจากธาม...​ภาพถ่ายมุมสูงในคลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ แสงไฟสีม่วงสลัวสะท้อนภาพชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแหวกอกกว้าง เขาถูกล้อมรอบด้วยแก๊งเพื่อนไฮโซและนายแบบชื่อดัง ทว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในรูปกลับเป็นพริตตี้สาวสวยสองคนที่แต่งตัวเดรสสั้นเอวลอย ทั้งสองกำลังคลอเคลีย นั่งซบไหล่หนาและโอบกอดแขนของเขาไว้อย่างใกล้ชิดชนิดที่ไม่เหลือระยะห่าง ธามในรูปกำลังยกแก้วบรั่นดีขึ้นยิ้มมุมปากใส่กล้อง ด้วยสายตาพราวเสน่ห์ที่เขาชอบใช้บริหารเสน่ห์ใส่สาวๆ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาต่อท้าย:​'คืนนี้ไม่ต้องรอนะ มีคนคอยดูแลอย่างดีแล้ว'​มินทร์มองรูปภาพนั้นด้วยดวงตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจหรือเจ็บปวด นิ้วเรียวสวยที่ถือเครื่องไม่ได้สั

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status