บททั้งหมดของ The contract game เกมนี้ฉันไม่ได้รัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

​แสงไฟนีออนสีม่วงหม่นและชมพูฟิวเชียสาดสลับไปมาในเลาจน์หรูย่านทองหล่อ เสียงดนตรีเฮาส์จังหวะหนักหน่วงบดเบียดเข้าแก้วหู ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นซิการ์ และไอแอลกอฮอล์ที่อบอวลในอากาศ​"ธาม" เอนหลังพิงโซฟาหนังแท้สีดำสนิท มือเรียวยาวกรีดกรายแก้วคริสตัลที่บรรจุวิสกี้ชั้นดี นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งเย้ยหยันกึ่งเบื่อหน่าย ที่ข้างกายของเขามีหญิงสาวหน้าตาแฉล้มสองคนพยายามเบียดกระแซะ ทรวงอกนุ่มหยุ่นเบียดเสียดแขนเสื้อสูทเนื้อดีของเขาอย่างจงใจ​"คุณธามขา... คืนนี้ไปต่อที่ไหนดีคะ? หรือจะไปต่อที่ห้องของริสาดี?" หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงกระซิบประชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนกรุ่นกลิ่นแชมเปญ​ธามจุดรอยยิ้มมุมปาก เสน่ห์อันตรายที่แผ่ออกมาทำให้ผู้หญิงรอบตัวแทบละลาย เขาไม่ตอบคำถาม แต่โน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องนั้นเบาๆ เป็นการให้ความหวัง... ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอแล้วฉุดให้ลุกขึ้นเดินออกจากความแออัดนั้นทันที​ภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมของเพนต์เฮาส์ลอยฟ้า บรรยากาศเพิ่งจะเริ่มต้นแต่กลับทวีความเร่าร้อนจนอุณหภูมิในห้องแทบพุ่งสูง เสื้อสูทราคาแพงของธา

​งานประมูลเครื่องเพชรการกุศลจัดขึ้นในโรงแรมระดับหกดาว แขกเหรื่อในชุดราตรีและทักซิโด้หรูหราเดินกันขวักไขว่ ธามก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับ "กวิน" เพื่อนสนิทกลุ่มเสเพล ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของสาวๆ ในงานทันที​"เฮ้ยไอ้ธาม นู่น... ดีไซเนอร์สาวที่กำลังเป็นข่าวว่าบริษัทใกล้เจ๊ง สวยฉิบหาย แต่หน้าอย่างกับน้ำแข็งขั้วโลก" กวินกระซิบพลางบุ้ยปากไปทางมินทร์​ธามหันไปมอง มินทร์อยู่ในชุดราตรีผ้าไหมไทยประยุกต์สีน้ำเงินคราม ขับผิวขาวผ่องให้เด่นสง่า เธอไม่ได้สวมเครื่องเพชรระยิบระยับเหมือนคนอื่น มีเพียงต่างหูมุกเรียบๆ แต่กลับดูเลอค่าจนไม่อาจละสายตา ธามจุดรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินตรงเข้าไปหาเธอทันทีพร้อมแก้วไวน์ในมือ​"สวัสดีครับคุณมินตรา เกียรติยศของงานในค่ำคืนนี้คงต้องยกให้คุณ" ธามโปรยเสน่ห์ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เคยทำให้ผู้หญิงนับไม่ถ้วนยอมสยบ​มินทร์หันมาหาเขาช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเอียงอายหรือตื่นเต้นแม้แต่น้อย เธอมองสบตาเขาตรงๆ นิ่งสนิท ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปเห็นเจตนาสกปรกในใจของเขา​"ขอบคุณค่ะคุณธาม แต่เกียรติยศของงานน่าจะอยู่ที่ยอดเงินบริจาคมากกว่า... สายตาของคุณดูเหมือนกำลังประเมินราคา

​"ในเมื่อคุณมีกฎ... ฉันก็มีกฎของฉันเหมือนกันค่ะ" มินทร์เปิดกระเป๋าแบรนด์เนม หยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาแล้วเลื่อนส่งให้ธาม "นี่คือสัญญาแนบท้าย ถ้าคุณเซ็น ฉันจะย้ายเข้าเย็นนี้เลย"​ธามขมวดคิ้ว หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอ่านกฎ 3 ข้อของมินทร์:​ห้ามฝ่ายชายเข้าห้องนอนของฝ่ายหญิงโดยไม่ได้รับอนุญาต​หากฝ่ายชายไปมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นระหว่างสัญญา ต้องแสดงผลตรวจโรคก่อนร่วมเตียงกับฝ่ายหญิงทุกครั้ง​ห้ามฝ่ายชายแสดงอาการล้ำเส้น หรือหึงหวงประหนึ่งเป็นเจ้าของชีวิต หากฝ่าฝืน ปรับครั้งละ 2 ล้านบาท​ธามหลุดหัวเราะลั่นห้องทำงานด้วยความสมเพชและหยิ่งผยอง "กฎค่าปรับหึงหวง 2 ล้าน? คุณคิดว่าคนอย่างผมจะหึงผู้หญิงที่ซื้อมาด้วยเงินงั้นเหรอ? มินตรา... คุณประเมินตัวเองสูงไปหรือเปล่า"​"ถ้าคุณมั่นใจว่าเสืออย่างคุณควบคุมตัวเองได้... ก็เซ็นสิคะ" มินทร์ท้าทายด้วยสายตานิ่งๆ​"ได้! แล้วอย่ามาร้องไห้ทีหลังแล้วกัน" ธามตวัดลายเซ็นดิจิทัลลงไปด้วยความรู้สึกว่าเธอแค่เรียกร้องความสนใจ​ชายหนุ่มกระแทกแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงดังปังสะท้อนความหงุดหงิดในใจ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวสามขุมข้ามฝั่งมาประชิดตัวดีไซเนอร์

​งานเลี้ยงเปิดตัวเครือโรงแรมใหม่ของอัครเดชโภคิน แสงแฟลชสาดส่องจนตาพร่า มินทร์ปรากฏตัวในชุดราตรีเกาะอกสีทองหรูหราที่ออกแบบตัดเย็บเอง เดินเคียงคู่และควงแขนธามเข้างานได้อย่างสง่างามและไร้ที่ติ​ตลอดทั้งงาน มินทร์ทำหน้าที่ "คู่นอน/คนรัก" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอคอยตักอาหารให้ พูดจาเพราะหวานหู ยิ้มแย้มและเออออไปกับกลุ่มเพื่อนของธาม จนกวินถึงกับเดินมาสะกิดธามด้วยความอิจฉา​"ไอ้ธาม... ผู้หญิงคนนี้ทำไมเพอร์เฟกต์ขนาดนี้วะ วางตัวดี พูดจาฉลาด มึงไปหามาจากไหนวะ"​ธามยืดอกรับด้วยความภูมิใจลึกๆ นัยน์ตาคู่คมทอดมองร่างระหงในชุดสีทองที่กำลังยืนสนทนากับนักธุรกิจใหญ่ด้วยจริตที่พอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยไปจนน่าเกลียด เสือร้ายยิ้มกริ่มอย่างยโส คิยมโนไปเองว่าน้ำแข็งขั้วโลกอย่างมินตรากำลังจะหลอมละลายเพราะเสน่ห์อันเหลือล้นของเขา​ทว่า... ความสุขสมหวังของธามก็ถูกขัดจังหวะด้วยการปรากฏตัวของตัวแปรที่ไม่ได้รับเชิญ​"คุณธามขา! ทำไมทำแบบนี้กับลินคะ!"​เสียงแหลมสูงของ 'นลิน' นางแบบสาวสุดฮอตที่เป็นอดีตคู่ควงเบอร์ล่าสุดของธามดังขึ้น ท่ามกลางวงสนทนา นลินในชุดเดรสแหวกหน้าอกลึกเดินดิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง ดวงต

​ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ธามกำลังพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างด้วยความกระสับกระส่าย เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างเงียบเชียบ แต่มันกลับขับเน้นให้ความเงียบในอกของเขาดังอื้ออึงอย่างน่าหงุดหงิด กลิ่นเทียนหอมอ่อนๆ รสลาเวนเดอร์ผสมเปปเปอร์มินต์ลอยโชยมาจากใต้ช่องประตูห้องนอนของมินทร์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มันเป็นกลิ่นที่เรียบง่ายแต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณในตัวเขาอย่างประหลาด​"ผู้หญิงอะไร... เย็นชาชะมัด" ธามสบถกับตัวเอง นึกถึงภาพผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านมาในชีวิต ทุกคนล้วนพยายามเดินมาออดอ้อน เอาอกเอาใจนุ่งน้อยห่มน้อยมาเคาะประตูห้องเขาตั้งแต่วันแรก แต่มินทร์กลับทำเหมือนเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมห้อง หรือร้ายกว่านั้น... เป็นแค่หัวหน้างานในเวลาราชการ​ความหงุดหงิดระคนเสียหน้าขับเคลื่อนให้ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง ชายหนุ่มจงใจหยิบขวดบรั่นดีราคาแพงมาดกสลักรวดเดียวสองอึกใหญ่ แกล้งทำเป็นคนเมาเดินตุปัดตุเป๋ไปเคาะประตูห้องเธอ ก๊อก ก๊อก ก๊อก​"มินทร์... เปิดประตูให้ฉันหน่อย" เขาลากเสียงยานคราง แกล้งทิ้งตัวพิงบานประตู​ไม่ถึงนาที บานประตูก็เปิดออก มินทร์ปรากฏตัวในชุดนอนผ้าซาตินแขนยาวขายาวสีมิดชิดติดกระดุมถึงคอ เรื