บทที่ 13: เมื่อมีคนมาท้าทาย

​แสงไฟสลัวโทนสีส้มอบอุ่นในบาร์แจ๊สสุดหรูเคล้าไปกับเสียงเปียโนนุ่มลึกที่แว่วมาจากเวทีริมในสุด กลิ่นหอมหวานของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายค็อกเทลอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว มินทร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกใสริมผนังกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวง ตรงข้ามกับเธอคือ "ภากร" นักบริหารหนุ่มมาดเนี๊ยบทายาทสายการบินชื่อดัง ภากรเยื้องกายด้วยท่าทางสุภาพและสง่างาม รอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติรับกับบุคลิกอบอุ่นที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและชาติตระกูล

​"ผมเห็นคอลเลกชันใหม่ของคุณมินทร์แล้วนะครับ สวยงามและมีเอกลักษณ์มากจริงๆ โดยเฉพาะการเลือกใช้เส้นสายที่ดูพลิ้วไหวแต่แฝงความหนักแน่นอย่างลงตัว ทางสายการบินของเราอยากได้คุณมินทร์มาออกแบบชุดฟอร์มใหม่ของแอร์โฮสเตสครับ" ภากรยิ้มละมุน นัยน์ตาสีนวลจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมจากใจจริง พลางเลื่อนแก้วค็อกเทลสีสวยรสหวานซ่อนเบี้ยวให้เธออย่างให้เกียรติ

​มินทร์รู้สึกผ่อนคลายและยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่สวยของเธอเปล่งประกายระยิบระยับยามที่พูดคุยและพยากรณ์เรื่องงานออกแบบด้วยความหลงใหล มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ อิสระ และชีวิตชีวา—รอยยิ้มงดงามที่ธามไม่เคยได้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดเวลาที่เธอต้องจมปลักอยู่ร่วมเพนต์เฮาส์เดียวกันกับเขา

​โดยที่มินทร์ไม่รู้ตัวเลยสักนิด... ที่มุมมืดที่สุดของบาร์ บรรยากาศอบอุ่นรอบตัวกลับถูกฉาบด้วยความเย็นเยือกจากรังสีฆาตกรรม ธาม นั่งจมอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม นัยน์ตาคมกริบประดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องเขม็งไปยังโต๊ะของคนทั้งสอง เขากำหมัดแน่นจนข้อหักขาวและเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน รอยยิ้มไร้เดียงสาของมินทร์ที่ส่งให้ชายอื่นกำลังแผดเผาหัวใจเขาให้ดิ้นรนด้วยความทรมาน ไฟริษยาสุมทรวงจนเขาแทบจะบดแก้ววิสกี้ทรงเตี้ยในมือให้แหลกคามือ เศษน้ำแข็งในแก้วสั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่คลั่งไคล้และเดือดพล่านอยู่ภายใน

​"คุณธามครับ... จะให้ผมไปจัดการให้ไหมครับ" บอดี้การ์ดคนสนิทที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดด้านหลังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมแต่แฝงความตึงเครียด เมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์ดิบดิบที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อของนายใหญ่

​"ไม่ต้อง" ธามเค้นเสียงลอดฟัน น้ำเสียงนั้นต่ำราบแต่เย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ "ฉันจะลงไปจัดการเอง"

​เขาจิบวิสกี้รสเข้มลงคอรวดเดียวหมดแก้ว ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยลดทอนความเดือดดาลในอกลงได้เลยแม้แต่น้อย ธามลุกขึ้นเต็มความสูง ปรับปกเสื้อสูทเนื้อดีให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเท้าสม่ำเสมอตรงไปยังโต๊ะกระจกใสนั้นด้วยท่วงท่าของราชสีห์ที่กำลังจะเข้าไปขย้ำเหยื่อที่กล้าเข้ามาลุกล้ำดินแดน

​"ดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้คุณมินทร์จะมีแขกพิเศษที่ฉันไม่ทันได้คาดคิดนะ"

​เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันสุนทรีย์ มินทร์ชะงักรอยยิ้มบนใบหน้าลงทันที ราวกับมีน้ำเย็นจัดราดลงบนหัวใจ ความสดใสในดวงตาเปลี่อนเป็นความระมัดระวังและห่างเหินในชั่วพริบตา เธอหันไปมองร่างสูงใหญ่ของธามที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันเข้มข้นจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะหมุนเวียนได้ยากขึ้น

​ภากรเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ เขาประเมินชายตรงหน้าด้วยสายตาของนักบริหารผู้ผ่านโลกมามาก แม้จะรับรู้ได้ถึงรังสีคุกคาม แต่ภากรก็ยังคงรักษาความสงบและรอยยิ้มตามมารยาทไว้ได้อย่างน่าชื่นชม

​"สวัสดีครับคุณธาม ไม่คิดว่าจะได้พบคุณที่นี่" ภากรลุกขึ้นยืนพลางยื่นมือออกไปตามมารยาททางสังคม "ผมภากรครับ จากสายการบิน..."

​ธามมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือไปทักทายตอบ กลับทำเพียงแค่ปัดสายตามองผ่านไปราวกับภากรเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะถือวิสาสะเลื่อนเก้าอี้ข้างมินทร์แล้วนั่งลงข้างเธออย่างถือสิทธิ์ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นวางบนพิงเก้าอี้ของหญิงสาว โอบล้อมเธอไว้ในอาณัติอย่างเปิดเผย

​"ผมรู้จักคุณดี คุณภากร" ธามแสยะยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา นัยน์ตาคู่คมจ้องประสานกับภากรอย่างไม่ลดละ "และผมก็รู้ดีว่าคุณกำลังพยายาม 'ยุ่ง' กับคนของใคร"

​คำว่า 'คนของใคร' ทำให้น้ำเสียงและบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที มินทร์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ เธอรู้สึกอับอายและหงุดหงิดกับท่าทีไร้มารยาทและก้าวร้าวของธามเป็นที่สุด

​"คุณธาม! นี่มันเรื่องงาน และคุณภากรก็คือลูกค้าของฉัน กรุณามีมารยาทด้วยค่ะ" มินทร์หันไปหามือหนาที่ถือดีมาเกาะแกะเธอ พลางขยับตัวออกห่างด้วยความรังเกียจ

​ธามหรี่ตาลงมองกิริยาต่อต้านนั้น ความหึงหวงยิ่งทวีคูณเมื่อเห็นเธอปกป้องชายอื่นต่อหน้าต่อตา เขาขยับข้อมือแข็งแรงกุมเรียวข้อมือเล็กของมินทร์ไว้แน่นใต้โต๊ะ บีบกระชับจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความเจ็บ แต่ดวงตายังคงจ้องมองเขาอย่างท้าทายและไม่ยอมจำนน

​ภากรมองการกระทำนั้นออก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าอบอุ่นเริ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจัง "คุณธามครับ ผมคิดว่าการพูดคุยเรื่องธุรกิจระหว่างผมกับคุณมินทร์เป็นเรื่องของมืออาชีพ และถ้าผมจำไม่ผิด คุณมินทร์เป็นดีไซเนอร์อิสระที่มีสิทธิ์รับงานของใครก็ได้... ไม่ใช่ทรัพย์สินของใคร"

​"สิทธิ์งั้นเหรอ?" ธามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูน่ากลัวประดุจเสียงขู่ของสัตว์ร้าย "คุณอาจจะรู้จักเธอในฐานะดีไซเนอร์ แต่คุณคงยังไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอ... มันลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าธุรกิจไปไกลแล้ว การที่คุณพยายามจะแทรกกลางเข้ามา มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยสักนิด คุณภากร"

​"ธาม! หยุดพูดบ้าๆ เดี๋ยวนี้นะ!" มินทร์พยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของเธอหรือจะสู้แรงมหาศาลของชายหนุ่มได้ เธอหันไปมองภากรด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด "คุณภากรคะ อย่าไปสนใจคำพูดไร้สาระของเขาเลยค่ะ เรื่องงานของเรา..."

​"ไม่ต้องห่วงครับคุณมินทร์" ภากรแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาสบตากับมินทร์ด้วยความเข้าใจ ก่อนจะหันไปสบตากับธามโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ผมตัดสินคนจากผลงานและความโปรเฟสชันนัล ไม่ใช่จากคำขู่หรือการแสดงความเป็นเจ้าของที่ไร้เหตุผล ถ้าคุณมินทร์สะดวก ผมยินดีจะรอเซ็นสัญญากับคุณเสมอครับ"

​คำพูดที่ดูนิ่งสงบแต่เชือดเฉือนของภากรเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งลงสู่ความตึงเครียดขั้นสุด บอดี้การ์ดของธามขยับตัวขยับขยายเตรียมพร้อมจากมุมมืด ขณะที่ภากรเองก็ยืนขึ้นเผชิญหน้าอย่างไม่ลดละ

​"ดูเหมือนคุณจะชอบท้าทายผิดคนซะแล้วนะ ภากร" ธามก้มมองชายตรงหน้าด้วยสายตาฆาตกร "สายการบินของคุณอาจจะยิ่งใหญ่ แต่จำไว้ว่าแค่ผมขยับนิ้วนิดเดียว โครงการขยายเส้นทางบินใหม่ที่คุณกำลังวิ่งเต้นอยู่อาจจะกลายเป็นแค่ฝุ่นผงในอากาศ"

​"นั่นคือสิ่งที่คุณใช้จัดการกับชีวิตคนอื่นเสมอเหรอครับ? อำนาจและการบังคับ?" ภากรถามกลับด้วยรอยยิ้มเย็น "แต่จำไว้นะครับคุณธาม... หัวใจและความเคารพของคนเรา ไม่สามารถซื้อหรือข่มขู่มาได้ด้วยอำนาจ"

​มินทร์ทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ความอดทนของเธอขาดสะบั้นลงตรงนั้น เธอใช้น้ำหนักทั้งหมดที่มีสะบัดมือออกจากการกุมของธามจนหลุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยความแค้นเคืองและความผิดหวัง

​"พอที! ธาม! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกักขฬะแบบนี้กับลูกค้าของฉัน และไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายกับชีวิตฉันอีกต่อไปแล้ว!" มินทร์หันไปก้มหัวให้ภากรเล็กน้อยเพื่อแสดงความเสียใจ "คุณภากรคะ วันนี้ฉันต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ไว้ฉันจะติดต่อไปคุยเรื่องรายละเอียดสัญญาอีกครั้งนะคะ"

​"ด้วยความยินดีครับคุณมินทร์ เดินทางกลับปลอดภัยนะครับ" ภากรพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจและเป็นห่วง

​มินทร์ไม่รอให้ธามได้พูดอะไรอีก เธอคว้ากระเป๋าถือแล้วรีบก้าวเท้าฉับๆ ออกไปจากบาร์แจ๊สทันทีด้วยความโกรธจัด ธามมองตามหลังร่างบางไป นัยน์ตาเต็มไปด้วยความพายุก่อตัว เขาหันมามองภากรด้วยสายตาอาฆาตร้ายกาจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

​"เราจะได้เห็นกันว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายแพ้ในเกมนี้"

​ทิ้งคำขู่ไว้แค่นั้น ธามก็หมุนตัวก้าวตามหลังมินทร์ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ภากรยืนมองตามด้วยสายตาครุ่นคิด บทเรียนแห่งการครอบครองและความหึงหวงไร้สติกำลังจะเปิดฉากขึ้นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และสงครามระหว่างชายสองคนโดยมีหัวใจของมินทร์เป็นเดิมพัน ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วในค่ำคืนนี้