บทที่ 12: รอยร้าวในใจเสือ

​โคมไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับที่ห้อยระย้าอยู่บนเพดานสูงโถงของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน ทอแสงสีทองนวลสว่างไสวไปทั่วห้องอาหารทรงยาว แต่ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับทับถมไปด้วยความอึดอัดอันตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมของอาหารยุโรปจานหรูที่ถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานกระเบื้องเคลือบเนื้อดี ไม่ได้ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารของใครบนโต๊ะได้เลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาที่ปกคลุมอยู่ทำให้ทุกสัมผัสราวกับแช่แข็งในฤดูหนาว

​"คุณหญิงดาริกา" มารดาของธาม หญิงสูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าเรียบตึงเฉียบขาดและวางท่าทีสง่าผ่าเผยตลอดเวลา นั่งประธานอยู่ตรงหัวโต๊ะ สายตาคมกริบของเธอกวาดมอง "มินตรา" หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายลูกชายด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ความตึงเครียดสะสมตั้งแต่วินาทีแรกที่มินทร์ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้

​"ได้ข่าวว่าแบรนด์ผ้าไทยของเธอใกล้จะเจ๊ง จนต้องวิ่งโร่มาหาลูกชายฉันงั้นเหรอ มินตรา?" คุณหญิงดาริกาวางส้อมลงบนจานเสียงดัง เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกระเบื้องดังสะท้อนไปทั่วห้องอาหารอันเงียบสงบ ราวกับต้องการตบหน้าหญิงสาวให้รู้สำนึก "ธามน่ะเขาใจดี ชอบทำการกุศลช่วยเหลือผู้หญิงเดือดร้อน แต่เธอก็ต้องเจียมตัวนะ อย่าคิดว่าการได้ไปอยู่อาศัยในเพนต์เฮาส์กับเขาจะทำให้เธอชุบตัวขึ้นมาเป็นสะใภ้ตระกูลนี้ได้ ช้างเท้าหน้าอย่างตระกูลอัครเดชโภคิน ไม่ต้องการดอกไม้ริมทางที่ไร้ราคามาประดับบารมีหรอก"

​ธามชะงักกึกไปทันที มือหนาที่กำลังถือแก้วไวน์ทรงสูงสั่นเกร็งเล็กน้อยจนน้ำสีแดงสดภายในแก้วไหวระริก ปมในอดีตที่แม่ของเขาคอยควบคุมชี้เป็นชี้ตาย บงการชีวิตทุกอย่าง และมองความรักเป็นเพียงตลาดหุ้นแลกเปลี่ยนพุ่งวาบเข้ามาในหัวใจ รอยแผลเก่าที่ร้าวลึกในใจของ "เสือ" ผู้ไม่เคยยอมใครบีบคั้นจนเขารู้สึกแน่นหน้าอก

​เขารู้สึกรำคาญใจกับท่าทางของมารดา และกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดตัดบทเพื่อปกป้องมินทร์ ให้เรื่องจบๆ ไปตามสัญชาตญาณของคนที่เป็นใหญ่ แต่ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ส่งเสียง มินทร์กลับยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบช้าๆ กิริยานั้นเรียบเฉย ท่วงท่าสง่างามไร้ซึ่งความตระหนกตกใจอย่างที่ทุกคนคาดคิด หญิงสาววางแก้วลงเบาๆ บนผ้าเช็ดปาก ก่อนจะสบสายตากับคุณหญิงดาริกาโดยไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อย

​"คุณหญิงเข้าใจผิดแล้วค่ะ" มินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ "มินทร์มาในฐานะหุ้นส่วนทางธุรกิจที่ใช้ศักยภาพ ผลงานการออกแบบ และลวดลายผ้าไทยที่เป็นเอกลักษณ์มาแลกเปลี่ยนกับเงินลงทุนค่ะ ไม่ใช่การขอความเห็นใจหรือขอทานทางอารมณ์จากใคร และมินทร์เชื่อว่าคุณธามเป็นนักธุรกิจที่มองการณ์ไกลพอที่จะไม่เอาเงินร้อยล้านมาทิ้งเล่นกับเรื่องไร้สาระ... จริงไหมคะคุณธาม?"

​มินทร์หันใบหน้าเรียบเนียนกลับมายิ้มบางๆ ให้ธาม นัยน์ตาของเธอฉายแววแน่วแน่ ไร้ซึ่งความอดสูหรือต้อยต่ำอย่างที่คุณหญิงพยายามกล่าวหา

​"ส่วนเรื่องตำแหน่งสะใภ้ คุณหญิงสบายใจและวางใจได้เลยค่ะ" มินทร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ "สัญญาของมินทร์กับคุณธามมีอายุแค่นาน 3 เดือน และตอนนี้ก็เหลือกำหนดเวลาอีกไม่นานแล้ว มินทร์ไม่คิดจะอยู่เกินเวลา และไม่มีความตั้งใจที่จะเอาตัวเองมาเสนอตัวเป็นสะใภ้ของตระกูลนี้แน่นอนค่ะ"

​คำพูดเฉียบคมทว่านุ่มนวลที่ซัดกลับไปนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้คุณหญิงดาริกาถึงกับหน้าชาและอึ้งจนพูดไม่ออก เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเธอด้วยกิริยาที่สงบนิ่งและมีชั้นเชิงเช่นนี้มาก่อน แต่คำพูดนั้นกลับตอกย้ำสถานะ "ความสัมพันธ์ตามสัญญา" ใส่หน้าธามอย่างจัง

​ธามจ้องมองใบหน้าด้านข้างของมินทร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามาในหัวใจอย่างรุนแรง เขาเคยมองว่ามินทร์เป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่เข้ามาขอความช่วยเหลือ แต่ในวินาทีนี้ หัวใจที่เคยแห้งแล้งและปิดตายของเสือหนุ่มกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อได้เห็นคนตรงหน้าลุกขึ้นมาปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง และปกป้องคุณค่าในงานของเธอต่อหน้ามารดาผู้ทรงอิทธิพลของเขา

​เมื่อมื้ออาหารค่ำที่เต็มไปด้วยความอึดอัดสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว รถยนต์คันหรูของธามแล่นออกจาดคฤหาสน์มุ่งหน้ากลับสู่เพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ธามละสายตาจากถนนเป็นระยะเพื่อมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ มินทร์ยังคงเหม่อมองออกไปนอกกระจกข้าง ท่าทางสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มือบางที่ประสานอยู่บนตักกลับเกร็งแน่นจนข้อขึ้นสีขาว แสดงให้เห็นว่าเธอเองก็ต้องใช้ความอดทนอดกลั้นอย่างมากเช่นกัน

​"เธอ... ไม่จำเป็นต้องพูดขนาดนั้นก็ได้" ธามเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและต่ำกว่าปกติ "เรื่องสัญญา... เธอนึกถึงมันตลอดเวลาเลยหรือไง?"

​มินทร์หันกลับมามองเขา ยิ้มออกมาเล็กน้อยที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับเรียบเฉย "มินทร์แค่พูดความจริงค่ะคุณธาม มินทร์ต้องการให้คุณหญิงสบายใจ และเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าเราอยู่ในฐานะอะไร มินทร์ไม่อยากให้ใครมองว่ามินทร์ใช้เรือนร่างหรือความสงสารเพื่อหวังสูง"

​"แล้วถ้าฉันไม่ได้มองว่าเธอเป็นแค่หุ้นส่วนล่ะ?" คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของธามโดยที่เขาเองก็ไม่ได้ตั้งตัว นัยน์ตาคมกริบของเสือหนุ่มจ้องมองเธอผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับไปมองถนน

​ความสับสนกำลังโจมตีจิตใจของเขาอย่างหนัก ในอดีต เขาถูกสอนว่าความรักคือจุดอ่อน และคนเราต้องควบคุมทุกอย่างให้ได้ แต่การกระทำของมินทร์ในวันนี้กลับกะเทาะเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มหัวใจของเขาออกทีละนิด รอยร้าวในใจเสือที่เคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งและไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร กำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยฝีมือของผู้หญิงที่ชื่อมินตรา

​มินทร์เงียบไป ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกได้ถึงความกระหายและความหมายที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเขา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง แต่ความเจ็บปวดจากอดีตและศักดิ์ศรีที่เธอมีก็ตบเตือนสติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเลือกลืมตาขึ้นและไม่ตอบคำพูดนั้น ปล่อยให้ความเงียบทำงานและสร้างระยะห่างระหว่างเขากับเธออีกครั้ง

​เมื่อรถจอดลงที่ลานจอดรถของเพนต์เฮาส์ มินทร์ก้าวลงจากรถทันทีโดยไม่รอให้เขามาเปิดประตูให้ ธามเดินตามหลังเธอไปติดๆ จนกระทั่งก้าวเข้ามาภายในห้องพักสุดหรูที่เงียบสงบ แสงไฟเมืองใหญ่ภายนอกระยิบระยับผ่านกระจกใสบานใหญ่ แต่มันกลับทำให้ความเหงาในใจของธามชัดเจนยิ่งขึ้น

​"มินทร์" ธามเรียกชื่อเธอเบาๆ ขณะที่เธอกำลังจะเดินแยกไปทางห้องนอน

​หญิงสาวชะงักเท้าแล้วหันกลับมา "มีอะไรอีกหรือเปล่าคะคุณธาม?"

​ธามเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ สายตาของเขาที่เคยดุดันและเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสน โหยหา และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "ขอบคุณนะ... ที่วันนี้เธอไม่ได้ยอมให้แม่ฉันกดหัวอยู่ฝ่ายเดียว"

​"มินทร์ไม่ได้ทำเพื่อใครค่ะ มินทร์ทำเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเองและแบรนด์ผ้าไทยที่คุณธามร่วมลงทุน" มินทร์ตอบเรียบๆ "คุณธามเองก็อย่าลืมนะคะว่า สัญญาของเราคือเรื่องงาน และมันจะจบลงเมื่อครบ 3 เดือน"

​คำตอบที่เด็ดขาดและเป็นสัญลักษณ์ของกำแพงสูงใหญ่ ทำให้ธามรู้สึกเหมือนถูกกำปั้นที่มองไม่เห็นชกเข้าที่อก เขาจ้องมองใบหน้าที่แสนดื้อรั้นทว่าสง่างามนั้นอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ รอยร้าวในใจของเขากำลังปริแตกมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เมื่อถึงเวลาครบกำหนดสัญญา 3 เดือนจริงๆ เขาจะสามารถปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เดินออกไปจากชีวิตของเขาได้จริงอย่างที่เคยตั้งใจไว้หรือไม่