LOGINนักร้องเสียงดี เครื่องดื่มรสชาติเยี่ยม รวมไปถึงแสงไฟ ช่วยให้บรรยากาศในร้านดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ แตกต่างกับหัวใจของคาริสาที่เต้นถี่
ตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร
ตื่นเต้น? ดีใจ?
ไม่ใช่! เธอกำลังตกใจต่างหาก
ตั้งแต่กฤษณ์ย้ายไปอยู่ประเทศอังกฤษก็ไม่เคยกลับมาเมืองไทยอีกเลย ช่วงแรกเขาและเธอติดต่อกันผ่าน MSN และอีเมลเท่าที่เวลาจะอำนวย
คาริสาจำได้ว่าตอนนั้นกฤษณ์ต้องปรับตัวอย่างมาก เพราะการเรียนสองภาษาของที่นี่ไม่เพียงพอให้เขารักษาคะแนนระดับท็อปในมหาวิทยาลัยที่นั่นได้ แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่พอใจกับเกรดในเทอมแรกสักเท่าไร ด้วยเหตุนี้เขาจึงค่อย ๆ ห่างหายไป สุดท้ายหลังจากคาริสาตัดสินใจเปลี่ยนอีเมล เธอก็ไม่ได้รับข่าวสารใด ๆ จากเขาอีกเลย แม้ต่อมาทั้งสองจะได้กลับมาพบกันในแอปพลิเคชันยอดฮิต แต่เธอก็เพียงกดไลก์ตามรูปภาพและสเตตัสของเขาเท่านั้น
แน่นอนว่ากฤษณ์ก็ทำแบบเดียวกัน
ในเมื่อเขาไม่ทักมา คาริสาก็ไม่กล้าจะทักไป
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก ความจริงแล้วเธอไม่อยากให้เขามีปัญหากับสาว ๆ ในแท็กภาพหวานแหววเหล่านั้นต่างหาก ก็แต่ละคนสวยเซ็กซี่ อกสะบึมขนาดนั้น หากหล่อนไปทำให้เสียเรื่อง พ่อคนเนื้อหอมคงเคืองเอามาก ๆ
เวลาแห่งการพบกันอีกครั้งของพวกเขาผ่านไปเพียงครู่ แต่กลับเหมือนเนิ่นนาน
พัดชาที่ได้สติก่อนใคร ก็เริ่มชักชวนคนอื่น ๆ คุยสัพเพเหระไปตามเรื่อง แม้ใจอยากจะพูดคุยกับเพื่อนเก่าที่หายไปอยู่ต่างประเทศเสียนาน แต่ตอนนี้สายตาของเขาพุ่งตรงไปยังเพื่อนสาวที่นั่งเป็นใบ้อยู่คนเดียวอย่างคาริสาเท่านั้น จิตใต้สำนึกเลยบอกว่า ควรปล่อยให้คนสองคนนั้นอยู่ในโลกของพวกเขาไป
ในขณะที่คาริสายังจัดการกับอารมณ์ของตนเองไม่ได้ กฤษณ์ก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เธอเสียแล้ว
ดวงตากลมโตกวาดมองไปตามรูปหน้าคมเข้ม ทำให้คาริสารู้ว่าเด็กหนุ่มในวันวานเปลี่ยนไปไม่น้อย ดวงตาสีดำสนิทแลดูลุ่มลึก ริมฝีปากบางที่กำลังคลี่ยิ้มอบอุ่น กลิ่นละมุนของวานิลลาและโกโก้ผสมผสานกับกลิ่น อืม...กลิ่นยาสูบ เพิ่มความเซ็กซี่ให้เขาอย่างมหาศาล
“นี่ใจคอจะไม่ทักทายกันจริงดิ” กฤษณ์เอียงคอมอง น้ำเสียงกลั้วหัวเราะ คล้ายไม่ถือสาความไร้มารยาทของคนที่นั่งประจันหน้ากันอยู่
“อ่า...หวัดดี” คาริสาหลุดคำพูดแรกออกมาได้ในที่สุด
“ก่อนอื่นคงต้องยินดีที่ได้เลื่อนตำแหน่งนะ คุณเลขา CEO”
“ขะ...ขอบคุณ” แม้จะเขียนถึงเหตุการณ์นี้ในไทม์ไลน์เมื่อต้นเดือน แต่จำได้ว่าเขาไม่ได้เข้ามากดไลก์ให้สักหน่อย นี่หมายความว่า แท้จริงแล้วกฤษณ์ติดตามเรื่องราวของเธออยู่ตลอดอย่างนั้นเหรอ
“ส่วนเรื่องที่ริสาอยากไปนอนโง่ ๆ ริมหาด ร่างกายเราเองก็อยากปะทะทะเลอยู่พอดี จะไปด้วยกันเลยไหมล่ะ”
“คือ...คือเรายังไม่พร้อม...”
“อ่าฮะ” กฤษณ์หรี่ตา ก่อนหัวเราะเบา ๆ ส่วนพัดชาทำเป็นไม่สนใจ แล้วพยายามชวนอธิปคุยเรื่องอื่น จะมีก็แต่อลิสที่สำลักค็อกเทล จนนุ่มนิ่มต้องลูบหลังช่วย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว คาริสารู้สึกหน้าชา ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ตอบไปแบบนั้น
“อ่า…เราขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ” ว่าแล้วคาริสาก็ลุกขึ้น เดินไปทางหลังร้านทันที โดยไม่มองเพื่อนร่วมโต๊ะสักคน
เพื่อให้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนเหล่านี้หายไป ห้องน้ำหญิงคงเป็นทางออกเดียวสำหรับเธอในตอนนี้
แต่อาจเป็นเพราะคาริสายังรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไม่หาย จึงใช้เวลาในห้องน้ำราวกับคนท้องผูก
ไม่พร้อม ยายริสา เธอไม่พร้อมสำหรับเรื่องอะไรเนี่ย บ้าฉิบ!
คิดแล้วก็อยากทึ้งหัวตัวเอง จะติดก็ตรงที่กลัวว่าผมซึ่งดัดแบบญี่ปุ่นลอนใหญ่ของเธอจะยุ่ง จึงยั้งมือเอาไว้ได้ทัน
กฤษณ์เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ และสมัยเรียนเธอกับเขาก็นับได้ว่าสนิทสนมกัน มันก็ไม่แปลกที่เขาอยากมาพบหน้าเพื่อนเก่าไม่ใช่เหรอ แต่ภาพสัญญาแต่งงานเด็กเล่นเจ้ากรรมกลับลอยเข้ามาในหัว จนเธอพูดอะไรน่าอายออกไป
เอาไงดี อายจนไม่กล้าสู้หน้าใครแล้ว หรือว่าจะแกล้งไม่สบายแล้วชิ่งดี?
ระหว่างที่คาริสากำลังสับสน เจ้าที่เจ้าทางคงเห็นว่าเธออาศัยห้องน้ำเป็นที่หลบภัยนานแล้ว จึงดลใจให้พัดชาส่งข้อความมาตามตัว
Padcha: ถ้าแกไม่ได้ตกส้วมตาย ก็กลับมาได้แล้ว
Padcha: แกจะอยู่ในนั้นอีกนานแค่ไหน ยายกุ๊กกิ๊กมาแล้วนะ
Padcha: ฉันให้เวลาแกอีก 5 นาที
Padcha: เหลือ 2 นาที
Risa: เออ กำลังจะกลับไปแล้ว
Padcha: ดีมาก อย่าให้ฉันต้องไปตาม
เอาวะ ยายริสา ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวเลย ก็แค่...แค่อย่าพูดอะไรเพี้ยน ๆ อีก
หลังจากสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด คาริสาก็ลุกพรวดจากโถชักโครก แล้วเดินเชิดหน้าออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ แต่ทันทีที่พบว่ามีเงาร่างสูงใหญ่ยืนขวางทางเดินอยู่ หัวใจที่เหมือนสงบนิ่งลงแล้ว ก็เต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้ง
ให้ตายเถอะ! จะไม่ให้คนพักหายใจบ้างเลยใช่ไหมเนี่ย
ใจเย็นไว้ริสา ก็แค่เพื่อนเก่า ไม่ใช่ซอมบี้คลั่ง และการที่คนกลับมา ไม่ได้หมายความว่าจะต้องมาทวงสัญญาเด็กเล่นนั่นเสียหน่อย ไม่เห็นต้องตกอกตกใจอะไรขนาดนี้เลย
หลังจากเตือนตนเองในใจด้วยความเร็วระดับ 5G คาริสาก็ยิ้ม เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสนเป็นธรรมชาติ “กฤษณ์ก็มาเข้าห้องน้ำเหมือนกันเหรอ”
“เปล่า”
“จริงด้วย” อธิปถอนหายใจ จำได้ว่าเขาหยุดคิดที่จะตามหาอลิชา หลังจากที่เมนี่เอาหลักฐานว่าเช็คที่มอบให้เธอไปถูกขึ้นเงินเรียบร้อยแล้ว“ตอนนั้นถึงจะเสียใจ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะทำลายชื่อเสียงของคุณ สุดท้ายเลยตัดสินใจใช้เงินก้อนนั้นเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อที่จะได้ออกไปจากชีวิตคุณ ตามที่พี่เมนี่บอกว่าคุณต้องการ เพราะหากไม่พยายามมูฟออนก็คงได้แต่จมอยู่กับความเศร้าไม่จบไม่สิ้น ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นค่ะ”จะมีใครเข้าใจเหตุผลของเธอได้ดีกว่าตัวเขา เพราะตอนนั้นเขาก็ใช้ชีวิตแบบหน้าชื่นอกตรม พยามทำงานเพื่อให้ตัวเองไม่ว่างพอที่จะคิดถึงเธอ จนกระทั่งเขาฝันเห็นเธอซ้ำๆ แล้วต้องตื่นมาพบกับโลกของความเป็นจริงที่ไม่มีเธออยู่ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่เขาใช้ผู้หญิงอื่นกับเซ็กส์ร้อนแรงบนเตียงมาทำให้ตัวเองหลับได้โดยไม่ฝันถึงเธอ แล้วทำไมอีกฝ่ายจะทิ้งตัวตนเดิมแล้วเป็นคนใหม่ไม่ได้ ถึงสุดท้ายเธอจะหนีเขาไปไม่พ้นก็ตามเขาต้องขอบคุณพระเจ้าหรือเปล่าหนอ“ธรรม์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เห็นเขานิ่งเงียบไม่พูดอะไร เธอก็ชักหวั่นๆ หรือว่าเหตุผลพวกนี้ยังไม่ดีพอ แต่ว่าเธอก็เจ็บเหมือนกันนะ“อะ...เปล่าไม่มีอะไร ขอโทษที”“ไม่มีอะไรแล้วทำไมเง
“คิดให้ดีก่อนพูดนะครับ เพราะทุกคำของพี่อาจมีผลตอนไปขึ้นศาล แต่คงไม่ใช่แค่คดียกเลิกสัญญาก่อนกำหนดที่พี่จะไปฟ้องผมอย่างเดียวแน่ๆ” อธิปยิ้มเหี้ยมเกรียมแบบตัวโกงหนังไทย “ตกลง พี่จะเอายังไงครับ จะจากกันแต่โดยดี หรือจะอยากเป็นข่าวติดเทรนทวิตอันดับหนึ่งดูสักครั้ง คงมีรายการสนใจอยากจะเชิญพี่กับผมไปสัมภาษณ์พร้อมกันเยอะเลยล่ะ” เขาพูดพลางหยิบหนังสือยกเลิกสัญญาออกมากางบนโต๊ะพร้อมกับปากกาเมนี่มองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังเป็นต่อสลับกับสัญญาฉบับนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเซ็นต์ยินยอมยกเลิกสัญญาในที่สุด“อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วแกจะชนะนะ สำเหนียกเอาไว้ให้ดีเถอะ ฉันปั้นแกได้ ฉันก็ทำลายทิ้งได้ รอวันดับได้เลย ทั้งแก ทั้งนางร้ายปลายแถวอย่างอีกุ๊กกิ๊กนั่นแหละ”“ทุกคนได้ยินคำขู่แล้วนะ กลัวไหม” อธิปเปล่งเสียงพลางหันไปมองด้านใน“ได้ยินชัดเต็มสองหูเลย แต่ไม่กลัววะ” คิรากรเดินออกมาพร้อมกับหลายๆ คนที่ซ่อนตัวอยู่อีกห้องหนึ่ง“อะเมชิ่ง เปิดหูเปิดตามาก” กฤษณ์ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังชีวิตของนักแสดงจะดราม่าได้ขนาดนี้ เขากับคาริสากว่าจะลงเอยกันได้ก็ลำบากจนเกือบจะโดนหมาคาบไปกินแล้ว แต่ของเพื่อนรักจัดว่าสุดจริงๆ“วงก
“อ่อ ยังไม่รวมเรื่องพวกนี้ด้วยนะครับ” อธิปโยนซองเอกสารที่เหลืออีกสามสี่ซองลงตรงหน้าคนที่กำลังจะเป็นเพียงอดีตผู้จัดการส่วนตัว “ผมหลงคิดว่าตัวเองเป็นดาวมาตลอด แต่จริงๆ ก็แค่ไอ้ตัวที่พี่เอาไปขายให้พวกดาราที่อยากเป็นคู่จิ้นเอย หรือแค่เป็นข่าวด้วยนิดๆ หน่อยๆ เพื่อสร้างทางลัดให้ตัวเองมีกระแส”“ธรรมเรื่องพวกนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่ธรรม์เข้าใจนะ ก็แค่แม่ๆ ของน้องๆ พวกนั้น เขาอยากให้ของขวัญเพื่อฝากฝังลูกตัวเองเข้าสังกัดพี่”“ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นแหละ เลยแกล้งเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าคนให้ข่าวกับนักข่าวคอลัมน์ซุบซิบก็คือพี่ แต่ผมก็ยังอภัย เพราะข่าวพวกนั้นไม่ได้สร้างความด่างพร้อยอะไรมากมาย แค่ต้องทนรำคาญตอนถูกสัมภาษณ์รีดข้อมูล หรือตอนที่ยายพวกนั้นบีบน้ำตาต่อหน้าสื่อว่าเลิกคุยกับผมแล้ว”“มันก็แค่วิธีหนึ่งในการสร้างกระแส เราจะได้เป็นจุดสนใจของสื่อตลอด ไม่ใช่การเจาะจงทำลายชื่อเสียงเสียหน่อย ฉายาคาสโนวาเมืองไทยเท่ออกจะตายไป ธรรม์เองก็ไม่เคยบ่นนี่หน่า”“ใช่ไหมละ และผมก็โคตรจะใจกว้าง ปล่อยพี่ทำตามอำเภอใจไปเรื่อยๆ เหมือนคนไม่รู้อะไรเลย แต่วันนี้พี่คงรู้แล้วสินะว่าผมรู้”“ระ...เรื่องแค่นี
“ธรรม์ทำแบบนี้กับพี่ไม่ได้” เมนี่โพล่งออกมาทันทีที่มาถึงแล้วเห็นหน้านักแสดงหนุ่มในสังกัด หลังจากได้รับข่าวร้ายดั่งสายฟ้าฟาดส่งตรงถึงบ้าน พร้อมกับโบกซองสีน้ำตาลซองหนึ่งในมือไปมา“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ” อธิปเอ่ยออกมาทั้งที่ไม่มองหน้าเมนี่ด้วยซ้ำ ด้วยคร้านจะมอง หรือไม่ก็ทนความตลบตะแลงของอีกฝ่ายไม่ได้อีกต่อไป“ธรรม์คงไม่ลืมใช่ไหมว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”“แล้วไงครับ”“ยังจะมาถามอีก ไม่มีจิตสำนึกเลยใช่ไหม”“แหม ด่าเจ็บจัง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังยืนยันว่านับตั้งแต่นี้ พี่ไม่ใช่ผู้จัดการส่วนตัวของผมอีกแล้ว” อธิปเหยียดยิ้มพลางหัวเราะเบาๆ ถ้าเขาไม่คำนึงถึงส่วนดีของเมนี่สักนิด ป่านนี้เรื่องคงไม่จบแค่การส่งหนังสือบอกเลิกสัญญาไปแจ้งแบบนี้แน่“ธรรม์จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม”“ครับ แบบนั้นแหละ”“ได้! แต่สัญญายังเหลืออีกสามปี ถ้าธรรม์กระสันจะเปลี่ยนผู้จัดการส่วนตัวให้ได้ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ก็ต้องจ่ายค่าผิดสัญญากับค่าเสียผลประโยชน์ให้พี่ คำนวณดูเล่นๆ ก็น่าจะราวๆ สิบกว่าล้าน แค่นี้ขนหน้าแข้งพระเอกเบอร์หนึ่งคงไม่ร่วงหรอกมั้ง” เมนี่ยิ้มอย่างเป็นต่อ แต่คนฟังกลับไม่คิดอย่างนั้น“ฝันไปเถอะครับ พี่ไม่มีทางได้เงินจากธ
“กุ๊กกิ๊กไม่จำเป็นต้องยืนยันอะไรทั้งนั้น ถ้าคุณผู้กำกับจะไม่เชื่อก็ตามใจแล้วกันนะครับ แต่ที่ผมบอกให้เลิกยุ่งกับแฟนผม ผมเอาจริง”“ฉันก็ไม่นิยมยุ่งกับแฟนคนอื่นอยู่แล้ว” จิรนนท์ตอบด้วยความเจ็บใจ ถึงกีรติกานต์จะไม่ได้พูดอะไร แต่การไม่ตอบ ก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณผู้กำกับเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย” ใบหน้าขึงขังในตอนแรกมีรอยยิ้มทรงเสน่ห์เข้ามาแทนที่ แล้วค่อยหันไปพูดกับคนอื่นๆ ที่ยืนรับชมความสนุกสนานอยู่ว่า “เอาล่ะ ผมกับกุ๊กกิ๊กต้องขอตัวก่อนนะครับทุกคน เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องนานแล้ว”พูดจบอธิปก็ประคองกีรติกานต์กลับไปทางห้องพักของตนเอง ทิ้งจิรนนท์และดาราคนอื่นๆ ที่ตนเองอุตส่าห์วางแผนให้ภีรดาไปตามมาเป็นพยานไว้เบื้องหลัง‘ทีนี้เธอก็หนีฉันไปไหนไม่ได้อีกแล้ว’ อธิปเหลือบมองหญิงสาวในอ้อมแขนแล้วเอ่ยในใจกีรติกานต์มัวแต่คิดเรื่องนั้นเรื่องนี้สลับกันไปมาอยู่ในหัว รู้ตัวอีกทีก็ถูกอธิปพาเข้ามาในที่พักของเขาเรียบร้อยแล้วเสียงกดล็อคประตูดังขึ้นในความเงียบชวนให้หัวใจเต้นแรง เธอหันหลังกลับไปมองก็เห็นเพียงร่างสูงตระหง่านของเขาบดบังประตูเอาไว้จนมิด ถึงคิดจะหนี ก็คงหนีไม่รอด“ทำไมทำหน้าอ
“จะทำไม คิดว่าพี่กลัวงั้นเหรอ” เสียงหัวเราะของเขาทำเอาหญิงสาวขนลุกชัน นี่ละมั้งคือตัวจริงของผู้กำกับที่ได้ชื่อว่าเป็นเสือร้ายของวงการ เธอประมาทผู้ชายคนนี้เกินไปที่เดินมาหาเขาโดยลำพัง “ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ พี่น่ะเด็ดกว่าไอ้พวกนั้นเยอะ”“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที! พี่เคนเป็นบ้าไปแล้ว” หญิงสาวขืนตัวสุดแรง หวังว่าเสียงของเธอจะดังพอที่ใครสักคนจะได้ยิน“ร้องให้ตายก็ไม่มีใครได้ยินหรอก มานี่!” จิรนนท์กระชากแขนเธออย่างแรง แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูดี ก็มีดาราและทีมงานกลุ่มหนึ่งที่ไม่น่าไม่ธุระแถวนี้ตรงมาทางเขากับกีรติกานต์“พี่เคนจะทำอะไรพี่กุ๊กกิ๊กคะ” เป็นเสียงของภีรดาดังแหวมาแต่ไกล เธอก้าวเท้าฉับๆ มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มหญิงสาวที่กำลังยื้อยุดกันอยู่ “ตอบมีนมาสิคะ ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน”“ทุกคนไม่ต้องตกใจไปนะ คือว่า...พี่กับน้องกุ๊กกิ๊กกำลังปรับความเข้าใจกันอยู่” จิรนนท์มองหน้าภีรดาก่อนหันไปยิ้มเจื้อนๆ ให้กับกลุ่มคนที่เพิ่งเดินตามเธอเข้ามา“จริงอย่างที่พี่เคนพูดหรือเปล่าคะพี่กุ๊กกิ๊ก” ภีรดามองมือที่ยื้อยุดกีรติกานต์สลับกับใบหน้าของจิรนนท์อย่างเอาเรื่อง ไม่น่าเชื่อว่าหน้าหวานๆ ละลายใจคนของนางเ
แม้จะบอกว่าเป็นเรียลลิตี้โชว์ แต่ทางรายการก็มีช่วงเวลาพักการถ่ายทำในแต่ละวัน เพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันได้ผ่อนคลายจากความตึงเครียดบ้าง อธิปจึงใช้เวลาที่ไม่มีกล้องจับจ้องเข้าไปคุยกับพัชระที่กำลังนั่งชมพระอาทิตย์ตกเงียบๆ อยู่คนเดียว“ตอบแบบนั้นไม่กลัวความนิยมตกหรือไง” อธิปนั่งลงข้างๆ พัชระโดยไม่รอให้อีกฝ
“เขาไม่ได้ไล่ เขาแค่ยังไม่พร้อมเว้ย”“มึงเลยถอดใจ แล้วมานั่งแดกเหล้ากับกูที่นี่แทนงั้นสิ”“ทำไงได้ ก็กูไม่อยากฝืนใจเขานี่หว่า” กฤษณ์ยกเหล้าขึ้นจิบอย่างเซ็งๆ “รออีกสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เพิ่งจะคบกันเอง”“บอกให้กูระวัง แต่มึงกลับชะล่าใจซะเองเนี่ยนะ” อธิปเปิดประเด็น“แล้วจะให้กูทำไง” กฤษณ์มองคาส
“คุณสวยมากจริงๆ ครับ เป็นนางเอกได้สบาย” กฤษณ์พูดจากใจจริง“ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าคุณได้เห็นฉันตอนแสดงบทร้ายๆ แบบร้ายสุดๆ อาจไม่คิดแบบนี้ก็ได้นะคะ”“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น งั้นผมต้องพิสูจน์หน่อยแล้ว ไม่ทราบมีเรื่องไหนแนะนำไหมครับ ไว้ผมจะดูย้อนหลังทางออนไลน์”“ถ้าอยากดูจริงๆ ก็มีเรื่อง...” หญิงสาวเอ่ยชื่อล
บทนำ“...ฉันชอบเธอ”“อะไรนะ”“ริสา ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน”“กฤษณ์ แน่ใจนะว่านายไม่ได้เป็นไข้” คาริสาหัวเราะกลบเกลื่อน พร้อมกับยื่นมือออกไป ทำท่าจะแตะหน้าผากของเด็กหนุ่มเพื่อวัดไข้“ไม่เอาน่า ฉันกำลังจริงจังนะ” กฤษณ์เบี่ยงศีรษะหลบหลังมือของคนตัวเล็ก ใบหน้าคมดูเคร่งเครียด ไม่มีแววล้อเล่นสักนิด ท่าทางแบบน


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




