3

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย

@ ร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่ง

“พระองค์ทรงค้นพบ การเวียนจบของจักรวาล หนทางที่จะว่ายผ่าน วัฏสงสารอันป...” เสียงหวานกำลังฮัมบทเพลงซาบซึ้งกินใจฟังแล้วอาจจะละทางโลกได้เลย ถ้าไม่ติดว่ามีมารมาก่อกวนสียก่อน

ติ๊ด! ดนตรีเงียบไปเมื่อปลายนิ้วชี้ของเจนจิจิ้มไปที่ปุ่มหยุดเพลง

“หยุดเพลงทำไมละเจน แก้วตากำลังร้องสนุก ๆ” เธอหันหน้ามาถามเพื่อนที่นั่งยิ้มแห้ง ๆ มองหน้าเธอ

แก้วตา เพื่อนรักอีกคนของพีพี คนนี้มาแนวสายขาว แม่ชีแม่พระ ธรรมะธัมโม คอยตักเตือนเพื่อนไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางเกินงาม เป็นกุลสตรีที่มีกิริยามารยาทงามอย่างไทยแท้ พูดจาไพเราะ เรียกว่าตรงกันข้ามกับเจนจิโดยสิ้นเชิง

เวลาพีพีมีปัญหาเธอมักจะยกหลักธรรมคำสอนมาปลอบใจเพื่อน ทว่าก็มักจะแพ้พ่ายให้กับสายอธรรมอย่างเจนจิ สองคนนี้เหมือนนางฟ้ากับซาตานคอยเป่าหูพีพีอยู่เรื่อย ๆ

“แม่ชีจ๋า คืนนี้เราพาพีพีมาสนุกกันนะ ดูเธอเลือกเพลงร้องสิ จะหลับอยู่แล้วเนี่ย”

“ทำไมล่ะเจน แก้วตาว่าเพลงนี้เพราะดีนะ มีความรู้แฝงอยู่ด้วย”

“เข้าใจว่าเพราะแต่ดนตรีพาชวนให้หลับ ถ้าจะร้องเพลงนี้ ทำไมไม่เปิดบทสวดมาเลยล่ะ”  เธอพูดเชิงประชดประชัน ทว่าคนฟังคิดจริงจัง

“ได้เหรอ? งั้นเค้าขอเปิดบทสวดม...”

“หยุดเลยนะแก้วตา ฉันประชด เอาไมค์มานี่เลย ถึงตาฉันกับพีพีแล้ว เธอมานั่งฟัง หรือจะนั่งสมาธิรอก็ได้นะ” เจนจิแย่งไมค์มาจากเพื่อน จูงมือเพื่อนอีกคนลุกออกไปหน้าจอทีวีใหญ่

เธอกดเลือกเพลงที่มีจังหวะมัน ๆ พร้อมที่จะโชว์สเต็ปเท้าไฟ สองสาวทั้งร้องทั้งเต้นกันอย่างสนุกสนาน ปล่อยจอยไปตามจังหวะ ร้องเพราะบ้างเพี้ยนบ้างตามสไตล์ของพวกเธอ โดยมีแก้วตานั่งยิ้มตบมือให้กำลังใจเพื่อนดูแล้วราวกับแม่มาดูแลลูก ๆ

เวลาของความสนุกและความบันเทิงมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ไม่นานก็ครบสามชั่วโมง ทั้งสามสาวจึงชวนกันกลับบ้าน

“สนุกเป็นบ้าเลย นึกถึงบรรยากาศสมัยเรียนป.ตรีเนาะ” เจนจิเอ่ยขณะที่กำลังเดินออกมาหน้าร้าน

“ใช่ ตอนนั้นก็สนุกดีนะ” พีพีเอ่ยพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ เพราะพูดถึงช่วงเรียนมหาวิทยาลัยทีไร เธอมักจะนึกถึงอดีตคนรักเก่าทุกที นัยน์ตาที่แฝงความเศร้าจนเพื่อนรักอย่างแก้วตาก็รับรู้ได้

“อดีตผ่านไปแล้ว อย่าไปยึดมั่นถือมั่นเลย อยู่กับปัจจุบันขณะดีกว่า ทำใจให้สบายอย่าไปคิดถึงเรื่องที่ทำให้เจ็บซ้ำ ๆ เพราะคนที่จะทุกข์ที่สุดก็คือตัวเราเอง”

พีพีเบิกตาโตมองขวับทันที นี่แก้วตาพูดถึงเธอเหรอ?

“อะไรของเธอยัยชี ฉันนึกถึงอดีตที่ไม่ดีตรงไหน ฉันกำลังพูดถึงเรื่องราวดี ๆ ที่เราทำมาด้วยกันทั้งนั้น” ส่วนเพื่อนอีกคนยังไม่เข้าใจที่เธอจะสื่อ งอนเพื่อนซะงั้น

“เค้าแค่พูดลอย ๆ อดีตทุกคนล้วนมีทั้งสุขและทุกข์...” เธอพูดยังไม่ทันจบ เจนจิก็รีบตัดบท กลัวเพื่อนจะเทศนาให้ฟังอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

“พอ ๆ แก้วตา ฉันไม่อยากฟังคติธรรมสอนใจตอนนี้ ในหัวฉันมีแต่กิเลสตัณหา นี่ยังรู้สึกว่าแอลกอฮอล์ยังเข้าไปไม่เต็มท้องเลย วันนี้อยากทำผิดศีลสักข้อ” พูดแล้วก็ชำเลืองหางตามองแก้วตาอย่างยียวน “สนใจไปด้วยกันมั้ย?” ตั้งใจยั่วโทสะของคนอยู่ในศีลในธรรม ทว่าเธอกลับนิ่งเฉย เพราะไม่เข้าใจที่เพื่อนสื่อ

“ฉันขอบายนะ รู้สึกเหนื่อย ๆ อยากกลับไปนอนพัก” พีพีรีบปฏิเสธ

“เค้าก็คงไม่ไหวแล้ว ขอตัวเหมือนกันจ้ะ” รายนี้ไม่ต้องถาม สถานบันเทิงมั่วสุมสุรา เธอไม่เดินเข้าแน่นอนถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปกับรุ่นพี่ที่รู้จักก็ได้ พี่เขาจะมารับที่นี่ งั้นฝากแกดูแลรถฉันหน่อยนะและฝากไปส่งแก้วตาด้วย” เจนจิยื่นกุญแจใส่มือพีพี

“ได้ รุ่นพี่หรือแฟน” เธอถามอย่างรู้ทัน

“ก็อย่างที่คิดแหละ” เจนจิตอบพลางอมยิ้ม สายตาก็ดูแพรวพราวเปล่งประกายดั่งคนกำลังอินเลิฟ

“นั่นไงมาละ ไปนะพวกแก บาย” ทันใดนั้นก็มีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดตรงหน้าพวกเธอ เจนจิโบกมือลาเพื่อนทั้งสองก่อนจะกระโดดขึ้นรถหนุ่มรุ่นพี่ที่ว่าไปด้วยรอยยิ้มหวาน

“ไปกันเถอะแก้วตา เดี๋ยวเราไปส่ง” หลังจากยืนส่งยิ้มให้กับเพื่อนที่พึ่งขึ้นรถไปกับผู้ชายแล้ว เธอจึงหันมาชวนคนข้าง ๆ กลับบ้าน

“ไม่เป็นไรพีพี เค้าเรียกรถไว้แล้ว บ้านเราอยู่คนละทาง ไม่อยากให้เสียเวลากลับไปกลับมา”

“ได้ไง เราไปส่งดีกว่า”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ จ้ะ พีพีรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”

“ขอบใจนะที่เป็นห่วง เราก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน กลับคนเดียวอันตราย”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ แก้วตาตั้งใจจะนั่งรถกลับเองอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง”

“เอางั้นเหรอ?” พีพีคิดอยู่นานกว่าจะยอมตามใจเพื่อน “เธอนี่ก็เหลือเกินจริง ๆ ชอบเกรงใจเพื่อนอยู่เรื่อย งั้นก็กลับดี ๆ นะ ถึงบ้านแล้วแชตมาบอกด้วย”

“จ้า ฮึ ๆ” แก้วตายิ้มปนขำดีใจที่พีพียอมฟังเหตุผลของเธอ พวกเธอเป็นห่วงกันและกันมาก เมื่ออยู่กับแก้วตาเธอก็ดูคล้ายจะอ่อนโยนคล้อยตามไปด้วยทุกที ถ้าอยู่กับเจนจิก็จะดูห้าวไปอีกแบบ ถือว่าปรับตัวให้เข้ากับเพื่อนทั้งสองคนได้อย่างลงตัว

สามสาวแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ส่งแก้วตาขึ้นรถพีพีก็เดินมาเอารถเจนจิที่ลานจอดรถ ที่นี่ทำที่จอดรถไว้บริเวณหน้าร้าน บรรยากาศค่อนข้างวังเวงเล็กน้อย เพราะมองซ้ายแลขวาก็ไม่มีใครเดินผ่านมาเลยสักคน อย่าว่าแต่คนเลย สุนัขสักตัวยังไม่มีมายืนกางขาฉี่ใส่ล้อรถให้เห็น มันเปลี่ยวจนเธอรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาแปลก ๆ รีบสาวเท้าเร็วขึ้น มุ่งหน้าไปที่รถของเจนจิ

ทว่ายังไม่ทันจะถึงรถ เรื่องที่กังวลก็เกิดขึ้น...

“สวัสดีค่ะ น้องต้าวพีพีคนสวย คืนนี้มาเที่ยวเหรอจ๊ะ มิน่าพี่ไม่เห็นขึ้นไลฟ์เลย” ชายร่างสูงวัยกลางคนเดินเข้ามาขวางหน้าเธอ ดูแล้วคงเป็นแฟนคลับหรือไม่ก็อาจจะเป็นซาแซง

“สวัสดีค่ะ วันนี้พีพีไม่สะดวกถ่ายรูปด้วย ขอโทษด้วยนะคะ พีพีรีบค่ะ” เธอจะเอี้ยวตัวเดินหนี

หมับ...แต่ถูกมือหนารั้งข้อมือเอาไว้

“เดี๋ยวสิจ๊ะ รีบจังเลย กว่าจะได้เจอตัวจริง ขอพี่มองหน้าสวย ๆ ให้เต็มตาก่อนได้มั้ยคะ?” กลิ่นเหล้าลอยเตะจมูก ชายคนนี้น่าจะดื่มเหล้ามา เขาพยายามเข้าประชิดตัวเธอ

“เอ่อ...พีพีว่าพี่เมามากแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนดีกว่ามั้ยคะ?” เธอพยายามดึงมือกลับและดันร่างเขาออกห่าง

“ไม่ ๆ พี่ยังเดินตรงอยู่ ทำไมคะจับนิดจับหน่อยหวงเหรอ พี่สั่งของกับหนูหมดไปเป็นล้านเลยนะ ขอจับนิดหน่อยไม่ได้รึไง” เขายังไม่ยอม คิดจะจับเนื้อจับตัวเธอให้ได้

แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมให้ทำอย่างนั้นเช่นกัน ครั้งนี้ปัดมือเขาทิ้งอย่างไม่แยแส

“ฉันบอกว่าไม่ก็คือไม่ ขอโทษด้วยนะคะ” เธอขึ้นเสียงใส่ เพราะเหลืออดกับผู้ชายคนนี้แล้ว ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่องก็ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วย

“นี่หยิ่งเหรอวะ สวยแล้วเล่นตัวงั้นสิ” ชายวัยกลางคนเริ่มโมโห

“เมาแล้วก็รีบกลับบ้านไปซะลุง” เธอไม่สนใจภาพลักษณ์อะไรแล้ว ใครจะแอบถ่ายไปประจานก็เชิญเลยนาทีนี้

วันนี้มีแต่เรื่องให้ประสาทกิน

“ปากดีนักนะนังหนูนี่ เจอนี่หน่อยเป็นไงวะ” เขาควักปืนออกมาจากข้างหลังใช้ขู่เธอ

“เวรแล้วมั้ยล่ะพีพี” เห็นกระบอกปืนสั้นถึงกับเผลออุทานออกมา หันซ้ายหันขวาก็ไม่มีใครเดินผ่านมาพอให้ขอความช่วยเหลือเลยสักคน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหายไปไหนกันหมด “คุณตำรวจ!” เธอแสร้งตะโกนเรียกตำรวจ ทำให้เขาเผลอ จากนั้นใส่เกียร์ม้าวิ่งหนีทันควัน

“เฮ้ย ไปไหนวะ!” เขาหันกลับมาเห็นแต่หลังเธอไวไว รีบเร่งฝีเท้าตาม แม้จะเมาแต่ยังวิ่งตรงอย่างที่เขากล่าวไว้จริง “หยุดนะ” เขาตะโกนตามหลังเธอ

“เมาแล้วยังตามมาได้อีก เฮอ ๆ ๆ” พีพีหอบเหนื่อยมองหาคนให้ช่วย แต่ที่จอดรถกว้างพอสมควร อีกทั้งยังไม่มีใครออกมาเอารถสักคน

“จ๊ะเอ๋ คิดว่าจะหนีพี่พ้นเหรอจ๊ะ ขึ้นรถไปกับพี่ดีกว่านะสาวน้อย” เขากระโดดมาขวางหน้าเธออีกครั้ง

พีพียืนอึ้ง ทั้งตกใจและกลัว ใจสั่นขาสั่นไปหมด แต่ทันใดนั้นเองสวรรค์ก็เข้าข้างเธอ มีรถกำลังจะออกจากร้าน ซึ่งต้องขับผ่านมาทางนี้แน่นอน หญิงสาวจึงคิดแผนออก

“พีพียอมก็ได้ค่ะ แต่พี่ต้องเก็บปืนไว้ก่อนนะคะ พีพีกลัวมันลั่น” เธอทำเสียงออดอ้อนและส่งสายตาหวานที่ดูอ่อนน้อมประหนึ่งว่าเธอยอมแล้ว

“ฮ่า ๆ ดีมาก แบบนี้สิพี่ชอบ ว่านอนสอนง่าย พี่พร้อมจ่ายไม่อั้น” เขายอมเก็บปืนไว้ที่เดิม “ไปค่ะ ไปต่อกับพี่ รถพี่อยู่ทางโน้น” กำลังจะเดินเข้ามาหาร่างบาง เป็นจังหวะที่รถคันนั้นกำลังตรงมาทางนี้พอดี พีพีจึงใช้เท้าถีบชายวัยกลางคนเต็มแรง

“โอ๊ย!” คนเมากรึ่ม ๆ เซล้มลงไปกองกับพื้น เธอใช้โอกาสนี้รีบวิ่งไปดักหน้ารถยนต์คันสีเหลืองอย่างไม่คิดชีวิต

โชคดีที่รถวิ่งมาไม่เร็ว คนขับรถจึงเบรกทัน ทำให้เธอยังมีลมหายใจอยู่

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันที” หญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือ

“น้องพีพี?” เจ้าของรถเปิดกระจกและเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ก่อนจะตั้งสติ “รีบขึ้นมาสิครับ” ปลดล็อกประตูรถให้เธอทันที

“พี่รุจใช่มั้ยคะ?” ขึ้นมาแล้วจึงเอ่ยถามชื่อเขาให้แน่ใจ

“ใช่ค่ะ”

บังเอิญอะไรเช่นนี้ เมื่อคนที่ช่วยเธอคือเจ้าของอู่ใจดีที่เธอพึ่งรู้จักกันมาเมื่อเช้านี้ เขาก็แฟนคลับเธอคนหนึ่งเหมือนกัน

“ไปไงมาไงคะเนี่ย ถึงโดนผู้ชายคนนั้นไล่ทำร้าย” รุจเอ่ยถามหลังจากขับรถออกมาจากร้านคาราโอเกะ

“พีพีก็ไม่รู้จักเขาค่ะ เขาบอกว่าเป็นแฟนคลับ อยากให้พีพีไปด้วย แต่ท่าทางคงเป็นคนเมา” เธอยังตกใจเสียงจึงยังสั่นไม่หาย

“อย่างนี้นี่เอง คนสวยมีแต่คนอยากเข้าหา ระวังตัวหน่อยนะคะ พีพีเป็นคนมีชื่อเสียงแถมหน้าตาก็ดี แล้วนี่มาคนเดียวเหรอคะ?”

“มากับเพื่อนค่ะ แต่แยกย้ายกันกลับ”

“อ๋อครับ”

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยพีพีไว้”

“ยินดีครับ” รุจดูเป็นผู้ชายอบอุ่นคนหนึ่ง ถ้าไม่ติดว่าชอบเล่นหูเล่นตาใส่เธอมากไปหน่อย

“ค่ะ พี่รุจชอบร้องเพลงเหมือนกันเหรอคะ?” เห็นว่าเขาขับออกมาจากร้านเดียวกันจึงถามดู

“เปล่าค่ะ พอดีวันนี้พี่โดนลากตัวมาน่ะค่ะ มาเป็นเพื่อนคุณชายไทเธย์กับแฟนสาวของเขา” รุจแซวรุ่นน้องก่อนจะบุ้ยปากไปเบาะหลัง

“ฮะ?” ได้ยินชื่อที่คุ้นหูจากปากรุจ พีพีเบิกตากว้างกลอกลูกตามองกระจกหลัง ทำให้ได้สบตากับใครบางคนผ่านกระจกมองหลัง และหันขวับกลับไปสบสายตาคู่นั้นโดยตรง

“มีคนอื่นมาด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นเขากับ...” ตอนขึ้นรถมายังไม่ทันสังเกตว่ามีคนอื่นนั่งอยู่เบาะหลัง เพราะตกใจไม่หาย เขาก็นิ่งเกินราวกับหุ่นปั้น แม้แต่เสียงลมหายใจยังไม่ได้ยิน หรือเป็นเพราะมีสาวสวยหมวยอึ๋มนอนซบบนตัก อุ่น ๆ ของเขาอยู่จึงไม่ขยับร่างกายและปริปากทักทายกัน

แฟนเขาเหรอ?

“ไทเธย์” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ใช่เขาจริง ๆ ผู้ชายที่ขับรถเฉี่ยวรถของเธอกับแฟนเก่าที่เคยทิ้งไป เขาคือคนเดียวกัน

ครั้งนี้ชายหนุ่มโดนจับได้คาหนังคาเขา ไม่มีแมสมาปกปิดใบหน้า แม้ตอนนี้จะไม่มีแว่นสายตาอยู่บนหน้าเขาแล้ว เธอก็ยังจดจำใบหน้าหล่อนี้ได้ขึ้นใจ

พีพีกับไทเธย์สบตากันอยู่นาน แววตาพีพีมีแต่คำถามว่าทำไม

ทำไมต้องปิดบังตัวตน?

ทำไมต้องทำเป็นไม่รู้จักเธอ?

และ...วันนั้นเขาบอกเลิกเธอทำไม?

ในที่สุดก็เจอกันอีกครั้งในรอบสามปี ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไร แต่ครั้งนี้หัวใจเธอจะรับมือไหวไหม แล้วผู้หญิงที่นอนซบตักเขานั้นเป็นใครกัน