8

ย่ำยีหัวใจ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“พี่เอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อมาให้เปลี่ยน” พีพียืนรอเขาเปิดประตูอยู่หน้าห้องน้ำ

แกร็ก...ทันใดนั้นเสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น ก่อนประตูจะถูกเปิดออกมาจากคนข้างใน

คุณพระ! ขาวจั๊วะ แน่นปึก งานดีไม่ไหว

พีพีอ้าปากค้าง สายตาเพ่งตรงไปที่ซิกแพคของเขาอย่างห้ามสายตาไม่ได้ ไม่พอตายังหลุบมองไปใต้สะดือ ถึงตรงนี้น้ำลายแทบจะหก

“งับปากพี่ด้วย” ชายหนุ่มเอื้อมมือมาแตะปลายคางของเธอขึ้นกลัวว่าน้ำลายของสาวจะไหลออกมาจริง ๆ

“อะไรล่ะ นี่เสื้อกับผ้าเช็ดตัว” เธอยื่นให้เขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะเดินงุดหนี เล่นถอดเสื้อโชว์เนื้อหนังกันซึ่งหน้าแบบนี้ ใครมันจะไม่อยากมอง

“ตอนคบกัน ทำไมฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลยนะ เราเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมใจเต้นแรงจัง มีคนเข้ามาตีกลองสะบัดชัยในนี้เหรอ?”

เธอนึกในใจพลางยกมือวางทาบที่หน้าอกข้างซ้าย ใบหน้าร้อนผ่าว พร้อมฉีกยิ้มเชิงเคอะเขิน

“ยิ้มอะไร” หลังจากเปลี่ยนเสื้อเสร็จ ชายหนุ่มเดินออกมาเห็นเธอกำลังยืนเขินตัวบิดในห้องนั่งเล่น พีพีรีบหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“ปะ...เปล่า”

“ทะลึ่งเหมือนกันนะพี่อะ” แต่ชายหนุ่มรู้ทัน

“ทะลึ่งอะไร”

“มองตาไม่กะพริบขนาดนั้นจะอะไรล่ะ”

“...” พีพีไม่ตอบ แต่แอบอมยิ้มกรุ้มกริ่ม “รู้สึกว่าวันนี้เธย์จะพูดเยอะขึ้นนะ”

“ก็ปกติ”

“พี่ว่าไม่ ก่อนหน้านี้นายเย็นชากว่านี้มาก วันนี้ต่อปากต่อคำได้แล้ว แสดงว่าเริ่มใจอ่อนแล้วสิ”

“ฮึ” เขาไม่พูดอะไร นอกจากขำเบา ๆ พลางยิ้มมุมปากหนึ่งข้างเล็กน้อย

“หรือไม่จริง ยอมรับมาเถอะน่าว่ายังมีใจให้กันอยู่”

“เลิกคิดไปเองได้แล้ว”

“นายทำให้พี่คิดเองนี่นา” พีพีส่งสายตาเจ้าเล่ห์ใส่เขา ขาก็พาตัวขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มจนเกือบประชิดตัวเขา เงยหน้าจ้องสายตาคม “นายจูบพี่เองนะ แทนที่พี่จะเกลียดนาย พี่กลับรู้สึกว่านายกำลังบอกว่า...คิดถึงพี่จัง”

“...” ไทเธย์นิ่งไม่ยอมโต้ตอบ สายตาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“ปฏิเสธไม่ลงเลยล่ะสิ”

“ฮึ” มุมปากข้างหนึ่งกระตุกยิ้มเยาะ

พรึบ! ฝ่ามือใหญ่กระชากร่างบางลงไปนอนที่โซฟาหนังสีครีมตัวยาว โดยมีร่างสูงของเขาคร่อมอยู่บนตัวเธอ

“นายจะทำอะไร!” พีพีเบิกตากว้าง ตกใจการกระทำเช่นนี้ของเขา เมื่อก่อนไทเธย์อ่อนโยนกับเธอมาก

“ทำแบบที่พี่ชอบไง”

แควก...เขาฉีกเสื้อของเธอออก เผยให้เห็นบราเซียร์สีขาวด้านในที่โอบอุ้มส้มโอสองลูกเอาไว้

“จะทำอะไร?” เธอทำได้แค่ตกใจ อึ้งกับพฤติกรรมรุนแรงนี้

เขาก้มลงไซ้ซอกคอของเธออย่างคนหื่นกระหาย นึกไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะทำอะไรป่าเถื่อนแบบนี้

“อย่านะเธย์!” เธอพยายามดิ้นให้หลุดมือเขา ทว่ายิ่งดิ้นเขายิ่งจับข้อมือเล็กไว้แน่น จนเธอรู้สึกเจ็บ “พี่เจ็บนะ นายเป็นบ้าไปแล้วรึไง”

“ผมไม่ได้เป็นไทเธย์คนที่พี่เคยรู้จักอีกแล้ว นี่แหละตัวตนของผม”

หมับ...พูดจบก็ก้มลงกระแทกริมฝีปากจูบเธออย่างดูดดื่ม หญิงสาวคิดจะเบือนหน้าหนีทว่าเขากลับเอามือข้างหนึ่งง้างปากบีบคางเรียวแล้วแทรกลิ้นอุ่นผ่านไรฟันเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากอย่างบ้าคลั่ง จูบแรงถึงหนักหน่วง จ๊วบจ้าบจนคนตัวเล็กรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งปาก นัยน์ตาเริ่มแดงเพราะน้ำตาคลอเบ้า นี่มันไม่ใช่การจูบอย่างคนรัก เขากำลังขืนใจเธออย่างไร้ความปรานี

“อื้อ ๆ ๆ” พีพีได้แต่ส่งเสียงร้องในลำคอขอความเห็นใจให้ชายหนุ่มหยุดเสียที จนเขายอมถอนจูบออก

“จูบแบบนี้พี่คิดว่าผมคิดอะไร” เขาถามก่อนจะลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย

พีพีนอนนิ่งมองดวงตาคู่คมที่มองดูเธอราวกับคนไร้หัวใจ น้ำใสใสไหลปาดลงแก้ม ริมฝีปากที่บวมเปล่งจากการถูกรุกหนักสั่นระริก ทั้งโกรธทั้งกลัว นึกไม่ถึงว่าอดีตคนรักที่แสนดีในวันวานจะกระทำกับเธอรุนแรงถึงเพียงนี้

พรึบ...เขาหยิบหมอนทรงสี่เหลี่ยมโยนปิดทับหน้าอกของเธอไว้

“อุจาดตา” ทั้งที่เป็นคนฉีกเสื้อเธอขาดจนเห็นเสื้อชั้นในของพีพีเองแท้ ๆ เขากลับพูดกับเธอเช่นนี้ ทำเกินไปจริง ๆ

หญิงสาวได้แต่กัดฟันกรอด ไม่ต่อว่าหรือด่าทออะไรเขา เพราะเธอเจ็บจนพูดไม่ออก รู้สึกผิดหวังกับผู้ชายคนนี้ขึ้นมาทันที เผลอคิดว่าหัวใจที่มอดดับไปแล้วกำลังจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง สุดท้ายมันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่เธอมโนขึ้นมาเอง

เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว

คราวนี้เธอคงเกลียดเขาได้จริง ๆ

“ต่อไป เราคงไม่ต้องเจอกันอีกนะ ถ้าต้องเจอจริง ๆ ก็ให้ทำเป็นไม่รู้จักผมจะดีกว่า เลิกสืบประวัติผม ได้ยินมายังไงก็เป็นอย่างนั้น อย่าเสียเวลากับคนเดิม ชีวิตผมไม่มีพี่ตั้งนานแล้ว” คำที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมาล้วนเป็นดั่งมีดทิ่มแทงใจให้กับคนที่นอนฟังอยู่ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย เขาลืมเธอไปตั้งนานแล้ว คงมีแต่เธอที่ยังบ้าไม่ยอมตัดใจจากเขาสักที

“ฮึก...ฮึก...ฮือ...” เมื่อชายหนุ่มเดินออกไปได้พักใหญ่ เสียงสะอึกสะอื้นของหญิงสาวก็ดังลั่นบ้าน เธอนอนร้องไห้โฮเสียงดังราวกับเด็กสามสี่ขวบ ยกมือปาดน้ำตาที่ไหลเอ่อล้นสองแก้ม นึกเห็นภาพที่เขาทำกับตัวเองเมื่อครู่นี้ยิ่งเสียใจหนักมาก

แต่ทว่าคนที่เสียใจไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ผู้ชายที่ดูใจร้าย ใจแข็งดั่งหิน และเย็นชากับเธออยู่ตลอด แท้จริงแล้วกลับมานั่งแอบกลืนน้ำตาตัวเองอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว

หลังจากวันนี้พ่นคำแรง ๆ ตอกหน้าเธอไป ตกดึกมาไทเธย์กลับมานั่งกระดกเบียร์ที่ห้องเช่าเล็ก ๆ เพียงลำพัง ภายในห้องนอนที่มืดสลัว มีเพียงแสงสว่างเล็กน้อยจากโคมไฟหัวเตียง บรรยากาศชวนให้เศร้าปนเหงาเคล้าความรู้สึกผิด เป็นความรู้สึกทั้งหมดของชายหนุ่มที่กำลังนั่งชันเข่าหนึ่งข้างหลังพิงขอบเตียงท่าทางอย่างกับคนหมดอาลัยตายอยาก นัยน์ตาฉายชัดว่ากำลังครุ่นคิดเรื่องหนักอกหนักใจ

“ขอโทษนะพี่ พี่ควรได้เจอกับคนที่ดีกว่าผม เฮอ...” เขาถอนหายใจก่อนจะยกซดเบียร์ ดื่มไปหลายอึกจนเกือบจะหมดขวด

ไทเธย์นึกถึงเรื่องที่เขาทำกับพีพีในวันนี้ ที่จริงแค่ต้องการแสดงบทบาทผู้ชายเลว ๆ เพื่อไม่ให้เธอคิดว่าเขายังรักเธออยู่ ให้เธอเลิกยุ่งและเลิกหวังที่จะกลับมาสานสัมพันธ์กับเขาอีกครั้ง เพราะคิดว่าตอนนี้ชีวิตเขามีแต่ปัญหาและอันตรายรอบตัว การที่ให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย อาจจะทำให้ชีวิตเธอไม่ปลอดภัยได้ นี่คงเป็นวิธีเดียวที่เขาคิดออกในตอนนี้

ทำให้เกลียด แม้เธอหรือตัวเองจะเจ็บก็ต้องยอมแลก

ไทเธย์จับสร้อยคอที่ใส่อยู่ ก่อนจะออกแรงดึง จนสร้อยขาดคามือ ตาคมจ้องมองจี้ที่เป็นชื่อของเธอด้วยสีหน้าอาวรณ์

“ผมคงต้องทิ้งพี่จริง ๆ แล้ว” มือหนากำจี้เอาไว้แน่น เขาเองก็รู้สึกปวดใจไม่ต่างกับพีพีเลย ตลอดเวลายังรักและคิดถึงเธอเสมอ แม้จะตัดสินใจเริ่มต้นคบกับคนใหม่แล้ว แต่มันก็ดีได้แค่ชั่วคราว แค่หาคนมาแทนที่เธอ และแน่นอนว่ายังไม่มีใครมาแทนที่พีพีได้ ช่วงเวลาที่คบหากับแฟนคนใหม่เขาเองก็แอบรู้สึกผิดต่อริโกะอยู่ตลอดเวลา เพราะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ชอบนึกถึงหน้าพีพี นี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเมื่อถูกบอกเลิก สบายใจเสียด้วยซ้ำที่ไม่ต้องไปทำร้ายใจใครอีก

แต่วันนี้ไทเธย์ก็ได้ทำร้ายจิตใจพีพีอีกครั้ง ทั้งย่ำยีร่างกายและหัวใจของเธอแหลกสลายจนไม่รู้ว่ามันจะกลับมาเหมือนเดิมได้อีกไหม ไม่รู้ว่าเธอจะเกลียดหรือจะกลัวเขามากแค่ไหน รู้แค่ว่าเธอร้องไห้หนักมาก

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจแรงของชายหนุ่ม เมื่อนึกถึงใบหน้างามที่คงจะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเขายิ่งรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นที่ก้อนเนื้อข้างซ้าย ศีรษะเอนลงหนุนขอบเตียงแหงนหน้ามองเพดาน นัยน์ตาขาวค่อย ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า เพียงเปลือกตาปิดลงน้ำตาก็พลันไหลลงอาบสองแก้ม

พยายามแล้วที่จะไม่ให้มันไหลออกมา แต่ในเวลานี้คงฝืนความรู้สึกที่อึดอัดคับแน่นภายในใจของตัวเองไว้ไม่ไหว ก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน

ต่างคนต่างมีใจให้กันอยู่ แต่เพราะมีเหตุผลบางอย่าง  ทำให้เขาเลือกทำแบบนี้กับเธอ  ไม่รู้ว่าเธอจะเข็ดหรือไม่