บทที่ 4 พ่อเลี้ยง 1

บทที่ 4 พ่อเลี้ยง

โรสถูกพาตัวขึ้นไปยังห้องนอนหรูหราบนชั้นบนสุดของคฤหาสน์ แม่บ้านในชุดยูนิฟอร์มสีดำสนิทสองคนเข้ามาจัดการทำความสะอาดร่างกายให้เธออย่างนุ่มนวลและทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์

บรรยากาศรอบตัวชวนให้เธอนึกย้อนไปถึงอดีต ในช่วงเทศกาลคริสต์มาสและสิ้นปีใหม่ เธอยังเคยได้รับเชิญให้มาเยือนคฤหาสน์หลังนี้เพื่อร่วมเฉลิมฉลอง ในตอนนั้นคุณลุงมอบความรักความเอ็นดู ขณะที่ชายในตระกูลคนอื่นๆ กลับพากันเว้นระยะห่างและไม่เข้าใกล้เธอเกินความจำเป็น

ตอนนี้เธอก็เข้าใจแล้ว...

การที่คนอื่นๆ เว้นระยะห่าง ไม่ใช่เพราะความห่างเหิน แต่เป็นเพราะตั้งแต่แรกเริ่ม พวกเขารับรู้สถานะที่แท้จริงดีกว่าใครว่าเธอคือ "ภาชนะส่วนตัว" ของผู้นำตระกูล และหน้าที่อันหลีกเลี่ยงไม่ได้ของเธอนับจากนี้ ก็คือการรองรับหยาดน้ำกามและให้อเล็กซานเดอร์ผู้เป็นนายใหญ่แต่เพียงผู้เดียว

ความจริงข้อนั้นทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว แต่ลึกๆ ในความตื่นตระหนก ร่างกายที่ยังหลงเหลือกำหนัดและความอ่อนไหวจากสัมผัสเมื่อครู่ มันวาบหวามและรู้สึกดีเช่นกัน เธอยังคงสับสนและเกลียดชังความอ่อนแอของตัวเอง

โรสถูกปล่อยให้แช่ตัวลงในอ่างน้ำอุ่นกว้างขวางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไอร้อนช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด แต่มันไม่ได้ช่วยให้สมองของเธอปลอดโปร่งขึ้นเลย ระหว่างที่แม่บ้านคนหนึ่งกำลังยืนถือผ้าขนหนูรออยู่ใกล้ๆ โรสจึงตัดสินใจเอ่ยปากถามด้วยความหวังอันริบหรี่

"นี่... ฉันจะยังคงได้กลับไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยอยู่ใช่ไหมคะ?"

แม่บ้านคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ และดวงตาที่เหม่อลอย "ไม่ทราบค่ะ... ดิฉันไม่รู้เรื่องนั้น"

โรสลองถามซ้ำด้วยความร้อนใจ แต่พวกเธอกลับเอาแต่ก้มหน้า นิ่งเงียบ และแข็งทื่อไร้แววตา ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมไว้ พวกแม่บ้านไม่เอ่ยปากพูดอะไรมากไปกว่าหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย โรสทิ้งตัวพิงขอบอ่างพร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาด้วยความสิ้นหวัง

เธอยังมีความหวังที่จะได้ออกไปจากที่นี่อีกไหมนะ...? โรสคิดในใจอย่างขมขื่น ก่อนจะสรุปกับตัวเองว่า เธอคงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเท้าออกไปจากกรงแห่งนี้ตลอดชีวิต

แกร็ก...

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามา โรสสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบเอามือขึ้นมาโอบกอดตัวเองเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบคำถามที่เธอเพิ่งถามแม่บ้านไปเมื่อครู่ราวกับล่วงรู้ความคิด

"พวกมันตอบเธอไม่ได้หรอก... เพราะพวกมันก็เป็นแค่อสูรชั้นต่ำที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดเรื่องพวกนั้น"

เมื่อโรสเงยหน้าขึ้นมอง ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าชายที่ยืนกอดอกพิงขอบประตู จ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอในอ่างน้ำอุ่นด้วยแววตาหิวกระหายและเจ้าเล่ห์ ก็คือ ดิมิทรี—ชายผู้มีศักดิ์เป็นทายาทตระกูลโซโลคอฟ และมีอีกฐานะเป็นน้องชายของคุณลุง