บทส่งท้าย 6 [จบ]

โรสก้มมองโซโลคอฟทั้งสองคนด้วยแววตาเยียบเย็น ไร้ความรู้สึก และเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา รอยยิ้มของโรสไม่ได้มีความเมตตาอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นเรียวปลายนิ้ววาดผ่านอากาศเบาๆ

ครืด... โครม!

พื้นหินเย็นเยียบของโถงพิธีใต้ดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก่อนที่แท่นหินสีดำสนิทนับสิบแท่นจะผุดขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดินทีละแท่นอย่างน่าอัศจรรย์ พวกมันเรียงรายรายล้อมแท่นหินเดิมของเธอไว้ตรงกลางราวกับลานประหารหรือแท่นบูชาขนาดยักษ์ ครบถ้วนตามจำนวนชายในตระกูลโซโลคอฟ

"แม่บ้านอสูร..." โรสเอ่ยสั่งเสียงหวาน

สิ้นคำบัญชา พวกแม่บ้านอสูรก็เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วราวดั่งเงาพายุ แรงมหาศาลของอสูรกายเข้าจู่โจม ลากตัวอเล็กซานเดอร์ ดิมิทรี และชายฉกรรจ์ทุกคนในตระกูลโซโลคอฟที่พยายามตะเกียกตะกายหนี ไปมัดตรึงเข้ากับแท่นหินแต่ละแท่นด้วยโซ่ตรึงหนาหนักจนขยับเขยื้อนไม่ได้

จากนั้น พวกเธอก็นำห่วงรัดเหล็กกล้า สวมล็อกเข้าที่แก่นกายที่หดตัวด้วยความกลัวของแต่ละคนอย่างแม่นยำ

เสียงโวยวาย ร้องขอชีวิต และเสียงสะอื้นไห้ด้วยความตื่นตระหนกดังระงมไปทั่วโถงพิธี บรรดาชายผู้เคยยิ่งใหญ่และหยิ่งผยอง บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความอ่อนแอและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

โรสเดินย่างก้าวเข้าไปหาทีละคนด้วยท่าทีงดงามดั่งเทพยดา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแย้มอ่อนโยนอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอยื่นมือไปลูบแก้มของอเล็กซานเดอร์เบาๆ แล้วเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"โอ๋... ไม่ต้องกลัวกันไปนะคะ หนูใจดีพอ ไม่คิดจะฆ่าใครหรอก..." โรสแย้มยิ้มหวานหยด "หนูแค่จะให้พวกคุณได้สนุกไปกับความสุขจนลืมตายต่างหากล่ะ"

พูดจบ โรสก็ปลดปล่อยกลิ่นอายสวาทอันเข้มข้นและเย้ายวนใจที่แฝงไว้ด้วยพลังปีศาจออกมาจากเรือนร่างเพียงเล็กน้อย

ทันทีที่กลิ่นหอมประหลาดนั้นลอยแตะจมูก ปฏิกิริยาทางร่างกายของชายทุกคนก็ถูกกระตุ้นขึ้นอย่างรุนแรงเหนือการควบคุม แก่นกายที่เคยเหี่ยวเฉาและสั่นกลัวกลับพองขยาย ตั้งโด่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนคับแน่นตึงเปรี๊ยะแทบระเบิด

ทว่า... ความสุขสมนั้นอยู่ได้เพียงชั่วเสี้ยววินาที เมื่อองคชาติพองขยายใหญ่ขึ้นจนถึงขีดสุด ห่วงรัดเหล็กกล้าที่ฝังหนามแหลมคมกริบไว้ด้านในก็ทำหน้าที่ทันที หนามเหล็กนับสิบเล่มพุ่งเข้าทิ่มแทงและฝังลึกลงจนเลือดสีสดซึมทะลักย้อมห่วงเหล็กให้กลายเป็นสีแดงฉาน

อ๊ากกกกกก!

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานและเสียวซ่านจนแทบขาดใจดังประสานกันระงมโถงใต้ดิน แท่งเอ็นถูกหนามแทงจนต้องหดเกร็ง แต่กลิ่นอายสวาทกลับกระตุ้นให้มันพองขยายขึ้นมาใหม่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า โรสยืนมองภาพความทรมานอันงดงามนั้นด้วยแววตาปีศาจเลือดเย็น

ความทรมานบนห่วงหนามยังไม่ทันจะทำให้พวกเขาตั้งสติได้ โรสก็ยกมือขึ้นร่ายเวทมนตร์อีกครั้ง อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวและแตกออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ก่อนที่ร่างมหึมาของอสูรกายหมูหน้าตาดุดันน่าเกลียดน่ากลัว ก้าวออกมาจากมิติพิศวง

พวกมันส่งเสียงคำรามฮึ่มฮั่มในลำคอด้วยความกระหาย พ่นลมหายใจร้อนผ่าวฟืดฟาดออกมาเป็นไอสีเทา กลิ่นกายฉุนกึก โดยเฉพาะองคชาติขนาดมหึมาของอสูรกายพวกนี้ยิ่งเหม็นโสโครก เต็มไปด้วยหนามแหลมคมยาวเฟื้อยขดเคี้ยวไปทั่วทิศทาง น่าสยดสยองเกินกว่าจะจินตนาการ

อสูรกายหมูป่าดุร้ายเหล่านี้แยกเขี้ยวแหลมคม ก่อนจะพากันแยกย้ายกระโจนเข้าประจำตำแหน่งที่แท่นหินของชายในตระกูลโซโลคอฟแต่ละคนทันที

เมื่อเห็นอสูรกายยักษ์หน้าตาน่าสะพรึงกลัวพร้อมอาวุธชิ้นมหึมาจ้องจะเล่นงาน อเล็กซานเดอร์ ดิมิทรี และคนอื่นๆ ต่างก็หน้าถอดสี สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พวกเขาพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด ส่งเสียงวิงวอนร้องขอชีวิตละล่ำละลัก

"ได้โปรด... โรส! หยุดเถอะ! ฉันขอร้อง... อย่าทำอะไรพวกเราเลย!" อเล็กซานเดอร์ตะโกนเสียงหลง น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง

"ป๊ะป๋าสำนึกผิดแล้ว... ไว้ชีวิตป๊ะป๋าเถอะนะ!" ดิมิทรีร้องคร่ำครวญเสียงสั่น ตัวสั่นงันงกแทบฉี่ราดเมื่ออสูรกายหมูก้าวเข้ามาประชิดแท่นหินของตน

โรสกวาดสายตามองอดีตผู้เคยกดขี่ด้วยความสุขุม ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ

"พวกฉันก็เคยร้องขอความเมตตาและอ้อนวอนพวกคุณแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

โรสเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏชัดขึ้น "ฉันก็แค่ทำแบบพวกคุณดู... เพื่อให้พวกคุณได้รู้ซึ้ง ว่าเวลาที่ถูกข่มขืนและปฏิบัติเหมือนไม่ใช่คน มันเป็นอย่างไร"

สิ้นคำพูดอันเย็นเยียบ โรสก็สะบัดปลายนิ้ว ดีดนิ้วเป๊าะ! เบาๆ กลางอากาศ

ครืนนน—!

เสียงคำรามกึกก้องของอสูรกายหมูป่าดังสนั่นโถงพิธี พร้อมกับที่พวกมันพุ่งเข้ากระแทกแก่นกายติดหนามแหลมเข้าใส่รูก้นของชายตระกูลโซโลคอฟอย่างไร้ความปราณี หนามแหลมฉีกกระชาก ครูดผนังลำไส้เป็นริ้วๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานและเสียวซ่านจนแทบขาดใจดังประสานกันระงม

“อ๊ากกกก... เจ็บ!! เจ็บโว้ยยย...”

โรสดีดนิ้วอีกครั้ง ความเจ็บปวดและบาดแผลฉีกขาดก็หายไป แต่อสูรกายก็ยังคงกระแทกลึงค์หนามซ้ำ กลายเป็นความเจ็บปวดซ้ำๆ จนขอตายไปเสียยังจะดีกว่า

“บอกแล้วไงคะ หนูไม่คิดจะฆ่าพวกคุณหรอก พวกคุณยังต้องอยู่เป็นของเล่นไปกว่าหนูจะเบื่อ”

โรสหัวเราะบนแท่นหินซึ่งเป็นดั่งบัลลังก์ ค่ำคืนแห่งการล้างบางและพลิกขั้วอำนาจในโถงใต้ดินได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ตระกูลโซโลคอฟที่เคยยิ่งใหญ่ บัดนี้ได้สูญสิ้นทั้งความเป็นปีศาจและศักดิ์ศรี กลายเป็นเพียงทาสในอาณาจักรใหม่ของนายหญิงผู้จุติมาจากความทรมานอันเป็นนิรันดร์

          จบบริบูรณ์