บทที่ 4 พ่อเลี้ยง 2

ดิมิทรียิ้มเยาะมุมปาก กวาดสายตามองร่างเปลือยเปล่าที่ไร้สิ่งปกปิดของเธออย่างเปิดเผย ไร้ซึ่งความเกรงใจ ก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก

"ตาแก่อเล็กซ์สั่งให้ฉันรับเธอเป็นลูกบุญธรรม... น่ารำคาญชะมัด"

เมื่อได้ยินดังนั้น โรสก็รีบย่อตัวมุดลงไปซ่อนร่างใต้ผิวน้ำอุ่นจนมิดคอ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดผวา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอนั้นไม่ชอบสายตาของเขาเลยสักนิด ทั้งคู่พูดคุยกันแทบจะนับคำได้ด้วยซ้ำ เพราะเธอก็เป็นแค่เด็กกำพร้าต้อยต่ำที่มูลนิธิและตระกูลโซโลคอฟอุปการะ ดิมิทรีผู้สูงศักดิ์จึงไม่เคยคิดจะลดตัวลงมาพูดคุยหรือสนใจเธอด้วยซ้ำ แม้เธอจะทั้งยำเกรงและไม่ชอบหน้าเขา แต่เธอรวบรวมความกล้า เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ทำไม... ทำไมถึงต้องให้หนูไปเป็นลูกบุญธรรมของคุณล่ะคะ?"

ดิมิทรีแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ!" ออกมาเสียงดังด้วยความสมเพช ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ก็ตาแก่จะได้เอาเธอฟรีๆ แถมได้ใช้โควต้าลดหย่อนภาษีของฉันให้คุ้มน่ะสิ! นี่แหละสันดานของตาแก่ขี้งก..."

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขอบอ่างมากขึ้นเรื่อยๆ จนโรสต้องถอยหนีจนแผ่นหลังชนอ่าง "ฉันเตือนเธอแล้วแท้ๆ ว่าอย่าเข้ามายุ่งกับพวกเรา... แต่เธอก็ยังโง่เง่ากว่าที่ฉันคิด”

โรสตัวสั่นเทาด้วยความกลัวจับใจ ไม่ใช่แค่เพราะคำพูดถากถางและท่าทีคุกคามของเขา แต่เป็นเพราะเมื่อเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของดิมิทรี มันกลับมีประกายสีแดงฉานวาบขึ้นมาในความมืด พร้อมกับนัยน์ตาเหมือนงู... ดิมิทรีเองก็เป็นสัตว์ประหลาดไม่ต่างจากคุณลุงอเล็กซานเดอร์เลยแม้แต่น้อย

“ค...คุณ คุณเองก็มีภาวะเลือดคั่งด้วยนี่คะ”

ดิมิทรีทำเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดหูขัดตา ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดขอบอ่างน้ำอุ่นที่โรสกำลังซ่อนตัวอยู่ สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองไหล่เนียนเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผิวน้ำด้วยความรู้สึกสมเพชระคนกระหาย

"ต่อจากนี้ไป เธอต้องเป็นลูกสาวของฉัน... แต่ก็แค่ในนามเท่านั้นแหละ" ดิมิทรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและรังเกียจในที

โรสกลืนก้อนสะอื้นลงคอ กลั้นใจรวบรวมความกล้าท่ามกลางความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเงยขึ้นสบตากับเขา

"ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่คะ?" โรสเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ "ถ้าคุณยอมช่วยฉัน พาฉันออกไปจากที่นี่ ฉันสัญญาค่ะว่าจะหนีไปให้ไกลที่สุด จะไม่โผล่หน้ามาให้พวกคุณเห็นอีกเลย..."

ฮ่าๆๆ...

ดิมิทรีเงยหน้าหัวเราะลั่นออกมาด้วยความสมเพชระคนขบขัน รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในความไร้เดียงสาของเด็กสาว "หนีไปให้ไกลงั้นเหรอ? เธอนี่มันโง่เง่าสิ้นดี โรส... คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?"

ชายหนุ่มโน้มตัวลงต่ำ ใบหน้าคมคายเข้าใกล้เธอจนได้กลิ่นอายอันตราย "ฟังให้ดีนะ... ตราบใดที่ตระกูลโซโลคอฟยังคงอยู่ ภาชนะก็ไม่มีวันเป็นอิสระ หน้าที่ของเธอคือการปรนเปรอและรับใช้เพื่อคลอดทายาท... ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ก็ต้องเป็นภาชนะให้พวกเราสืบทอดรุ่นต่อรุ่นไปชั่วนิรันดร์ต่างหาก!"

กึก!

โรสเบิกตากว้าง สมองที่ตื้อตันค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวและเงื่อนงำในอดีตเข้าด้วยกัน ภาพความทรงจำเกี่ยวกับมารดาที่จากไปอย่างปริศนาผุดขึ้นมาในหัว และความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

แม่... หรือว่าแม่ของเธอ...

"มะ... หมายความว่ายังไงคะ?" โรสอ้าปากค้าง ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงจนน้ำในอ่างกระเพื่อม "แม่ของฉัน... หรือว่าแม่ของฉันก็เคยเป็น... ภาชนะของตระกูลโซโลคอฟมาก่อนงั้นเหรอคะ?"

เธอจ้องมองหน้าดิมิทรีด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "แล้วพ่อของฉันล่ะ? ใครคือพ่อที่แท้จริงของฉันกันแน่?!"