Chapter Three - paghihiganti

Tahimik ang sala ng tuluyang makaalis si Miguel para sagutin ang tawag.

Hindi agad gumalaw si Louissa. Nakaupo lang siya, nararamdaman ang presensya at mariing titig ni Maximillian sa harap niya—mabigat, parang sinasadyang manatili para sa kaniya. Pinagmasdan siya nito, hinahanap kung nagbibiro siya o seryoso.

Tipid na napangiti si Maximillian. "You're really asking me that?"

Hindi sumagot si Louissa. Alam niya ang sagot nito, pero gusto pa rin niyang marinig mula sa bibig ng lalaki para mas makasiguro.

Maximillian chuckled. "From what I did and said to you last night and earlier... you're still asking me that?"

Hindi alam ni Louissa kung bakit ito pumunta dito, pero may hunch siya na baka dahil sa kaniya. Pero hindi siya pwedeng mag-assume lang.

"So... nagustuhan mo?" mahina at mahinhin niyang tanong.

Tinitigan siya ni Maximillian—lust and admiration was visible in his eyes. "I love it. So d*mn much, Louissa."

Hindi nakasagot si Louissa, at bahagyang nag-init ang mukha niya sa titig nito.

Sinandal ni Maximillian ang likod sa backrest ng sofa at binuwag ang mga binti, halos maukupa na ang buong sofa sa laki at haba ng mga ito. Sobrang hot niyang tignan, dagdag pang litaw ang dugong Latino nito. Litaw na litaw rin ang dominanting aura ng lalaki.

Gaya ng asawa niya, may lahing Latino rin ito, pero mas lamang ang kay Maximillian—halos hindi maikubli.

"Then I'll ask you the same question, Louissa... Do you also like it?"

"Oo..." mahina at halos pabulong na sagot ni Louissa.

Maximillian chuckled—hindi mawala-wala ang nakakaakit nitong ngisi sa labi. "F*ck..."

Magsasalita pa sana si Louissa para punain ang pagmumura nito, pero tinikom niya na lang ang bibig—pinipigilan ang sarili. Hindi naman sila close ng lalaki kahit na may nangyari na sa kanila.

Hindi na muling nagsalita ang lalaki at malamlam lang siyang tinitigan—parang inaantay ang susunod niyang sasabihin, may inaasahan.

Linakasan ni Louissa ang loob para sabihin ang gusto niyang iparating. Tinitigan niya ang lugar kung saan nilabasan ng asawa niya. Hindi pa ito bumabalik. "Niloloko ako ng asawa ko... kasama ang best friend ko..."

Nanatiling nakatitig sa kanya si Maximillian. Hindi ito nagulat—parang alam na alam nito.

"Nahuli ko sila kagabi, pero hindi niya alam... kaya pumunta ako ng bar at nagpakalasing." Huminga siya ng malalim. "Do'n... may nangyari sa atin..."

Napaiwas siya ng tingin sa lalaki.

"Hindi ko masikmurang nagawa niya 'yon sa akin, lalong-lalo na sa mismong araw ng libing ng anak namin..."

Pinigilan ni Louissa ang mapa luha ng maalala ang nakangiting mukha ng anak.

Tatlong taong gulang pa lamang ang anak ni Louissa—pinanganak na may Down syndrome at may sakit na Congenital Heart Disease. Nagkaroon ng sudden cardiac attack, kaya maagang nawalan ng buhay. Ginawa niya ang lahat para sa anak, pero hindi pa rin ito naging sapat.

Napakasakit para sa kanya na mawalan ng isang munting anghel. Isang miracle child ang anak ni Louissa, mahina ang matres ni Louissa at hirap siyang magbuntis, kaya halos ikamatay niya kakaiyak ang pagkawala nito. Ngunit isang beses lang niyang nakita umiyak ang asawa—noong inanunsiyo ng doktor ang pagkawala ng anak nila.

Mas lalong lumamlam ang mga mata ni Maximillian. Malambing siyang nagsalita. "Hmm... what do you want to do? Tell me. I'm ready to help you..."

Napatingin si Louissa sa lalaki. "Handa mo akong tulungan?"

"Yes."

"Paghihiganti," ani ni Louissa sa gustong gawin. "Gusto kong maghiganti."

"Are you sure?"

Mariing tumango si Louissa, buo na ang desisyon. "Alam kong mali at taliwas sa paniniwala ko, pero hindi ko masisikmurang ako lang ang nagdudusa habang sila ay nagpapakasasa sa saya."

Tumango si Maximillian. Naiintindihan si Louissa. "Sige. I will help you. But I want something in return."

Napalunok si Louissa sa klase ng titig nito—malamlam at umaasa.

"A-ano?"

"Be mine."