Chapter Two

Chapter Two

Hingal na pumasok si Louissa sa kanyang kotse. Kanina ay marami pang sinabi ang lalaki sa kanya—kesyo kung ayaw daw niyang magpaangkin dito ay liligawan na lang daw siya nito para tuluyan na nitong masabing pag-aari siya, kesyo gustong-gusto siya nito, na ang ganda-ganda at sexy niya, at na na-love at first meet ito sa kaniya. Hindi niya alam ang irereact, kaya mabilis na lang siyang tumakbo.

Sigurado na talaga siyang hindi siya kilala ng lalaki. Siguro nalaman lang nito ang pangalan niya dahil sinabi niya kagabi, o dahil isa rin itong bilyonaryo—halos lahat ay posible para sa lalaki.

Inayos niya na lang ang sarili. Buti na lang ay may extra siyang undergarments at mga damit sa kotse. Naghahanda siya in case something unexpected happens—at mayroon nga.

Hindi muna umuwi si Louissa sa bahay nilang mag-asawa. Nasasaktan pa rin siya, at galit siya kay Miguel pati na rin sa matalik niyang kaibigang si Leandra. Baka maabutan niya pa ang dalawa na magkasama sa bahay nila. Feeling at home pa naman ang babae.

Pumunta siya sa isang restaurant. Doon na siya nag-breakfast at nag-rewind ng isip. Hindi niya alam ang gagawin, pero alam ni Louissa sa sarili na hindi niya kayang hayaan na gano'n-gano'n na lang ang pagtataksil ng dalawang taong naging sobrang malapit sa buhay niya.

Masakit, pero kung iko-confront niya ang dalawa, mababago ba no’n ang pagtataksil sa kanya? Mahal niya si Miguel, sa totoo lang, pero bilang isang babae, alam niya ang worth niya. Naging faithful siya, naging mabuting ina at asawa. Lagi niya pa itong ipinagdarasal, sinasama sa kaniyang panalangin. Pero ngayon, ipinagdarasal na lang niya na karmahin ito—kahit alam niyang mali at bawal sa mata ng Diyos. Pero ang ginawa rin nitong pagtataksil sa kaniya ay mali at bawal din.

Napapatanong na lang talaga siya sa sarili kung bakit nito nagawa ang gano'ng klase ng bagay.

Napatingin siya sa phone niya nang tumawag ang asawa niya. Hinayaan niya lang itong mag-ring at hindi sinagot.

Pagkalipas ng ilang sandali, napagdesisyunan ni Louissa na bumalik na sa bahay nilang mag-asawa.

Pinagbuksan siya ng guard ng gate. Nagtaka siya nang makakita ng Rolls-Royce na kotse sa kanilang garahe. Sa pagkakaalam niya ay bilyon ang halaga nito. Imposibleng sa asawa niya iyon—at mas lalong hindi sa ahas niyang kaibigan.

Milyonaryo ang asawa niya, pero hindi ito nag-i-invest sa ganitong kamahal na kotse. At siya? Isa lang naman siyang dukha na umangat sa buhay dahil nakapangasawa ng mayaman na lalaki.

Bumaba siya sa kotse at pumasok sa loob ng mansiyon. Napatingin siya sa asawa niyang may kausap na lalaki. Hindi niya makita ang mukha nito dahil nakatalikod ito sa kaniya, pero kitang-kita niya ang malapad nitong balikat. Nakasuot ito ng itim na tuxedo, at pamilyar ang hubog at aura nito.

Bahagyang napatigil si Louissa. Hindi kaya si Maximillian ito? Sa isip-isip niya.

Napansin siya ng asawa. Nag-aalala siya nitong tiningnan at nilapitan. "Mahal, nandito ka na. Bakit hindi mo sinagot ang tawag ko?" tanong nito. Hindi man lang siya tinanong kung bakit wala siya kagabi.

"Naka-silent mode ang phone ko," mahinang sagot ni Louissa.

Ngumiti lang si Miguel at dinala siya sa sala kung saan nakaupo ang lalaki. Hindi pa rin ito lumilingon sa direksiyon niya. Kinakabahan siya, pero nang makita ang maaliwalas at parang walang guilt na mukha ng asawa ay nawala ang kaba niya—napalitan iyon ng sakit at galit.

"By the way, mahal, meet my uncle," iminuwestra ni Miguel ang lalaki. "He's Uncle Maximillian from my mother's side. Sikat 'to, so perhaps you already know him?"

Napatingin si Louissa sa lalaking prenteng nakaupo. Nagtama ang kanilang mga mata. Hindi niya maiwasang mapalunok.

Tumango siya sa asawa. "Oo," parang nawala siya sa mood, lalo na't parang hindi man lang ito nagluksa sa kakalibing lang ng anak nila.

"This is my wife, Tito—Louissa."

Tumayo si Maximillian at inabot ang kamay kay Louissa, titig na titig sa kaniya.

Tinanggap ni Louissa ang kamay nito at tipid na ngumiti. Hindi siya nagsalita.

"I'm sorry, my wife's not in the mood right now, Tito. Kakalibing lang din kasi ng anak namin," ani ni Miguel nang mapansin ang pananahimik ng asawa.

Napatingin si Maximillian kay Louissa. "I'm sorry for your loss." Tumitig ito kay Miguel. "You should have told me. Belated condolences to both of you."

"You were outside the country, Tito. And don’t mind that—nangyari na. Ano pa ba ang magagawa namin?"

Mas lalong nanikip ang dibdib ni Louissa nang marinig ang sagot ng asawa.

Don’t mind that? That? Ano ang akala nito sa anak nila? Isang bagay lang? Isang pangyayari na hindi na dapat isipin pa dahil nangyari na? Pinigilan ni Louissa ang mapaluha. Nanginginig ang mga kamay niya sa pagkamuhi at sakit.

Napatingin siya sa phone ng asawa sa ibabaw ng mesa nang tumunog ito. May tumatawag. 'L' ang nakalagay na caller name.

Kung dati ay naniniwala siyang business partner lang ito ng asawa dahil iyon ang laging rason nito, ngayon ay hindi na. Alam niya kung sino iyon—walang iba kundi ang ahas niyang kaibigan.

Agad na kinuha ni Miguel ang phone. "I just need to answer this call," ani nito at naglakad palayo.

Mapakla siyang napangiti. Harap-harapan talaga siyang niloloko. Buo na ang desisyon niya—hindi niya hahayaang ang asawa lang niya ang nagpapakasaya.

Naiwan silang dalawa ni Maximillian. Nakatitig lang ang lalaki sa kaniya. Tumitig siya pabalik, at may nabuong ideya sa isip niya.

"Are you okay?" bigla nitong tanong kay Louissa. Hindi ito sinagot ng babae.

"'Yong nangyari sa atin..." panimula ni Louissa "Nagustuhan mo ba?"