Chapter 005: he will never be mine..

“Dad! Aalis na po ako!” Ani ko na sinadyang lakasan ang boses upang marinig ito ni daddy. Kasalukuyan siyang nasa kusina at kumakain ng agahan.

“Iha, hindi mo ba hihintayin ang Ninong Vincent mo?” Tanong ni daddy.

“Nagmamadali ako dad, meron pa kasi akong kailangan na bilhin para sa isang subject ko. Pakisabi na lang po kay ninong, bukas na lang ako sasabay sa kanya.” Ani ko pa at mabilis na naglakad palabas ng bahay habang kipkip ang mga libro sa tapat ng dibdib ko.

May pagmamadali ang bawat hakbang ng mga paa ko na wari mo ay hinahabol.

Anumang oras kasi ay siguradong darating na si Ninong, kaya kailangan ko ng makaalis para hindi ako abutan nito.

Sa ngayon kasi ay wala pa akong lakas ng loob na harapin si ninong. Pakiramdam ko ay matutunaw ako sa oras na makaharap ko na siya. Hindi ko kayang tumingin ng diretso sa kanyang mga mata, dahil nitong nagdaang gabi ay napagtanto ko ang isang bagay.

Natuklasan ko kasi na gusto ko si ninong Vincent hindi bilang ama, kuya o ninong, kundi bilang isang lalaki na nais kong makasama hanggang sa aking pagtanda.

I know masyado pa akong bata para malaman kung talagang umiibig ako sa aking Ninong Vincent o baka paghanga lang itong nararamdaman ko. But what I know is that I am very happy every time I see him. At iyong pakiramdam na gusto ko akin lang s’ya? Ang mga mata n’ya dapat sa akin lang nakatingin, at tanging ako lang ang babaeng nakakalapit sa kanya. I know it’s a kinda possessive, pero iyon ang sinasabi ng puso ko.

At iyon din ang naging basehan ko upang malaman ko na mahal ko talaga si Ninong Vincent, as a man.

Mabilis na pinara ko ang paparating na taxi, at ng huminto ito sa tapat ko ay nagpagmamadali na binuksan ko ang pinto..

“Tara!” Kulang na lang ay mapatalon ako sa labis na pagkabigla ng tawagin ako ni Ninong Vincent, dinig ko pa ang paglangitngit ng bakal na gate nito. Pakiramdam ko ay para akong nasa isang eksena ng nakakatakot na palabas at kailangan kong matakasan ang humahabol sa akin. Parang may mga daga na naghahabulan sa dibdib ko at pigil ko na rin ang aking paghinga.

Imbes na tumigil sa pagsakay sa taxi ay nagmamadali pa akong pumasok dito at kaagad na isinara ang pinto. Ni hindi ko man lang nilingon si ninong Vincent.

“K-kuya, bilis!” Parang excited pa ako ng sabihin ito sa driver. Marahil ay nahawa ito sa natataranta kong reaksyon kaya kaagad na pinaandar ng driver ang kanyang taxi.

“Tara!” Frustrated na sigaw ni ninong Vincent. Nakalayo na ang taxi bago pa ito tuluyang makalapit sa akin, saka ko pa lang siya nilingon. Nang magtama ang aming mga mata ay nakadama ako ng lungkot, because I miss him…

Matamlay na ibinaling ko na lang ang tingin ko sa unahan ng taxi habang ang isip ko ay abala sa kung paano siya maiiwasan mamayang hapon pagkatapos ng klase ko.

Buong maghapon ay halos nakatanga lang ako sa kawalan, ni isa sa mga itinuro ng aming mga professor ay wala man lang pumasok sa utak ko. Mabuti na lang talaga at nakapag-advance study ako ng mga lesson namin kaya naman madali kong nasagot ang lahat ng mga quiz sa bawat subject.

“Kringgg!!! Kringgg!!! Kringgg!! (Tunol ng bell)

Nang marinig ko ang tunog ng bell, hudyat na tapos na ang aming klase ay bigla ang pagsikdô ng puso ko.

Habang naglalakad palabas ng classroom ay panay ang usal ko na sana si daddy ang sumundo sa akin ngayon. Pero, mukhang hindi yata dininig ng Diyos ang dasal ko dahil malayo pa lang ay natatanaw ko na sa exit ng University si ninong Vincent.

Bigla akong kinabahan, kasabay nito ang paglunok ko ng sarili kong laway.

“Tara!” Biglang natigil ang mga paa ko sa paghakbang at saka lumingon sa likuran ko.

“Tom, bakit?” Nagtataka kong tanong habang pumipihit paharap sa kanya. Nahihiya na kumamot pa ito sa kanyang batok.

“Ahm, kasi ano, gusto ko sanang hiramin ‘ang libro mo sa English, wala pa kasi akong pera pambili ng libro. Kung okay lang sayo, plano ko kasi na magpa xerox na lang para may magamit ako sa pagrereview sa paparating na exam.” Ani nito na medyo nakakabawi na yata sa hiya dahil nakangiti na siya sa akin.

“Sure! Wait lang ha.” Nakangiti kong sagot saka hinugot ang libro na nasa pagitan ng tatlong libro na nakaipit sa braso ko.

“Here.”

“Thank you, you know naman na sayo lang ako nakakahiram ng libro, that’s why I’m glad na meron akong mabait na classmate na tulad mo.” kapwa pa kami natawa ni Tom habang sabay na naglalakad palabas ng university.

Katulad ko ay umaasa lang din si Tom sa scholarship, ang pagkakaiba lang namin ay pinagsasabay niya ang pag-aaral at pagtatrabaho. Samantalang ako ay buong suporta ang natatanggap ko mula kay ninong Vincent, habang ang aking ama naman ay nagtatrabaho bilang electrician kaya wala akong problema sa lahat ng mga pangangailangan ko.

“Thanks, Tara.” Ani pa ni Tom bago ako nito tinalikuran at tinahak ang kaliwang direksyon ng kalsada. Pasimple kong pinuno ng hangin ang dibdib ko bago ito dahan-dahang pinakawalan. Pagpihit ko paharap sa kotse ni ninong Vincent ay sumalubong sa akin ang madilim nitong mukha.

“Who’s that guy?” Seryoso niyang tanong ngunit may bahid ng galit ang boses nito. Kapansin-pansin din ang pagtiǐm ng kanyang mga bagâng.

“Classmate ko, Nong, nasaan si Daddy? Bakit ikaw ang nagsundo sa akin?” Pag-iiba ko sa usapan, pinilit ko na umakto ng normal sa harap nito.

Hindi mo na hinintay pa na pagbuksan niya ako ng pinto, ako na mismo ang nagbukas nito.

Hindi niya sinagot ang tanong ko basta tahimik lang siyang nakamasid sa akin.

Narinig ko na namuntong hininga siya bago humakbang patungo sa kabilang bahagi ng kotse.

Binuksan ang pinto ng kotse, umupo sa driver seat bago pinagana ang makina ng sasakyan.

Nakakabinging katahimikan ang nangibabaw sa loob ng sasakyan habang nagmamaneho si Ninong Vincent. Samantalang ako ay itinuon ko na lang ang aking atensyon sa labas ng bintana. Kunwari ay hindi ako apektado sa kanyang presensya.

Nagtaka ako ng huminto ang sasakyan sa tapat ng isang mamahaling restaurant. Alam ko na kung ano ang tumatakbo sa isip ni Ninong Vincent. Dahil sa tuwing nagtatampo ako sa kanya ay dito niya ako dinadala upang suyuin.

Marahil kung katulad lang ng dati baka matuwa pa ako at magtatalon sa labis na kasiyahan.

Pero, iba na ngayon, aware na ako sa kung ano ba talaga ang nararamdaman ko para sa kanya, at ngayon ay napaka-awkward nito sa pakiramdam. Ni hindi ko nga alam kung paanong kikilos sa kanyang harapan.

“Let’s eat first.” Ani ni Ninong, isang tipid na ngiti ang naging sagot ko sa kanya, bago tahimik na lumabas ng sasakyan. Hindi ko na hinintay pa na ipagbukas niya ako ng pinto.

Muli, nagpakawala na naman siya ng isang mabigat na buntong hininga. Umakto ako na inosente sa kanyang paningin, at kahit na naiilang ay pinilit ko pa rin na ngumiti.

“Tell me, nagtatampo ka ba sa akin?” Malambing na tanong sa akin ni Ninong Vincent sabay akbay ng isang braso nito sa balikat ko. Napaigtad pa ako dahil sa kakaibang damdamin na gumapang sa buong sistema ko nang dumikit ang balat ni ninong sa batok ko.

“Huh? Hindi naman po. Bakit naman ako magtatampo kung wala naman akong dapat na ikatampo sa’yo? And besides wala po akong karapatan na magalit o magtampo sa inyo. I am so thankful for having a Ninong like you, for me your the best father and brother to me.

Time will come magkakaroon ako ng sarili kong pamilya at sasabihin ko sa magiging mga anak ko kung paano mo ako inalagaan hanggang sa pinag-aral. Ang lahat ng ito ay tatanawin ko na isang malaking utang na loob hanggang sa huling hininga ko.”

Mula sa puso ang lahat ng mga sinabi ko at hindi matatawaran ang malaking utang na loob ko kay ninong Vincent. Pagkatapos sabihin iyon ay niyakap ng kaliwang braso ko ang bewang ni Ninong Vincent habang nakapaskil ang matamis na ngiti sa mga labi ko.

Pero, bakit mukhang hindi yata ikinatuwa ni ninong ang mga sinabi ko?

Madilim kasi ang ekspresyon ng kanyang mukha, hindi ko mawari kung galit ba siya sa sinabi ko o ano?

Narinig ko na nagpaawala siya ng isang malalim na buntong hininga, kinabig ng braso niya ang ulo ko at kasunod nito ang mariin na paglapat ng mga labi niya sa noo ko. Ito ang naging sagot niya sa mga sinabi ko.

Masaya ako dahil sa magandang pagtrato niya sa akin ngunit batid ko na ang halik na ‘yun ay halik ng isang ama sa kanyang anak. Bigla, nilukôb ng matinding lungkot ang puso ko. Parang gusto kong umiyak.

Idinaan ko na lang ang lungkot na nararamdaman ko sa mahigpit na pagyakap sa kanyang katawan. He will never be mine dahil pagmamay-ari na siya ng isang babaeng nagngangalang Lisha.”