CHAPTER 2

Pagkauwi ni Karina, tahimik siyang naupo sa sofa ng sala habang nakatitig sa cellphone niya. Nagniningning pa rin sa screen ang numerong katatapos lang niyang tawagan.

Unti-unti nang humuhupa ang galit at sakit na bumabalot sa kaniya, ngunit kailangan niyang harapin ang realidad.

Hindi sapat ang simpleng paglayo kay Benjamin.

Kailangan niya ng pera.

Si Benjamin ang sumasagot sa buwanang gastusin ng kanyang ama sa ospital. Umaabot iyon sa halos kalahating milyong piso bawat buwan. Halos mawalan ng lakas si Karina sa bigat ng katotohanang iyon.

Hindi niya kayang bayaran iyon mag-isa.

Nanginginig ang mga daliri niyang nag-scroll sa contact list hanggang sa huminto siya sa isang pamilyar na pangalan.

Professor Dela Cruz.

Dating research supervisor niya sa graduate school.

“Professor Dela Cruz? Si Karina po ito. Karina Delfin.”

Pilít niyang pinatatag ang boses, pero bahagya pa rin iyong nabasag.

“Karina?” Gulat na gulat na sagot ng matanda sa kabilang linya. “Diyos ko, ayos ka lang ba? Tatlong taon na tayong hindi nagkakausap mula nang magpakasal ka.”

Mariing kinagat ni Karina ang ibabang labi hanggang malasahan niya ang mala-kalawang na lasa ng dugo.

“Professor…gusto ko po sanang bumalik sa research team. Alam ko pong biglaan ’to, pero kailangan ko po ng trabaho.”

“Of course!” walang pag-aalinlangang sagot nito. “Isa ka sa pinakamagagaling kong estudyante. Groundbreaking ang thesis mo sa molecular biology. May kompanyang naghahanap ngayon ng senior researcher. Maganda ang offer nila. Bakit hindi mo subukan?”

Napapikit si Karina habang bahagyang gumaan ang dibdib niya.

“Salamat po,” mahina niyang bulong. “Sobrang naa-appreciate ko po ito.”

“Don’t mention it,” sagot ng propesor. “Sayang talaga at iniwan mo ang research team pagkatapos mong magpakasal. Pero ang mahalaga ay babalik ka na. Kailan ka nga pala puwedeng magsimula?”

“As soon as possible po sana.”

“Sige. Ako nang bahalang umayos ng lahat.”

“Salamat po, prof.”

Pagkababa ng tawag, may maliit na sinag ng pag-asa na umilaw sa loob niya.

Kaya niya ito.

Kaya niyang iwan si Benjamin.

Kaya niyang buuin muli ang sarili niyang buhay.

Pumasok siya sa kuwarto nilang mag-asawa at nagsimulang mag-impake. Mala-makina ang kanyang bawat galaw habang nagtitiklop ng damit at inilalagay sa kanyang maleta.

Sa loob ng aparador ay nakasabit pa rin ang magkapareha nilang pajama na binili nila noong honeymoon nila sa Paris.

Sa ibabaw ng dresser ay naroon ang maliit na angel figurine na inuwi nila mula sa Italy.

Nakakabit pa rin sa dingding ang mga larawan nilang nagtatawanan sa tabing-dagat habang naghahalikan sa ilalim ng papalubog na araw.

Bawat gamit ay tahimik na nagpapaalala ng dating tamis ng kanilang pag-ibig.

Pero ngayon, bawat isa ay parang kutsilyong paulit-ulit na tumatarak sa kanyang puso.

Paano siya naging ganoon kabulag?

Paano niya hindi napansin ang mga senyales?

Binuksan niya ang drawer ng dresser para kunin ang ilan niyang personal na gamit.

Kumikinang doon ang wedding ring niya, tila ba pinagtatawanan siya.

At doon niya nakita iyon.

Ang marriage certificate nila.

Nanginginig ang mga kamay niyang kinuha iyon bago dahan-dahang binuksan ang unang pahina kung saan naroon ang isang larawan..

Dalawang inosenteng mukha ang bumungad sa kaniya.

Masayang-masaya.

Punong-puno ng pangarap.

Napakaliwanag ng ngiti niya sa larawan na halos hindi niya matiis tingnan. Samantalang si Benjamin naman ay tila hindi maitago ang sobrang kaligayahan sa mga mata nito.

August 23.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Alas kuwatro pa lang ng umaga ay nakapila na sila sa National Statistics Office.

Halos hindi mapakali si Benjamin noon sa sobrang excitement.

“Karina, mag-asawa na talaga tayo,” paulit-ulit nitong wika habang nagmamaneho. “Pakiramdam ko eighteen ulit ako. parang noong una kitang makita sa chemistry class ni Professor Santos.”

Nang iabot ng staff ang marriage certificate, kitang-kita niya ang panginginig ng mga kamay ni Benjamin habang maingat niya iyong tinatanggap, na para bang isang marupok na salamin na maaaring mabasag anumang oras.

Namumuo pa noon ang luha sa mga mata nito.

“Karina… asawa na talaga kita,” nanginginig nitong bulong habang halos mabasag sa emosyon ang boses. “I swear mamahalin at poprotektahan kita habang buhay. Ikaw ang lahat sa akin.”

Pinaniwalaan niya ang bawat salita.

Akala niya soulmate sila.

Habambuhay.

Pero ngayon…

Tahimik niyang tinitigan ang masayang ngiti niya sa larawan.

Bago pa man siya tuluyang maluha, narinig niya ang pamilyar na tunog ng sasakyan mula sa ibaba.

Biglang tumigil ang tibok ng puso niya.

Bumukas ang garage door.

Sunod-sunod na yabag sa hagdan ang kanyang narinig.

“Honey, I’m back!”

Masigla at kaswal ang boses ni Benjamin mula sa ibaba.

Biglang sinakal ng kaba ang dibdib ni Karina.

Mabilis niyang isinilid pabalik sa drawer ang marriage certificate. Nagmamadali niyang pinunasan ang mga mata bago pilit inayos ang mukha.

Bukas pa ang pinto ng kuwarto.

Hindi puwedeng makita ni Benjamin ang mga maleta.

Palapit nang palapit ang yabag nito hanggang sa tuluyang bumukas ang pinto.

Agad lumiwanag ang mukha ni Benjamin nang makita siya.

Walang anu-ano ay niyakap siya nito mula sa likuran.

Dati, iyon ang comfort place ni Karina. Sa mga bisig ng kanyang asawa.

Ngayon, gusto niyang masuka.

May ibang amoy sa balat ni Benjamin.

Matamis na vanilla shower gel.

Malinaw na naligo ito sa ibang lugar bago umuwi.

“Did you miss me?” malambing na bulong ni Benjamin sa tainga niya. Mahinahon ang kanyang tinig na para bang pusang katatapos lang kumain.

Nanigas ang buong katawan ni Karina.

Pilít niyang pinigilan ang sariling itulak ito palayo.

“Saan ka nanggaling?”

“I’m sorry, babe. Sobrang busy ko sa trabaho kahapon na nakatulog ako sa office.” Napakadali para kay Benjamin ang magsinungaling. “Na-miss ko tuloy ang anniversary natin.”

May inilabas itong maliit na jewelry box mula sa bulsa ng jacket nito.

“But look what I got you to make up for it.”

Binuksan nito ang kahon.

Isang napakagandang diamond necklace ang nasa loob. Kumislap ang mga bato sa ilalim ng ilaw ng kuwarto at nagkalat ng bahagharing repleksyon sa dingding.

“Beautiful, right?” puno ng pagmamalaking sabi ni Benjamin. “Turn around. Ako ang magsusuot sa’yo.”

Parang robot na sumunod si Karina.

Dahan-dahang hinaplos ng mga daliri ni Benjamin ang leeg niya habang ikinakabit ang kuwintas.

Malamig ang sensasyong dulot nito sa kanyang balat. .

Mabigat.

Nakakasakal.

“Perfect.” Napaatras si Benjamin para pagmasdan siya. Halatang nasisiyahan ito sa nakikita. “Birthday party ni lolo bukas. Ang buong Del Valle family ay pupunta roon. Kapag isinuot mo ’yan, siguradong ikaw ang pinakamagandang babae sa party.”

“Kailangan ko bang pumunta?” walang buhay na tanong ni Karina.

Gusto na lang niyang tumakas.

Lumayo sa lahat ng konektado sa Del Valle family.

“Of course. You’re my wife.”

Tinitigan siya ni Benjamin nang tila totoong nagmamahal.

Yumuko ito para halikan siya ngunit mabilis siyang umiwas.

“Mag-shower ka muna,” malamig niyang sabi habang iniiwas ang mukha.

Tumango si Benjamin na parang walang napansing mali.

“Good idea. Buong araw akong nagtatrabaho.”

Kumuha ito ng damit bago pumasok sa banyo.

Ilang segundo lang, bumukas ang shower.

Unti-unting lumusot ang singaw mula sa ilalim ng pinto.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ni Karina.

Napatingin siya sa screen.

Facebook message.

Biglang nanlamig ang buong katawan niya.

Isang larawan ang nasa screen.

Isang babae.

Suot nito ang kuwintas na kaparehong-kapareho ng nasa leeg niya ngayon.

Punô ng love bites at gasgas ang maputing balat nito. Hanggang leeg at dibdib lang ang kuha ng litrato, ngunit sapat na iyon para mawasak si Karina.

May mensahe sa ibaba ng larawan.

[Maganda ba ang kuwintas? Ako mismo ang pumili niyan para sa’yo.]

[Iyan ang suot ko habang naghahalikan kami kagabi.]

[Sabi ni Benjamin, bagay na bagay daw sa akin.]