LOGINSA TERRACE ng ikatlong palapag, patuloy pa ring sumasayaw sa hangin ang mga pink rose petals. Ang mga drone sa itaas ay bumubuo pa rin ng kumikislap na “starlight,” parang walang pakialam sa kaguluhang kakapasok lang sa eksena.Napakaganda, pero at the same time ay mayroon ding dalang sakit.Sa gilid ng crowd, huminto si Talia. Ang ingay ng venue ay parang unti-unting lumalabo sa pandinig niya, habang ang mga ilaw ay tila nagiging malayo, parang panaginip na hindi niya sigurado kung gusto pa niyang tapusin.Ilang sandali pa'y biglang tumunog ang cellphone niya at isang pangalan ang lumitaw sa screen. Kay Caden.Natigilan siya. Ilang segundo siyang nakatitig lang sa screen, at parang may pumipiga sa dibdib niya habang pinipigilan siyang huminga. Pero sa huli, pinindot pa rin niya ang answer button upang sagutin ang tawag nito.“Talia, nasaan ka?” kaagad nitong tanong na may halong panic at pag-aalala ang boses.Huminga siya nang malalim bago sumagot. Pinili niyang gawing kalmado ang to
SA GITNA ikatlong palapag ay nakatayo ang babae sa entablado, nakatalikod sa karamihan. Bahagya niyang inangat ang ulo, sinusundan ng tingin ang drone performance sa itaas. Ang mga ilaw ay gumuguhit ng mga hugis sa langit, parang may sinisimulang kuwento na unti-unting binubuo sa harap ng lahat.Hindi niya napigilang mapahanga. Sa likod ng mga ilaw at engrandeng disenyo, ramdam niya ang bigat ng eksenang iyon na masyadong perpekto, masyadong planado. Isang setup na hindi basta-basta kayang ihanda ng kahit sino.Si Jessica.Bahagyang hinihingal, pinilit nitong makalusot sa pagitan ng mga bisita. Napahinto ito sandali, napatingin sa paligid at hindi nito napigilang mamangha sa eksenang bumungad sa kan'ya. Ang kisame na tila buhay, ang stage na puno ng bulaklak, ang moon-shaped archway na kumikislap sa ilalim ng mga ilaw.Hindi niya alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib niya. Parang may masamang pakiramdam na unti-unting umaakyat.Sa isip niya, bumalik ang mga pangyayari kanin
GABI iyon sa Santiago Residence, Makati. Maliwanag ang buong mansyon, parang hinubog para sa isang engrandeng okasyon. Ang garden ay punô ng ilaw, ang loob ng bulwagan ay kumikislap sa motif na crystal at gold. Iyon ang birthday party ni Bea, at mahigit isang daang bisita ang in-invite ng kanilang pamilya kasama ang mga kilalang negosyante, bigating artista, at social elites.Nang bumukas ang pinto sa itaas ng spiral staircase, biglang tumahimik ang buong bulwagan. Ang lahat ay napatingin sa dalawang na magkahawak-kamay na maingat at eleganteng bumababa sa hagdan. Kapwa puno ng ka-elegantehan at sopistikasyon.Sa ilalim ng mga ilaw, para silang dalawang perlas na magkaiba ang kinang pero parehong hindi maikakaila ang presensiya. Si Bea, beautiful at bright ang aura sa suot na kulay-blue na gown. Si Talia naman, simple pero malakas di. ang dating, nakasuot ng light blue dress at natural na aakit-akit ang dating.Biglang kumalat ang usap-usapan sa paligid dahil sa presensya ng dalawa.“
KINABUKASAN, dumiretso si Caden sa Lee Pharmaceutical. Sinubukan siyang pigilan ng receptionist, ngunit napaatras ito sa bigat ng presensiya niya na tahimik pero mapanganib. Walang sabi-sabi, itinulak niya ang pinto ng opisina ng CEO. Nandoon si Lucas Lee, nakaupo sa likod ng malapad na mesa. Nang makita si Caden, bahagya lang itong nagtaas ng kilay, walang bakas ng pagkagulat. Marahan nitong ibinaba ang hawak na dokumento na pinagkakaabalahan nito ng mga yan. “Mr. Montclair,” malamig ang boses niya. “What brings you here?” “Nasaan si Talia?” diretsong tanong ni Caden, walang paligoy-ligoy. “Talia?” Nagkibit-balikat si Lucas. “Wala siya rito.” “Nasaan siya pumunta?” Lumapit si Caden ng isang hakbang sa lalaki, matalim ang tinging ipinupukol rito. Sumandal si Lucas sa upuan, relaxed ang postura pero matalas ang mga salita. “Private matter ’yon. I don’t think I’m obligated to report to you.” “Sabihin mo sa kanya, gusto ko siyang makita,” mariing utos pa ni Caden. “Sinabi ko na,
SA PAGBUKAS ng pinto, dalawang lalaki ang pumasok, parehong may malamig na ekspresyon. Ang isa ay may matalim na mga mata at mapanganib na ngiti, habang ang isa ay matangkad at tahimik lang na nakamasid sa paligid.Si Jessica ay napasiksik sa sulok ng silid, nanginginig sa takot. Napatigil ang lalaking may malamig na tingin, saka siya tinitigan na para bang wala siyang halaga.“Enjoy it while you can,” malamig nitong sabi, may halong mapanuyang ngiti. “Just don’t die too soon.”Pagkasabi niyon, lumakad itong palabas, para bang nandidiri pang tumingin muli sa kanya. Naiwan ang isa pang lalaking kasama nito, matipuno, tahimik, at walang emosyon sa mukha. Lumapit ito nang mabagal kay Jessica, na halos hindi na makagalaw sa takot.Sa bawat hakbang nito, lalong bumibilis ang tibok ng puso niya. Hanggang sa tuluyan siyang masubsob sa sahig, at sa isang iglap, marahas siyang binuhat at ibinagsak sa kama.---KINABUKASAN, sa highway papuntang Batangas, nakasakay si Caden sa likurang bahagi ng
MARIING bumuntong-hininga si Caden.Bigla niyang inilingon ang ulo at tumitig kay Jessica. Hindi iyon ang dating kalmadong tingin, mabigat iyon, malamig, at may bahid ng galit na hindi niya sinubukang itago.Nanlambot ang ngiti sa labi ni Jessica ng mga sandaling iyon. Hindi niya inaasahan ang ganoong tingin mula kay Caden. Na para bang may mali siyang nagawa o mas tamang sabihin na may ginising siyang hindi niya dapat ginising.“C-Caden…” alanganin niyang tawag, pilit ibinabalik ang lambing sa boses. “A-akyat na lang muna ako sa room ko. Kung may time ka pa… hanapin mo na lang ako later.”Hindi na siya naghintay ng sagot pa ng lalaki. Mabilis siyang umatras, halos nagmamadaling umalis sa rooftop, na parang may humahabol sa kanya.---ILANG oras pa ang lumipas.Sa loob ng isang hotel room sa parehong palapag, nakaupo si Jessica sa sahig, nakasandal sa gilid ng kama. Nakapako ang tingin niya sa carpet, sa isang madilim na mantsang hindi niya maalis sa isip.Nanginginig ang mga daliri n







