EP.2 เธอมันตัวซวย

EP.2

เธอมันตัวซวย

บรืน บรืน บรืน

เสียงยางรถบดถนนดังสนั่น ท่ามกลางความมืดในยามค่ำคืน ไมเลสเหยียบคันเร่งสุดเท้า รถซูเปอร์คาร์คันหรูพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว ในกระจกมองหลังภาพของรถยนต์หลายคันที่ตามมาติด ๆ พร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ยิ่งตอกย้ำถึงสถานการณ์คับขันที่กำลังเผชิญ

แก้มใสจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ในตอนนี้ซีดเซียวเอามาก ๆ ดวงตากลมโตมองคราบเลือดสีคล้ำ ปรากฏให้เห็นชัดเจนบนเสื้อเชิ้ตสีอ่อนต้นแขนซ้าย แม้เขาจะบาดเจ็บสาหัส ทว่าแววตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มยังคงมุ่งมั่น มือหนึ่งกำพวงมาลัยแน่นอีกมือพยายามควบคุมอาการเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง

หญิงสาวน้ำตาคลอ เธอคือคนที่ทำให้เขาเจ็บตัว “คุณเจ็บมากไหมคะ”

“หึ! แค่กระสุนนัดเดียวมันไม่ทำให้ฉันเจ็บได้ขนาดนั้นหรอก” มุมปากแค่นยิ้ม เหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนหน้าผากบ่งบอกถึงความทรมานแต่ยังคงอดทน

ปั้ง ปั้ง !

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กระสุนเฉียดผ่านกระจกข้างไปอย่างหวุดหวิด ไมเลสหักพวงมาลัยหลบกะทันหันจนรถเสียหลักเล็กน้อย เธอหวีดร้องด้วยความตกใจ

“อ๊ายยย!”

“ชิบ!" ไมเลสสบถเบา ๆ ก่อนจะเร่งความเร็วอีกครั้ง

“ไอ้เหี้ยเอ้ย เธอนี่มันตัวซวยฉิบหาย”

“คุณมาว่าฉันแบบนี้ได้ยังไง คุณกับ...คนพวกนั้นมีปัญหาเหมือนกันนี่ แต่ฉันเปล่ามีสักหน่อย” เธอถียงกลับ น้ำเสียงเธอติดสั่น หญิงสาวกล้าเถียงเขาโดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มที่บาดเจ็บเพราะช่วยเธอก็เป็นมาเฟียเหมือนคนพวกนั้น

“แล้วไงวะ ก็เธอมันตัวถ่วง แม่ง! ใครจะคิดว่าจะมีผู้หญิงอยู่ที่นั่น”

ไมเลสกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดและเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ในจังหวะสถานการณ์ขับขัน รถตู้คันสีดำของลูกน้องไมเลสพุ่งเข้ามาปาดหน้ารถของศัตรูอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยคุ้มกันเจ้านาย บีบให้รถเหล่านั้นต้องเบรกกะทันหันและเสียจังหวะ ทำให้เขามีโอกาสทิ้งห่างออกมาได้ไกลขึ้น

รถซูเปอร์คาร์เลี้ยวเข้าสู่ตรอกซอยแคบ ๆ ก่อนจะจอดสนิทอยู่หน้าอาคารปูนชั้นเดียวสีเทาที่ดูเรียบง่ายและกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ผนังปูนเปลือยที่ดูธรรมดาไม่มีการตกแต่งใด ๆ เป็นพิเศษ หน้าต่างปิดทึบด้วยมู่ลี่ไม้สีเข้ม ทำให้ไม่มีใครสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้ ตัวอาคารตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางทุ่งกว้าง มีเพียงความมืดและความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ

ที่นี่คือที่กบดานของมาเฟียหนุ่ม ไมเลสสร้างมันไว้สำหรับหลบหนีภัยอันตราย

ใบหน้าหล่อซีดเผือก มือข้างขวากดเลือดบนต้นแขนซ้าย ก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมกับสั่งหญิงสาว

“ลง”

แก้มใสไม่กล้าเปิดประตูลง เธอมองความมืดด้านนอกจากในรถมันทั้งน่ากลัวและวังเวง ไมเลสขึ้นเสียงบังคับ

“ถ้าเธอไม่ลงฉันจะให้เธอเฝ้ารถอยู่ในนี้ แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนนะผีแถวนี้มันดุ ผีตายโหงตายห่ามันเยอะลูกน้องฉันเจอแทบทุกคน”

หญิงสาวเปิดประตูลงจากรถในทันที เขาหลอกให้เธอกลัว แก้มใสเดินตามชายหนุ่ม ไมเลสกดรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่ข้างประตูเหล็กบานหนา เสียงปลดล็อกดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโลกอีกใบที่แตกต่างจากภายนอกราวฟ้ากับเหว

ภายในอาคารเป็นห้องโถงกว้างขวางที่ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราและทันสมัย แสงไฟวอร์มไวท์ส่องสว่างนวลจากโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ที่ห้อยลงมาจากเพดานสูง พื้นปูด้วยหินอ่อนสีดำขลับสะท้อนเงาเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์หรูที่จัดวางอย่างประณีต โซฟาหนังแท้สีดำตัวยาวตั้งอยู่กลางห้อง พร้อมโต๊ะกระจกใสที่วางนิตยสารแฟชั่นเป็นรูปหน้าของเขาทุกเล่ม

ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ของทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา แต่ถูกบดบังด้วยม่านไฟฟ้าที่เลื่อนปิดลงมาอย่างเงียบเชียบเมื่อพวกเขาเข้ามาถึง

มุมหนึ่งของห้องมีเคาน์เตอร์บาร์ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลแวววาว ถัดไปเป็นห้องครัวสไตล์โมเดิร์นที่ครบครันด้วยอุปกรณ์ทำครัวระดับมืออาชีพ

“ไอ้ธาม กูหลบมากบดาน ส่งคนมาคุ้มกันแล้วก็ให้อาหมอมาหากูด้วย” ไมเลสโทรศัพท์ต่อสายตรงโทรหาคนสนิทเพื่อสั่งการ ร่างกำยำถอดเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเลือดออกจากตัวแล้วโยนทิ้งไปบนพื้น

เขาเดินโซซัดโซเซทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำตัวหรูภายในห้องโถง

“นี่เธอ หยิบอุปกรณ์ทำแผลในตู้ให้ที”

ในระหว่างที่แก้มใสกำลังตะลึงในความหรูหราของอาคารแห่งนี้ เสียงทุ้มเข้มเรียกใบหน้ามอมแมมหันไปมอง

“อุ๊ยยย!” เสียงใสอุทานหลุดออกมาหนึ่งคำ เธอเสมองไปทางอื่นเมื่อหันไปเจอเขาเปลือยท่อนบน

“มาอ้งมาอุ๊ย ฉันสั่งให้เธอหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาให้ฉัน” แขนที่ไร้เรี่ยวแรง ยกชี้ไปยังตู้ปฐมพยาบาล เธอทำตามคำสั่งเขา

ร่างแบบบางเดินกลับมาหาเขา วางอุปกรณ์ทำแผลบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา

“ฉันกับเธอต้องอยู่ที่นี่กันไปก่อน”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำในลำคอ เธอหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกจากกล่องปฐมพยาบาล

“ชื่อแก้มใสใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ฉันไมเลส เดี๋ยวอาหมอจะมา เธอทำแผลให้ฉันตรงนี้ทำเป็นใช่ไหม” เขาชี้ให้เธอเห็นตรงบริเวณที่บาดเจ็บ แรงกระแทกจากกระสุนที่เฉียดผ่านสีข้างเอวขวาทำให้แก้มใสถึงกับนิ่วหน้า เธอเห็นรอยสักรูปมังกรและคราบเลือดสีเข้มติดบนผิวหนัง

“ซี๊ดดด” เขาส่งเสียงร้องพลางกัดฟันกรอด สัมผัสได้ถึงความแสบร้อน แม้ไม่ได้รุนแรงถึงกับเป็นแผลฉกรรจ์ แต่ก็สร้างความเจ็บปวดและแสบสันไม่น้อย

รอยถากยาวน่าหวาดเสียวที่สีข้างทำให้เธอไม่กล้าโดนแผลส่วนนั้น เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมจากบาดแผลของเขา ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงกว่าเดิม

“เลือดออกเยอะเลย” เธอพึมพำอย่างตื่น ๆ แล้วลงมือทำแผลให้กับเขาด้วยความระมัดระวัง

ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงเสียงกลไกดังขึ้นจากหน้าอาคาร ประตูถูกเปิดออก ร่างของอาหมอปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากทันทีที่ได้เห็นมาเฟียหนุ่มกับสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน

วิน หรือหมอวิน อายุ 45 ปี เป็นคุณหมอประจำตระกูลที่บิดาไว้ใจมากที่สุด วินดูแลการรักษาให้กับตระกูลเขาตั้งแต่บิดามารดามาจึงถึงรุ่นลูก

“มาถึงที่นี่ทั้งที ดันมีสาวสวยอยู่เป็นเพื่อนด้วยซะงั้น ไม่เบาเลยนะเรา” อาหมอเอ่ยแซวพลางเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างมาเฟียหนุ่มด้วยแววตาพราวระยับ

ไมเลสถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามไม่สนใจคำแซวของอาหมอ “ผมให้เธอทำแผลให้ก่อนเบื้องต้น” ก่อนจะหันไปสั่งการกับธาม

“พาเธอไปพักที่ห้อง”

ธามพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว ผายมือเชื้อเชิญพาหญิงสาวออกจากห้องโถงอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเหลือกันเพียงสองคนอาหมอทิ้งตัวนั่งข้างเขา สวมถุงมือยางสีขาวสะอาดพลางเตรียมเครื่องมือต่าง ๆ เพื่อทำการผ่าเอากระสุนออก

“ไปเล่นกับใครมาล่ะหืม ถึงได้โดนกระสุนฝัง” อาหมอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น เขาเห็นบาดแผลฉกรรจ์บริเวณต้นแขนซ้ายรูเล็ก ๆ ที่บ่งบอกถึงกระสุนที่ฝังตัวอยู่ด้านใน

“น้องผมมันไปเป็นพวกเดียวกับไอ้ดอน มาร์โค่ มอแกนมันจะฆ่าผม”

อาหมอฟังเรื่องที่หลานชายอยากระบายพลางลงมือผ่าตัดอย่างเชี่ยวชาญ เสียงอุปกรณ์ทางการแพทย์กระทบกันเบา ๆ และเสียงลมหายใจที่สอดประสานของทั้งสองคน

“ซี๊ด~”

“น้องเรายิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอันตราย ที่มอแกนเป็นอยู่ตอนนี้ มันไม่มีทางรักษาให้หายได้ นอกเสียจากจะมีอะไรมากระตุ้นให้มอแกนกลับใจกลายเป็นคนที่ดีขึ้น”

“ผมอยากพาน้องกลับมา แต่ดันเกิดเรื่องเสียก่อน” ไมเลสมองไปยังโถงทางเดิน ธามเพิ่งพาแขกไม่ได้รับเชิญไปยังห้องห้องหนึ่ง

“ก็เลยได้ผู้หญิงติดไม้ติดมือกลับมาสินะ”

“ก็ไม่ได้อยากพามา...ซี๊ด~” คมมีดกรีดลงบนเนื้อ สัมผัสเย็นเฉียบแล่นวาบไปตามแขนซ้าย ไมเลสกัดฟันกรอด เสียงซี๊ดหลุดออกมาจากไรฟันอย่างห้ามไม่ได้ เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ พยายามระงับความเจ็บปวดที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ขณะที่อาหมอยังคงก้มหน้าก้มตาผ่าตัดอย่างใจเย็น

“หน้าตาสะสวยดีนะ”

“มอมแมมเหมือนหมา อายังมองเธอสวยได้อีกเหรอ”

“ก็ลองให้โอกาสเธอได้อาบน้ำดูก่อนสิ”