ขึ้นเตียง

7

เมื่อเซ็นเอกสารเสร็จพยาบาลสาวก็ให้ไมเนอร์้เดินออกจากบริเวณเตียงเพื่อจัดการเตรียมความพร้อมให้ว่าที่คุณแม่ ผู้ช่วยอีกสองคนจึงช่วยกันโกนขนสวนสายฉี่ต่อสายน้ำเกลือให้รินลดา

"หลังจากนี้คุณแม่งดทานอาหารด้วยนะคะหลังบ่ายสามจะมีเปลมารับไปผ่านะคะ" พยาบาลพูดขณะเช็คสายน้ำเกลือครั้งสุดท้ายพูดจบก็โค้งตัวให้ทั้งสองคนในห้องแล้วเดินออกไป

"เป็นไงบ้างรินสายเต็มไปหมดเลย" คนเป็นสามีถามภรรยาสาวที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมจับสายน้ำเกลือแล้ววางไว้ก่อนตะหันไปจับสายฉี่ดูเพราะไม่เคยเห็น

ก่อนผ่าตัดว่าที่คุณแม่จำเป็นต้องงดน้ำและอาหารอย่างน้อย8 ชั่วโมงเพื่อป้องกันการสำลักอาหารหรือน้ำย่อยในกระเพาะอาหารไหลย้อนขึ้นไปเข้าปอดได้และหากรุนแรงมากอาจทำให้คนไข้ขาดอ๊อกซิเจนได้ ไม่รู้บังเอิญหรือตั้งใจเพราะเธอตื่นเต้นจนไม่ทันกินอะไรมาฉะนั้นตอนนี้เธออดอาหารมาแล้วมากกว่า 8 ชั่วโมง

"แปลกๆ อะอึดอัดนิดๆ ไงไม่รู้" รินลดาตอบพร้อมขยับเอวไปซ้ายขวาเบาๆ เพราะไม่ชินกับสายสวนฉี่ที่ติดอยู่

"เจ็บมั้ย"

"นิดหน่อยอึดอัดมากกว่าเจ็บสุดก็แทงน้ำเกลือนี่แหละดูมือรินสิ" คนบนเตียงกล่าวพร้อมชูฝ่ามือที่เรียวเล็กของตนให้สามีดูปกติคนท้องใกล้คลอดมักจะมีอาการมือเท้าบวม แต่เธอกลับไม่มีอาการบวมต่าง ๆ เลยสักอย่าง

รินลดานอนรออยู่ในห้องพักเกือบ 5 ชั่วโมงก็มีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงมาพร้อมกับพยาบาลสาวที่เป็นคนเจาะเลือดเธอเมื่อเช้า

นาฬิกาบนผนังบอกว่าขณะนี้เป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว ก้อนเนื้อในอกเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ เธอกำลังจะได้เจอเจ้าจิ๋วที่อยู่ในท้องเธอมาเกือบ 40 สัปดาห์

คนเป็นสามีลุกจากโซฟาขนาดกลางข้างเตียงมาช่วยภรรยาสาวเปลี่ยนเตียงเพื่อเข้าห้องผ่าตัด

"คุณพ่อจะตามไปหน้าห้องผ่าตัดหรือจะรอที่นี่ก็ได้นะคะ" พยาบาลสาวหันไปบอกชายผู้เป็นสามีซึ่งยืนอยู่ข้างเตียง เขาหันมองหน้าภรรยาก่อนจะขอตามไปเฝ้าเธอที่หน้าห้องผ่า

"ตื่นเต้นเหรอครับคุณแม่" อาจารย์หมอหนุ่มถามคนบนเตียงขณะที่กำลังใส่ถุงมือ รินลดานอนราบอยู่บนเตียงมองห้องผ่าตัดที่สว่างจ้าด้วยความตื่นเต้น รอบ ๆ ห้องเป็นสีเขียวสดดูสะอาดจนเธอกังวล ภายในท้องโหว่งเหว่ง หัวใจเต้นถี่ทำเอาเธอแทบอยากอาเจียนออกมา

"มาก ๆ เลยค่ะ"

"ฮ่า ๆ ไม่ต้องห่วงนะครับ ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด เดี๋ยววิสัญญีแพทย์จะให้ดมยาสลบจากนั้นหมอจะผ่าเอาน้องออกมา เย็บปิดแผล จากนั้นย้ายคุณแม่กลับห้องพัก เห็นมั้ยครับแป๊บเดียว" คุณหมออธิบายขั้นตอนแต่ละอย่างเสร็จคนบนเตียงพยักหน้ารับคำ หมอจึงผละออกไปให้วิสัญญีแพทย์เข้ามาจัดการต่อ

"ถ้าง่วงก็หลับได้เลยนะคะ" วิสัญญีแพทย์พูดขณะสวมหน้ากากสำหรับดมยาสลบให้รินลดาคนถูกสวมหน้ากากพยักหน้ารับคำเปลือกตาคนบนเตียงกระพริบช้าๆ เพียง4วินาทีสติของเธอก็ดับวูบไป

เกือบยี่สิบนาทีเสียงร้องไห้ของเด็กจิ๋วในท้องเธอก็ส่งเสียงให้บรรดาคุณหมอและพยาบาลได้ยินเด็กน้อยถูกส่งให้หมอเด็กเพื่อเช็กร่างกายทันที

"พะ…พี่ไมค์" น้ำเสียงแหบพร่าดังมาจากหญิงสาวบนเตียงเธอร้องเรียกชายผู้เป็นสามีที่นอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องพักคนเพิ่งฟื้นจากยาสลบส่งเสียงได้เพียงเบาๆ เพราะลำคอแห้งผากเธอไม่รู้ว่าตนเองหลับไปนานขนาดไหน

พอฟื้นมาก็รู้สึกหิวน้ำมากจะขยับเองก็รู้สึกเริ่มเจ็บแผลที่หน้าท้องขึ้นมามือข้างที่ถูกพ่วงสายน้ำเกลือไว้เอื้อมไปจับบริเวณหน้าท้องตนเองเธอพยายามส่งเสียงเรียกแต่ดูเหมือนคนเป็นสามีจะไม่ได้ยินเลย ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกหญิงสาวในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดเดินเข้ามาก่อนจะหยุดที่ข้างเตียง

"คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ"

"คุณพ่อคะคุณพ่อ" พยาบาลเช็กสายน้ำเกลือพร้อมกับถามคนบนเตียงที่เพิ่งจะฟื้นจากยาสลบไม่นานถามเสร็จก็หันไปมองคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาส่งเสียงเรียกสองสามครั้งคนที่หลับอยู่จึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

"ตอนนี้คุณแม่ยังทานอาหารน้ำไม่ได้นะคะต้องนอนราบอย่างน้อย12ชั่วโมงก่อนพรุ่งนี้เช้าค่อยลุกเดินนะคะถ้าเจ็บแผลสามารถเรียกพยาบาลขอยาแก้ปวดเพิ่มได้นะคะ" ไมเนอร์ฟังพยาบาลพูดจบก็พยักหน้ารับแบบมึนๆ เพราะเพิ่งตื่น

"ลูกอยู่ไหนหรอคะ" รินลดาถามพยาบาลเสียงเบาจากเวลาที่นาฬิกาตรงฝาผนังตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มาแล้วแสดงว่าตัวเองหลับไปเกือบสี่ชั่วโมงพอนึกได้แบบนั้นก็เป็นห่วงลูกขึ้นมาทันที เพราะตัวเธอเองยังไม่ได้ทันได้เห็นลูกเลย

"ตอนนี้น้องอยู่กับพยาบาลค่ะคุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะไว้รอคุณแม่ลุกเดินพรุ่งนี้พยาบาลจะพาน้องมาส่งนะคะ"

"น้องไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ยคะ" คนเป็นแม่หมาด ๆ ถามเสียงเบาบ่งบอกถึงความกังวลแม้เธอจะได้รับจากการยืนยันจากคุณหมอก่อนผ่าตัดแล้วว่าลูกของเธอปกติแต่คนเป็นแม่จะเลิกกังวลเรื่องลูกตนเองได้อย่างไร

"น้องปกติดีค่ะจ้ำม้ำเสียงดีเชียว คุณแม่พักผ่อนนะคะพรุ่งนี้จะพาน้องมาส่งนะคะ" รินลดาถินหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะยิ้มขอบคุณพยาบาล