Chapter 2

Hindi ko alam kung anong oras na. Ang alam ko lang, nagising ako sa malakas at sunod-sunod na katok sa pintuan ng kwarto ko.

“Sino 'yan?” sigaw ko habang kinukuskos ang nagmumuta kong mga mata at nauupo sa kama.

“Halos tanghali na! May balak ka pa bang pumasok sa klase mo o ano?” sigaw ni Kuya Damon mula sa hallway, kaya napatayo ako agad at napabalikwas mula sa kama.

Napasulyap ako sa wall clock—halos alas-otso na ng umaga.

Shit!

“Sandali lang, Kuya Damon! Maliligo lang ako nang mabilis!” sigaw ko pabalik habang nagmamadaling pumasok sa banyo. Hinubad ko ang mga damit ko at agad na pumasok sa ilalim ng shower.

Habang nagsasabon ng balat, muling gumapang ang pamilyar at nakakatindig-balahibong pakiramdam sa likod ko—'yong nakakapraning na pakiramdam na may nakatitig sa bawat kilos ko, kahit na mag-isa lang naman ako. Ipiniling ko ang ulo ko para alisin ang paranoyang 'yon at mabilis na nagtapos sa pagligo.

Pagkatapos magsuot ng simpleng outfit, nagmamadali akong lumabas ng kwarto. “Papasok ka sa eskwelahan nang ganyan?” tanong ni Kuya Damon habang nakatitig sa hindi ko pa nasusuklay na buhok.

“Sa kotse mo na lang ako mag-aayos ng buhok at makeup. Nakaalis na ba sina Mommy at Daddy?” tanong ko habang sumusunod sa kaniya sa hallway patungong garage.

“Oo, mga 4:00 AM. Si Lion ang naghatid sa kanila sa airport,” sagot ni Kuya Damon habang naglalakad kami palabas sa parking area.

“Ah... so, lilipat na talaga sina Mommy at Daddy sa Australia for good?” mahinang buntong-hininga ko.

“Oo. Matagal na nilang planong manirahan sa Australia. Ngayong alam na nilang kaya na ni Lion na patakbuhin ang kumpanya nang mag-isa, panatag na ang loob nila,” paliwanag ni Kuya Damon habang pareho kaming sumasakay sa kotse niya.

“Kaya malaya na tayong gawin ang kahit anong gusto natin sa buhay natin ngayon. May mga limitasyon pa rin, siyempre,” dagdag niya sabay sulyap sa akin. Tahimik akong tumango bilang pagsang-ayon. “Ibig sabihin, bawal ka pa ring magka-boyfriend,” biglang hirit niya. Inirapan ko siya, na nagpalabas ng mahinang tawa sa mga labi niya.

“Eh si... Jewell? Saan siya natulog kagabi?” Mabilis na lumabas ang tanong sa labi ko bago ko pa man mapigilan ang sarili ko, habang may mapait na lasa na naiiwan sa dila ko.

“Siyempre sa kwarto ni Lion. Tsaka, dapat simulan mo nang sanayin ang sarili mong tawagin siyang Ate Jewell mula ngayon. Sigurado akong may balak si Lion na pakasalan siya. Sa lahat ng mga naging girlfriend niya noon, siya lang ang tanging ipinakilala niya kina Mommy at Daddy.”

Baon na baon ang mga kuko ko sa palad ng nakakuyom kong mga kamay. Tama siya. Ang mga ex-girlfriend ni Lion noong araw ay patagong dinadala lang sa bahay, ipinupuslit sa p***o sa gilid para hindi makita nina Mommy at Daddy. Tuwing nag-out of town ang mga magulang namin, dinadala niya ang mga babaeng 'yon sa bahay at pinapatulog sa kwarto niya hangga't wala ang mga magulang namin.

Noon, nung bata pa ako at itinuturing ko lang si Lion bilang isang tunay na kapatid, wala akong pakialam sa pamumuhay niya. Pero ngayon? Pakiramdam ko ay may patalim na dahan-dahang itinutusok at iniikot sa dibdib ko.

“Ang tahimik mo naman,” puna ni Kuya Damon, na nagpagising sa akin mula sa pag-iisip.

Binigyan ko lang siya ng isang pilit na ngiti at ibinaling ang tingin sa mga tanawin sa labas ng bintana. Nang huminto na kami sa harap ng gate ng eskwelahan, hahawakan ko na sana ang door handle para bumaba, pero mabilis na hinawakan ni Kuya Damon ang pulso ko.

“Nasaan ang kiss ko?” bulong niya, habang inilalapit ang pisngi niya sa akin na may kasamang mapanuksong ngisi.

“Yuck! Tumigil ka nga diyan!” inis kong singhal, na lalo lang nagpatawa sa kaniya nang malakas.

“Hindi ka na talaga ang sweet kong baby girl, 'no?” natatawang sabi niya habang ginugulo ang buhok ko.

“Ewan ko sa 'yo. Mag-text ka na lang mamaya para masundo mo ako,” bilin ko. Mabilis akong tumango bago tuluyang bumaba ng kotse.

Sakto namang naghihintay na si Jobel sa may gate. Simula nung sinimulan ako ihatid ni Kuya Damon sa eskwelahan, naging habit na niyang maghintay dito—karamihan ay dahil may malaki siyang crush kay Kuya Damon.

“Si Damon ba 'yong naghatid sa 'yo?” excited na tanong niya agad pagkalapit ko sa kaniya.

Tumango lang ako nang simpleng pagtango.

Bumusina si Kuya Damon at sumungaw sa bintana para kumaway nang mabilis bago pinatakbo nang mabilis ang kotse, na nagdulot ng mahinang pagtitili kay Jobel.

“Diyos ko, napakagwapo niya talaga! Payag ka ba kung magiging hipag mo ako, Frenny?” biglang tanong niya na kinairita ng mukha ko.

“Ang totoong tanong, papayag ba si Kuya Damon na gawin kang asawa?” pabalang kong sagot sabay tawa.

“Aray! Sakit noon, ah!” maarte niyang hirit at inirapan ako habang naglalakad kami papasok sa campus.

Pagpasok namin sa art studio, agad kaming sinalubong ng pamilyar na amoy ng oil paint at varnish. Ito ang mundo ko—ang tanging lugar kung saan totoong nakakahinga ako.

“Bes, seryoso, sobrang eye candy talaga ng Kuya Damon mo. Sa tingin mo ba type niya ang mga petite na babae?” tuloy-tuloy na daldal ni Jobel habang inilalabas ang mga charcoal pencil niya.

“Hindi ko alam, Jobel. Sobrang busy niya sa pagpapatakbo ng mga negosyo niya para mag-isip ng romance ngayon,” sagot ko habang inihahanda ang blankong canvas sa wooden easel.

Pakakasalan niya nga kaya talaga si Jewell?

Muling kinain ng isipang 'yon ang buong sistema ko. Kinuha ko ang brush at nagtimpla ng pintura sa palette ko. Sa halip na magtrabaho sa landscape o abstract piece na ibinigay ng professor namin, kusa nang gumalaw ang mga kamay ko sa memorya ng katawan ko.

Nagsimula akong mag-sketch ng isang mukha.

Si Lion. Ang matalim at matatag na hugis ng panga niya, ang seryoso at malalim niyang titig, at ang malamig na ekspresyon na laging bumabalot sa madilim niyang mga mata.

“Wow, frenny. Sobrang detalyado,” komento ni Jobel habang dumadaan sa likod ng easel ko. “Sino 'yan? Bagong muse mo?”

Mabilis kong hinarangan ang canvas gamit ang katawan ko para hindi niya makita. “W-wala... nag-e-experiment lang para sa ibang subject.”

Tinignan niya ako nang may pagdududa pero hindi na nagtanong pa. Sa kaibuturan ng puso ko, may mabigat at nakakasakal na dagan sa dibdib ko. Ang art school ay dapat na lugar para maipahayag ang sarili, pero paano kung ang sining ko ay gawa sa mga maruming lihim?

Paano kung bawat guhit ng kulay na inilalapat ko sa canvas na ito ay sumisigaw ng pangalan ng iisang lalaki na hindi ko kailanman pwedeng mahalin?