LOGINPAGKABALIK ng kompanya nina Czarina at Lena, kumalat agad ang balita. Lahat ay nagulat nang malaman na nakuha nila ang exclusive interview with the President of Marquez Group.
Halos lahat ay naiingit at nagseselos. Sino ba naman hindi? Si Damion Marquez iyon! The Legendary President of Marquez Group!
Sapat na ang isang exclusive interview kay Damion Marquez para lumagpas ang performance ng buong magazine sa target for the year. Ang bigat ng pangalan niya ay mas mabigat pa kaysa pinagsamang interviews ng lahat ng sikat na tao na na-feauture nila in twelve months.
Agad na nilapitan ni Wendy, ang bestfriend at kapwa intern ni Czarina. Hawak-hawak ang kamay niya, nakangisi at halatang excited.
“Dai, spill the coffee! Gwapo ba talaga si Mr. Marquez? Matangkad? Matipuno? Nakakalaglag panty ba? Huy! Salita ka, babae! Hindi pwedeng ikaw lang ang nakakaalam!”
Niyuyugyog ni Wendy ang kaibigan para malaman kung totoo nga ang sabi-sabi tungkol kay Damion Marquez. Nakikita niya lang ito sa television, news, magazines at iilang larawan sa internet, pero maraming nagsasabi na mas gwapo ito sa personal.
Totoo—sobrang gwapo ng lalaking iyon, parang isang Greek god na bumaba sa lupa. Pero higit pa sa itsura, may mas malaking problema siyang kinakaharap.
Hindi matapatan ni Czarina ang tingin ng kaibigan. “Wenwen, anong full name ni Mr. Marquez? Alam mo ba?”
Napakunot naman ng noo si Wendy, saka hinampas ang balikat ng kaibigan at natawa.
“Girl! Seryoso, hindi mo alam?” tanong niya hindi mapakaniwala, pero natatawa pa rin siya.
Nang makitang napanguso ang kaibigan ay tumikhim ito at umayos ng upo. “Hindi mo talaga kilala?”
Mas lalong napahalumbaba si Czarina. “Tatanungin ko ba kung kilala ko?”
Taimtim na tinitigan ni Wendy ang kaibigan at nang makitang seryoso ito ay huminga ito ng malalim.
“Kilala si Mr. Marquez hindi lang sa siyudad natin kundi sa buong mundo. Alam mo bang sobrang yaman no’n? Sobrang mayaman pa kay Billgates!” wika ni Wendy. “He’s Damion Marquez. Pinoy na may lahing espanyol, mga ninuno niyang may lahing royal blood, that means, he is too.”
Parang binagsakan ng langit at lupa si Czarina.
“Da…Damion Marquez…”
Namutla si Czarina sa kinauupuan. Tama ang kanyang hinala. Ang taong dapat nilang i-interviewhin bukas ay walang iba kundi ang fiance niya na kahapon lang siya pinilit na ma-engage!
Hindi niya alam kung good luck o bad luck ang tawag dito. Good luck kasi may mag-aasikaso ng hospital bills ng lola niya o bad luck dahil isang demonyo ang naging fiance niya?
Bakit siya ang gustong mag-interview rito? Bakit?
“Wait…” aniya sabay napatitig sa monitor. “Kilala niya ba ako? Nakangiti siya kanina… Namukhaan niya ba ako?”
Napatawa si Czarina sabay kaway ng kanyang kamay. At muling napatigil. “Pero sobrang dilim ng kwarto ko. I didn’t even saw his face…”
Muling napasimangot si Czarina, tinatadyak ang paa sa ilalim ng lamesa, tila nababaliw na ginulo ang buhok saka niya marahang pinukpukpok ang noo sa lamesa.
Nagulat si Wendy sa kanyang nakita. Agad niyang nilapitan muli ang kaibigan at pinatong ang kamay sa lamesa para masalo ang ulo ng kaibigan.
“Hey!” tawag ni Wendy sa kanya. “What’s happening with you, Zari?”
Naguguluhan ito sa inaakto ng kaibigan na para bang may matinding sakunang darating sa buhay nito.
“A-Ayos lang ako…” tugon niya pero sa loob niya ay sumisigaw na siya.
“Ayos lang? Seryoso ka diyan, Zari?!” Muli niyang naalala ang ginawa sa kanya ng lalaki kagabi. Napakagat siya ng labi at napayakap sa sarili.
“Damion… he hates me… Paano kung gamitin niya ang interview na ‘to para gantihan ako?” bulong niya sa sarili.
Mas lalong sumikip ang dibdib ni Czarina sa mga pinag-iisip. Mas lalo siyang mababaliw kung itutuloy ang interview sa lalaki.
“Hindi pwede. Hindi ko kayang gawin ang interview na ‘to!”
Dali-daling tumayo si Czarina at nagtungo sa office ni Lena. Nandoon ito, nag-aayos ng gamit. Pagkakita niya kay Czarina agad niya itong binigyan ng folder.
“Here,” wika nito. “Nand’yan ang impormasyon tungkol kay Mr. Marquez. Basahin mo ng mabuti ngayong gabi para hindi ka magkamali bukas.”
Pero hindi kinuha ni Czarina ang folder. “Chief Nana, pasensya na po, pero medyo hindi po ako okay.” Pagdadahilan niya. She wanted to be out of this interview thing with Damion Marquez. Ayaw niyang makasalamuha pa ang lalaki. “Pwedeng ibang tao na lang ang pumunta bukas para sa interview?”
Halos mabitawan ni Lena ang hawak niyang bag sa narinig. Tinitigan niya si Czarina na parang tanga.
“Are you kidding me?” Sarkastimong saad ni Lena. “The chance to interview Damion Marquez is once in a lifetime! Ibinigay sayo yung oportunidad na yan, tapos gusto mong ibigay sa iba? At higit sa lahat—ikaw mismo ang pinili ni Mr. Marquez!”
Kumunot ang noo ni Lena na napatingin sa babae na may pagdududa. “Wait,” aniya, nanlilisik ang mga mata. “Do you know him?”
Tumigil ang tibok ng puso ni Czarina, pigil hininga rin ito sa tanong sa kanya ng chief-in-editor nila.
“H-Hindi po!” mabilis na tugon ni Czarina. “Hindi ko po siya kilala!”
Ayaw ipaalam ni Czarina ang relasyon ng dalawa lalo na’t alam niyang galit sa kanya si Damion. Ang ginawa ng lalaki sa kanya kagabi ay isang babala. Kaya alam niya kung saan lulugar at ang ipagsabing fiance siya nito ay hindi tama.
Hindi na rin nagduda pa si Lena. Imposible ring magkaroon ng koneksyon ang isang intern na katulad niya sa katulad ni Damion Marquez.
But for the sake of the interview, her tone changed. “Since si Mr. Marquez mismo ang pumili sa’yo, wala kang choice. You must come with me tomorrow. No more excuses.”
Agad na nag-panic si Czarina. “No way! A-Ayoko pumunta!” Mabilis niyang protesta. Pag naiisip niya pa lang ang malamig na tinig ni Damion at ang kawalanghiyaan nito kagabi ay nanginginig na siya.
“That man has bad intentions! Why would he choose me, kung wala, right?” wika sa sarili.
“Czarina Melody Ocampo!” bulyaw ni Lena sabay hampas ng mga kamay sa lamesa, hindi na nakapagtimpi. “Hindi kita tinatanong. I’m ordering you. Kung ayaw mong sumama sa interview bukas, then pack your things and leave this company. You’re fired.”
Napatulala si Czarina. Gusto niya rin sanang isigaw na “Fine, I quit!” Pero hindi pwede. Kung bumagsak siya sa internship niya, hindi siya makakapagtapos ng degree niya at wala rin siyang magiging trabaho sa hinaharap. Reality cornered her, forcing her to bow her head.
“I… I understand,” mahinang tugon niya, nakakuyom ang dalawang kamay sa magkabilang gilid.
Kalmado man ang boses, pero sa loob, wasak na wasak siya. “Ano ba talagang plano mo, Damion Marquez? Is this your revenge?”
Your comments and feedback are always appreciated—they truly mean a great deal. Thank you for reading, and I hope you have a wonderful day~✨🫶🫶🫶
ANG MGA MALILIIT NA POULTRY ay nakalagay sa magkakahiwalay na cages, tahimik na kumakain at natutulog na parang wala silang ibang problema sa mundo.Common animals lang naman ang mga ito, pero dahil sa cute nilang itsura, madali nilang nakukuha ang atensyon at puso ng mga bata.Samantala, excited naman ang mga magulang. High-pitched ang mga boses nila habang ipinapakilala sa mga anak ang mga hayop sa harapan nila, sabay tawa at kwentuhan, kaya naging masaya at harmonious ang atmosphere.Dahil medyo maingay, sumuko na si Czarina sa pakikipag-usap kay Tiantian.Buti na lang, hindi naman bothered ang bata. Ilang sandali itong maingat na tumitingin sa mga sisiw bago muling tumingin kay Czarina at tumawa, halatang nag-e-enjoy.Pero hindi nagtagal ang peaceful atmosphere.Dalawang magulang ang biglang nagkatinginan nang masama bago nagsimula ang mainit na pagtatalo.“Anong tinatayo-tayo mo? Tabi!”“Bakit ako tatabi?”“Ang tagal mo nang nakaupo rito. Wala ka bang hiya? Umalis ka na!”“Ako an
KINABUKASAN.Nang malaman ni Alejandro na sasama sa activity sina Czarina at Damion, halos hindi maitago ang saya niya. Agad niyang inutusan ang mga servants na ihanda ang lahat ng posibleng kailangan nila.Sinunod naman ng mga servants ang utos nang buong ingat. Ang problema, habang tumatagal, lalo nang dumadami ang gamit sa harapan ni Damion.Hanggang sa isang hiking backpack na halos kalahati ng height niya ang itinulak sa kaniya.Napakamot sa ulo si Damion. “Dad, farm lang naman ang pupuntahan namin. We don’t need to bring this much stuff.”“Mas mabuti nang prepared.”“But it’ll be very heavy to carry.”“Then you should try to overcome it.”“This will be exhausting. There’s no way to overcome it.”“You rascal! Sa wakas, may chance ka nang lumabas kasama si Zari, nagrereklamo ka pa!”“Because Rina doesn’t want to bring this much stuff. Rina, you agree, right?”Desperadong humingi ng suporta si Damion kay Czarina, pero hindi man lang siya nito pinansin.Ayaw niyang makialam sa away
PAGBALIK NI CZARINA sa Marquez residence, napansin niyang medyo mabigat ang atmosphere.Pero nagkunwari siyang walang napapansin. Pagkapasok niya sa living room, binati pa niya si Alejandro na nakaupo sa sofa.“Pa.”Pagkakita sa kaniya, bahagyang nawala ang lungkot sa mga mata ni Alejandro. Ngumiti ito nang malumanay.“Gutom ka na ba?”“Hindi. Kumain ako kasama ng mga bata sa orphanage.”“Zari, next time na pumunta tayo sa orphanage, pakisabihan ako. Gusto ko ring sumama, tumulong at gumawa ng charity work.”“Okay. Siguradong matutuwa ang mga bata na makita ka.”Inilipat ni Czarina si Tiantian sa kabilang braso. “Pagod na po ako. Kaya babalik na po ako sa kwarto.”“Okay, go ahead.”Naglakad si Czarina sa living room na para bang walang ibang tao roon, ni hindi man lang tiningnan ang isa pang lalaking nakaupo sa sofa.Napakunot-noo si Alejandro. Nang tuluyang makapasok si Czarina sa kuwarto, hindi na siya nakapagpigil at agad na hinarap si Damion.“What’s going on between you two?”Kal
“YES. GUSTONG-GUSTO KAYO NI TIANTIAN.”Lalong natuwa ang mga bata. Nagsimula silang kumanta at sumayaw sa paligid ni Tiantian, dahilan para lalo itong matuwa hanggang sa halos maglaho na ang mga mata nito sa sobrang tawa.Ang masasayang tawanan ng mga bata ay parang healing balm. Kahit gaano kabigat ang mood, kaya nitong pagaanin ang lahat at kahit saglit ay palabasin ang liwanag mula sa dilim.Habang pinagmamasdan ni Wenwen ang masayang mag-ina, bigla niyang naramdaman na sulit pala ang pagsama niya sa kanila.Dahil sa tawanan, mas marami pang batang lumapit. May ilan pang gumawa ng magandang flower wreath at nag-tiptoe para maisuot iyon sa ulo ni Tiantian.Yumuko si Czarina para tulungan silang maisuot iyon.Unang beses pa lang ni Tiantian na magsuot ng flower wreath. Mukhang nanibago siya kaya inabot niya ito at hinawakan gamit ang maliliit niyang kamay, saka pinagmasdan nang mabuti.Napatingin sa kaniya ang mga bata, halatang nag-aalala na baka hindi niya magustuhan at itapon ang
“...MEDYO NASIRAAN KA NG BAIT.”“Tarantad0ng kaibigan ‘to!” anas ni Czarina.“Hoy! Bibig mo!” Napaismid si Wendy. “If you don’t go all out, how can it be effective? Anyway, tapos na ang mission ko. Huwag ka nang magbibigay sa akin ng mahihirap na problema tulad nito. Sayang ang brain cells ko.” Mabilis na inayos ni Wenwen ang buhok niya, halatang proud na proud sa sarili niyang performance.Kahit hindi eksaktong ayon sa plano ni Czarina ang nangyari, nakatulong pa rin si Wenwen. Tinapik niya ito sa balikat. “Pag-uwi natin, hihilingin ko kay Tito Fran na ipagluto ka ng masarap para makabawi ka.”“Hmm, that sounds good.”Gaya ng sinabi ni Wenwen, hindi naman iniwasan o nilamig ng mga teachers at mga bata sa orphanage si Czarina. Pareho pa rin ang mga ngiti nila gaya ng dati.At ang simpleng pagtanggap na iyon ay agad nagpainit sa puso ni Czarina. Hindi niya namalayang napangiti na rin siya. Pero wala nang nakipagkuwentuhan sa kaniya dahil napunta agad ang attention ng lahat kay Tiantia
“LET NATURE TAKE ITS COURSE. Huwag mong i-overthink ang mga bagay na hindi mo naman kayang baguhin kahit anong gawin mo.”“So, sinasabi mo ba na hahayaan ko na lang ang tadhana ko?”“Why do you have to put it so negatively? Mas maganda kung sasabihin mong tranquil as water.”Naningkit ang mga mata ni Czarina. “Wala tayo sa poetry class. Ayusin mo ang pananalita mo!”Naningkit din ang mga mata ni Wendy. “Tingnan mo nga! Ang bilis uminit ng ulo mo! Konting disagreement lang, nag-iiba na agad ang expression mo. Don’t tell me nagme-menopause ka na?”Napaismid si Czarina. “Wala ka kasi sa posisyon ko kaya hindi mo alam ang anxiety ko.”“Oo nga, hindi. Pero si Tiantian, araw-araw kang kasama. Does he understand?”“Alam ko,” singit ni Tito Fran. “Pero hindi ibig sabihin no’n na sinusuportahan ko na.”Napakunot-noo si Czarina. “Kayo dalawa, nandito lang ba kayo rito para i-denounce ako?”“No,” sagot ni Tito Fran. “We’re here to help you relax and enjoy the present. Alam kong may iniisip ka, p
“RINA… ARE YOU AWAKE? COME OUT FOR A MOMENT. I NEED TO TALK TO YOU.”“Later na tayo mag-usap,” sabi ni Czarina kay Wendy. “Hindi ko alam kung ano na namang balak ni Damion.”Pagkababa ng tawag, lumapit siya sa pinto at binuksan iyon. Matalim ang tingin niya kay Damion. “Ano?”Umubo si Damion, halata
SA MGA SUMUSUNOD NA ARAW, biglang naging matamlay si Czarina. Wala siyang ganang lumabas, wala ring gana sa kahit ano. Buong araw siyang lutang, pagod, at gusto lang matulog. Napansin iyon ni Damion at hindi niya ito binalewala.Dahil sa kalagayan niya, pinayuhan niya si Czarina na magpahinga muna s
DAMION’S OFFICE.Nang makita ni Damion si Czarina, agad na kuminang ang kanyang mga mata. Ang pagod na naramdaman ay biglang napawi. Nakangiti itong nilapitan ang asawa.“Bakit ngayon ka lang, wifey? I’m starving.”Nilapag ni Czarina ang lunchbox sa lamesa nang nakayuko saka inihain na ang pagkain.
NANATILING TAHIMIK SI SETH, dahilan para mas lalong magalit si Cassidy.“Hello?” iritang sigaw niya. “Kinausap pa kita! Bakit hindi ka sumasagot?!”“Ano bang gusto mong marinig?” malamig na tugon ni Seth. “Ginagawa ko naman ang lahat ayon sa utos mo.”Ngunit sa halip na kumalma, lalo lamang nakaramd







