LOGINThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
KINABUKASAN.Masyadong maraming tao ang nasa loob ng mall. May mga namimili ng kung anu-ano, mga magkakaibigang kumakain sa mga food & drinks stall, mga nagwi-window shopping, minsan nagpapalamig lang.Masigla si Wendy habang naglalakad; halos hindi mapigilan ang excitement sa bawat display na nakikita niya. Kapag may napapansin siyang cute o interesting, agad niya itong kinukomento kay Czarina.“Uy, ang ganda nito!” masiglang sabi niya. “Bagay kay—”Hindi niya na natapos dahil napansin niyang parang wala sa sarili si Czarina.Nakatingin lang ito sa paligid. Tahimik. Malayo ang isip.Napahinto si Wendy, saka napakunot ang noo.“Hoy,” reklamo niya habang hinawakan ang balikat ni Czarina, “Am I really that boring? Kanina pa ako nagsasalita, ni isang tingin wala ka sa’kin.”“Ha?” Napakurap si Czarina. “Hindi naman… ang dami lang kasing tao dito.”“Sus,” singhal ni Wendy. “Parang ini-scan mo lahat ng mga tao rito na para bang may hinahanap ka.”Sandaling natigilan si Czarina. Nakalimutan
“RINA… WANTS TO PREPARE A GIFT FOR ME?”Hindi mapakaniwala si Damion. Lumukso ang dibdib niya sa tuwa at kumikinang ang mga mata sa saya.Lihim na napangiti si Wendy nang makuha ang atensyon ni Damion.“Yes,” kumpirmasyon ni Wendy, kunwari casual lang. “Ang babae kasing ’yon, so stubborn. Lagi niyang sinasabi na hate ka niya at gusto niyang lumayo.” “Pero nung nakita niyang injured ka… gusto niyang bumili ng gift para mapasaya ka.”Halos hindi mapigilan ni Damion ang ngiti niya.“So, she really cares…” bulong sa sarili. “Hard work pays off.”Damion began pacing back and forth sa loob ng kwarto, para bang hindi niya kayang umupo sa sobrang excitement. Sa sandaling iyon, gusto na niyang sugurin si Czarina at sabihin lahat ng nararamdaman niya.Pero bago pa siya tuluyang mawala sa sarili, napailing si Wendy at kumaway.“Hoy,” paalala nito. “May isang bagay kang hindi dapat kalimutan.”Tumigil si Damion at napatingin.“Don’t mention this in front of Zari,” mariing sabi ni Wendy. “She’ll
“I’M NO LONGER ALL ALONE.” Punong-puno ng lambing ang bawat salita ni Damion, ngunit ayaw nang marinig ni Czarina ang kahit ano pa.Kaya pilit niyang pinanatiling malamig ang tono. “Kumain na tayo. Stop chatting.”Kaya niyang patahimikin si Damion, pero hindi niya kayang pigilan ang titig nito.Sa bawat subo ni Damion ng jam, lalo pang lumalapad ang ngiti nito. At sa bawat segundo, mas lalong luminaw ang mga mata nito habang nakatingin kay Czarina—parang punong-puno ng saya at pag-asa.“Seriously… nakakairita.”Ilang subo lang ang kinain ni Czarina bago siya tumayo at umalis sa dining room. Halatang naiirita, halatang galit.Pagkaalis ni Czarina, agad na kinatok ni Damion sa mesa sa harap ni Wendy.“Stop eating,” utos niya. “Go check on Zari.”Napaatras si Wendy at napakunot ang noo. “No,” mabilis niyang itinatanggi. “If I go now, sisigawan niya ako for sure.”Kalmado lang si Damion. “Let her rant. Keeping your bad temper inside will only hurt your health.”Napakurap si Wendy. Wala si
“STAY BY MY SIDE… OKAY?”“You…” Bahagya siyang umiwas ng tingin. “P-Pag-iisipan ko pa. For now, kumain ka muna.”Bigla siyang tumayo at dali-daling lumabas ng study, halatang magulo ang isipan at emosyon.Sa loob ng silid, naiwan si Damion, hawak pa rin ang chopsticks na kanina’y hinawakan ni Czarina. Matagal siyang nakatitig doon, tila may iniisip na hindi maipaliwanag.Sa labas, nadatnan ni Czarina si Enzo na naghihintay sa may pintuan.“How is it?” agad nitong tanong. “Kumain ba si Sir Damion?”“Yes. He’s eating.”Halos lumiwanag ang mukha ni Enzo sa ginhawa. “Thank you so much, Ma’am Zari.”Iwinasiwas lang ni Czarina ang kamay niya. “Pinakain ko lang siya. No need to thank me.”Umiling si Enzo. “Hindi lang po ’yon. I’m thanking you because you gave him a new hope. And I’m even more grateful na bumalik kayo sa tabi niya.”Sandaling natigilan si Czarina.“His condition was really bad these past few months,” patuloy ni Enzo, seryoso na ang tono. “Parang wala siyang kaluluwa. He was i
“ANO?” naguguluhang tanong ni Czarina.“Alagaan ang pasyente is the easiest way to make someone lower their guard.”Lalong kumunot ang noo ni Czarina. “Minor lang naman iyon and if I care too much, mahahalatang nagpapanggap lang ako.”Umiling si Wendy. “Nu-uh. Bigyan mo si Damion ng kahit ano. Sabaw, pagkain, anything. After all, he got injured because he brought you there. Hindi mo naman puwedeng hayaan na lang siya, right?”Bakit pakiramdam niya masyadong kampi si Wendy kay Damion?Napaismid si Czarina. “Hindi ko naman sinabing dalhin niya ako roon! So bakit parang naging kasalanan ko pa?!”“Saka, bakit mo ba siya kinakampihan?!” dagdag nito.Napahinto si Wendy.“Oho,” malamig nitong sagot, “I was completely on your side. Kung ayaw mong maniwala, eh di huwag. I’m too lazy to explain anyway.” Sabay irap at sumiksik sa tabi ng bintana, mukhang nagtatampo talaga.Napatingin si Czarina sa kanya. Tinulak niya ito nang bahagya sa siko.“Wendy—”Pero hindi siya pinansin ni Wendy. Nagtatamp
“I’M NEVER TALKING TO YOU AGAIN!”At sa sinabi niyang iyon, mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo, halos kinukuskos ang labi niya na parang gustong burahin ang nangyari. Namumula ang buong mukha sa galit habang nakakunot ang makinis na noo at magkasalubong ang mga kilay. Ilang beses na siyang napahamak dahil sa lalaking iyon—bakit hindi pa rin ito natututo? Bakit lagi siyang nauuto?“Has he lost his mind?”Habang naglalakad, lalo lang siyang nagngangalit. Pakiramdam niya, masyadong madali kung pababayaan niya lang si Damion matapos siyang lokohin.Bigla siyang yumuko at dinampot ang isang dakot ng lupa, handang ibato sa mukha at katawan nito.Pero nang lumingon siya, nakita niya si Damion. Nakaupo sa damuhan, nakatingin sa sariling siko. Doon napansin ni Czarina ang pagtulo ng dugo mula sa siko ng lalaki.Nanlaki ang mata ni Czarina. “Talaga bang nasaktan siya?”Pinilit niyang sabihing sanay na si Damion sa pagsisinungaling. Kahit sugatan ito, hindi naman iyon ikamamatay.Pero
NANATILING TAHIMIK SI SETH, dahilan para mas lalong magalit si Cassidy.“Hello?” iritang sigaw niya. “Kinausap pa kita! Bakit hindi ka sumasagot?!”“Ano bang gusto mong marinig?” malamig na tugon ni Seth. “Ginagawa ko naman ang lahat ayon sa utos mo.”Ngunit sa halip na kumalma, lalo lamang nakaramd
“WIFEY… KASALANAN KO NA HINDI AGAD AKO NAGSABI NG TOTOO. Hindi na mauulit. Rerespetuhin kita, iingatan kita, mamahalin kita at hinding-hindi na kita hahayaang masaktan.”Ngunit hindi siya madaling bilhin ng matatamis na salita. Hindi niya nakakalimutan kung gaano siya nasaktan—kung paanong halos mab
MARQUEZ GROUP - PRESIDENT’S OFFICE. Tulala lang si Damion buong umaga at walang ibang iniisip kundi si Czarina. Na kahit sa pagpirma ng mga dokumento ay pangalan nito ang nilalagay sa papel. Kaya sa tuwing natatapos siya ay natitigilan siya ng makita ang pangalan ng asawa sa papel bago iyon lukutin
MARQUEZ VILLA.Nagulat si Jojo nang makita si Damion na muling bumalik kahit na kakaalis lang nito para sa trabaho. Babatiin na niya sana ito ng patuloy lang itong naglakad papasok, mabibigat ang mabilis nitong hakbang.Sa hardin, abala si Alejandro sa pag-aalaga ng mga halaman, maingat sa mga bagon







