Chapter 3: Three Years Later

Tatlong taon mula noong gabing iyon na pilit kong ibinaon sa limot. Tatlong taon mula noong iniwan ko ang ₱80,000 sa alaala ko at piniling huwag nang lumingon.

Ngayon, dalawampu’t isa na ako.

At heto ako—nakatayo sa gitna ng isang marangyang lobby, nakasuot ng maayos na uniporme, may nameplate na may nakasulat na:

AGATHA CADDEL – RECEPTIONIST bulong sa sarili kaya naman napangiti ako.

Hindi na ako ang labing-walong taong desperadong umiiyak sa likod ng taxi. Hindi na ako ang batang takot sa kinabukasan.

O iyon ang gusto kong paniwalaan.

Ang probinsyang ito ay hindi ordinaryo. Tahimik, malinis, at napakayaman. Halos lahat ng gusali, lupa, at negosyo—iisa ang apelyido.

Kensington.

Naririnig ko ang pangalang iyon halos araw-araw. Kensington Farm. Kensington Mall. Kensington Suites. Kensington Holdings.

Pero para sa akin, pangalan lang iyon. Isang pamilya ng mga negosyanteng hindi ko naman kailangang makilala.

Ang mahalaga, may trabaho ako.

At sa wakas… nakaka-ipon.

Hindi na ako umaasa sa tito at tita kong laging may utang. Hindi na ako nagbibigay ng halos buong sweldo para pambayad sa pagsusugal nila. Dito sa probinsya, ako lang. Sarili ko lang ang iniintindi ko.

Mas payapa.

Mas tahimik.

Mas ligtas.

“Kumusta ka na, Agatha? Adjusted ka na ba?” tanong ni Mira, kapwa ko receptionist.

Ngumiti ako. “Oo. Mabait naman ang mga tao dito.”

At totoo iyon. Mabait ang staff. Maayos ang sistema. Disiplinado ang mga empleyado—lalo na kapag may paparating na ‘boss’.

Hindi ko pa nakikita ang tinatawag nilang “young CEO.” Madalang daw magpakita. Laging nasa meeting. Laging may biyahe.

At wala naman akong interes na makita siya.

Billionaire CEOs are all the same.

Arrogant. Detached. Untouchable.

Hindi ko napansing medyo bumigat ang dibdib ko sa huling salita.

Untouchable.

Lumipas ang mga linggo.

Natuto na akong ngumiti kahit pagod. Natuto na akong magpanggap na walang nakaraan. Tuwing gabi, kapag bumabalik ako sa inuupahan kong maliit na apartment, tahimik akong nagdarasal.

Salamat, Lord. Tahimik ang buhay ko.

Salamat at hindi na siya bumalik.

Hindi ko man lang binabanggit ang pangalan niya sa isip ko. Para bang kapag ginawa ko iyon, bigla siyang lilitaw.

Parang multo.

Isang hapon, mas maaga ang shift ko.

Maraming bisita ang nag-check in. May conference sa ballroom. Busy ang lobby.

Habang nagta-type ako sa computer, narinig ko ang biglang pagtahimik ng paligid.

Parang may dumaan na hangin na nagpahinto sa lahat.

“Sir, good afternoon.”

“Good afternoon, Mr. Kensington.”

Kensington.

Unti-unti akong napalingon.

At doon ko siya nakita.

Nakatayo sa gitna ng lobby ang isang lalaking naka-itim na suit. Matangkad. Diretso ang tindig. May presensyang hindi mo kayang balewalain.

Mas matured ang mukha niya ngayon. Mas seryoso. Mas… malamig.

Pero kilala ko ang mga matang iyon.

Hindi ako pwedeng magkamali.

Albert.

Parang biglang bumagal ang oras.

Hindi niya pa ako napapansin. Nakikipag-usap siya sa manager. Professional. Kontrolado.

Hindi katulad ng lalaking nakilala ko noon.

Huminga ako nang malalim. Yumuko. Nagkunwaring abala sa screen.

Huwag kang lilingon.

Huwag kang magpahalata.

Hindi ka niya maaalala.

Tatlong taon na.

Iba na ang itsura mo. Mas maayos. Mas tahimik. Mas matatag.

Hindi ka na niya makikilala.

“Miss.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Ang boses na iyon.

Malalim. Mababa. Pamilyar.

Dahan-dahan akong tumingala.

At nagtagpo ang mga mata namin.

Sa unang segundo, blangko ang ekspresyon niya.

Sa ikalawa, parang may kumislap.

Sa ikatlo… nakilala niya ako.

Ramdam ko iyon.

Hindi ko alam kung paano. Pero alam ko.

“Bago ka lang dito?” tanong niya, kalmado ang tono.

Pinilit kong maging propesyonal. “Opo, sir. Three months na po.”

Three years.

Tatlong taon mula nang iniwan ko siya sa isang hotel room sa Maynila.

Three months sa hotel na pagmamay-ari niya.

Tumagal ang tingin niya sa akin. Hindi bastos. Hindi rin magaan.

Parang sinusuri niya ang bawat detalye ng mukha ko.

“Name?”

“Agatha Caddel, sir.”

Hindi ko alam kung alin ang mas malakas—ang tibok ng puso ko o ang katahimikan sa pagitan namin.

May kung anong pagbabago sa mata niya.

Recognition.

Hindi pa malinaw. Pero naroon.

“Caddel…” mahina niyang ulit.

Parang may binubuo sa isip niya.

Bigla akong kinabahan.

Hindi pa. Huwag muna ngayon.

“Sir, may meeting po kayo sa conference room B,” singit ng manager.

Hindi niya ako agad inalisan ng tingin.

Pagkatapos, tumango siya at naglakad palayo.

Pero bago siya tuluyang pumasok sa elevator, muli siyang napatingin sa akin.

Diretsong-diretso.

Parang may hinahabol na alaala.

At doon ko naramdaman ang malamig na katotohanan.

Hindi pala talaga ako ligtas dito.

Hindi pala talaga tapos ang nakaraan.

Akala ko tahimik na ang buhay ko.

Akala ko nakalimutan na niya ako.

Pero sa paraan ng pagtitig niya kanina—

Alam kong hindi pa ito ang huli.

At ang mas nakakatakot?

May parte sa puso kong hindi sigurado kung gusto ko ba talagang tumakbo… o huminto.