Chapter 6

Mainit ang sikat ng araw, pero banayad ang ihip ng hangin sa hardin ng mansion. Nakaupo si Aurora sa garden bench habang pinagmamasdan sina Calix at Selene na naglalaro ng habulan. Ang tawa ng mga bata ay musika sa tenga niya, bagay na noon ay tila imposible.

“Mama, tingnan mo ako!” sigaw ni Selene habang umiikot, hawak ang maliit na pamaypay na gawa sa dahon.

Napangiti si Aurora at pumalakpak. “Ang galing-galing ng anak ko!”

Si Calix naman, bagama’t pilit nagtatapang-tapangan, ay hindi mapigilan ang mangiti rin habang hinahabol ang kapatid. “Selene, hindi ka makakatakas sa akin!”

Sa mga sandaling iyon, tila nawala ang bigat ng problema. Para kay Aurora, para siyang muling isinilang—hindi bilang isang mapusok na dalaga, kundi bilang isang ina na natututo kung paano magmahal nang tunay.

Ngunit ang katahimikan ay hindi pangmatagalan.

Mula sa gilid ng bakuran, may naramdaman siyang kakaiba. Parang may matang nakamasid. Hindi niya agad pinansin—baka guni-guni lang. Pero habang abala ang mga bata, napansin niya ang anino sa likod ng malaking puno ng acacia.

Nagtaas siya ng kilay. “Sino—?”

Biglang lumitaw ang isang lalaki. Naka-itim na jacket, sombrero, at shades kahit tanghaling tapat. Sa unang tingin, mukha lang itong hardinero o trabahador. Pero ang kilos niya… hindi karaniwan. Mabigat ang hakbang, diretso ang tingin sa kanila.

“Calix, Selene… lapit kayo kay Mama,” mahinang utos ni Aurora, agad siyang tumayo at inabot ang kamay ng mga bata.

“Mama? Sino siya?” bulong ni Selene, halatang kinakabahan.

“Just stay behind me,” mahigpit na wika ni Aurora.

Lumapit ang lalaki, ilang metro na lang ang layo. Kinuha nito ang kanyang bulsa, parang may hinahanap. Lalong kumabog ang dibdib ni Aurora. Hindi niya alam kung ilalabas ba nito ang cellphone—o baril.

“Ma’am Aurora Salazar-Castillo?” malamig na tanong ng lalaki, mababa ang boses.

Nanigas siya. Kilala niya ako?

“W-what do you want?”

Hindi agad sumagot ang lalaki. Dahan-dahan nitong inilabas ang isang maliit na sobre mula sa jacket. Inabot niya iyon, walang ibang emosyon sa mukha. “Message. Galing kay… Boss.”

Boss.

Parang biglang nanlamig ang buong katawan ni Aurora. Sino ang tinutukoy nito? Si Samuel? O si Lucas?

Bago pa siya makapagtanong, may boses na dumagundong mula sa likod.

“Aurora!”

Si Samuel.

Nakatayo ito sa may pinto ng veranda, naka-itim na suit pa rin, pero bakas ang galit sa mga mata. Dalawang bodyguard ang nasa likod niya, parehong naka-handang humarang.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” malamig pero mariin na sigaw ni Samuel sa estranghero.

Halos sabay na umaksyon ang mga guwardiya, agad tinutukan ang lalaki. Nagtaas ito ng kamay, parang wala raw siyang armas. “I’m just a messenger.”

Lumapit si Samuel, ang presensya niya’y mabigat at nakaka-intimidate. “Kung messenger ka nga, dapat alam mo kung sino ang kinakalaban mo. Wala kang karapatang lumapit sa pamilya ko.”

“Mr. Castillo,” mahinang sagot ng lalaki, hindi man lang natitinag. “Kung gano’n, sana’y basahin ng asawa mo ang sulat. Sapagkat buhay ninyong lahat ang kapalit kung hindi.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Aurora.

“Aurora, huwag mong hawakan iyan,” madiing wika ni Samuel. Dinampot niya ang sobre mula sa kamay ng lalaki at pinunit sa harap nito, hindi man lang binasa.

Ngumisi ang estranghero, halos nakakaloko. “Kung gano’n, handa ka na palang mamatay.”

Agad siyang sinunggaban ng mga bodyguard, tinutukan ng baril. Pero bago pa nila mahila palabas ng mansion, tinitigan pa nito si Aurora, diretsong sa mga mata niya.

“Boss Lucas sends his regards,” bulong nito bago siya tuluyang kinaladkad palabas.

Para bang gumuho ang mundo ni Aurora sa narinig.

Lucas.

Ibig sabihin, buhay pa rin ito. At… hinahanap pa rin siya.

“Aurora.” Hinawakan siya ni Samuel sa braso, mahigpit. Malamig ang boses pero puno ng tensyon. “Huwag kang lalapit kahit kailan sa mga taong iyon. Kahit anong sabihin nila, hindi mo sila pwedeng pagkatiwalaan.”

Napalunok siya, nanginginig pa rin ang mga kamay. “S-Samuel… siya ba… si Lucas?”

Matagal siyang tinitigan ni Samuel, tila nagdadalawang-isip kung sasabihin ang totoo. Sa huli, binitawan niya ito at humarap sa mga guwardiya. “Siguraduhin n’yong mas doble ang seguridad mula ngayon. Wala nang makakalapit kahit isang pulgada.”

Ngunit bago siya pumasok muli sa loob ng mansion, saglit siyang tumigil at lumingon kay Aurora. Ang malamig niyang titig ay may halong sakit, halong pagtatago.

“Kung pipilitin mong makipag-ugnayan sa kanya… kahit anong dahilan, Aurora… ituturing kitang kalaban.”

Iniwan siya nitong tulala, nanginginig at hindi alam ang gagawin.

Sa tabi niya, kumapit si Selene sa laylayan ng damit niya. “Mama, sino yung boss na sinasabi nila?”

Hindi siya nakasagot.

Habang nakatingin siya sa punit na sobre na nakakalat sa damuhan, isa lang ang malinaw: ang nakaraan niya ay unti-unting bumabalik, at hindi niya alam kung kaya pa niyang pigilan ang mga sugat na muling nabubuksan. Ang bawat hibla ng papel na nahahawi ng hangin ay parang mga piraso ng alaala—magulo, hindi buo, ngunit lahat nagtatangka na muling magsanib.

Ramdam niya ang bigat sa dibdib, parang may humahawak sa puso niya at pinipiga ito. “Lucas…” mahinang bulong niya, halos walang boses. Ang pangalan ay parang patalim na muling humihiwa sa sugat na pilit niyang kinalimutan.

“Mama, ayos ka lang ba?” tanong ni Selene, nakayakap pa rin sa laylayan ng kanyang damit. Ang inosenteng tinig ng bata ay tila humahawak sa kanya sa kasalukuyan, pinipilit siyang huwag lunurin ng nakaraan. Ngunit kahit ganoon, hindi niya mapigilan ang pangangatog ng kanyang katawan.

Nilingon niya ang anak at pinilit ngumiti, ngunit malamlam at pilit ang bawat galaw ng labi. “O-okay lang, anak. Huwag kang mag-alala.”

Ngunit hindi kumbinsido si Calix. Nakapamewang ito, nakatingin ng malamig—eksaktong tingin ni Samuel. “Kung totoo ngang siya ang dahilan, Mama… sana huwag mo na siyang hanapin ulit. Ayokong masaktan si Selene. Ayokong masaktan si Papa.”

Nanahimik si Aurora, natigilan. Ako ba ang dahilan? Ako ba talaga ang ugat ng lahat ng sakit nila?

Naglakad siya pabalik sa loob ng mansion, hawak ang kamay ng mga bata. Pero sa bawat yapak, ramdam niya ang titig ni Samuel mula sa veranda—malamig, mabigat, puno ng babala. Para bang sinasabi nitong kahit anong gawin niya, kahit anong desisyon, may tanikala siyang hindi matatakasan.

Tahimik ang buong mansion. Nasa mga kwarto na ang mga bata, mahimbing ang tulog, pero si Aurora ay gising na gising. Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakatitig sa labas ng bintana. Ang buwan ay bilog, maliwanag, ngunit para sa kanya’y tila ba malamlam.

Inabot niya ang cellphone na nakapatong sa mesa. Walang halos laman ang contacts, dalawang pangalan lang: Lucas at Eva. Tinitigan niya iyon ng matagal, para bang bawat letra ay nagdadala ng mabigat na alaala na hindi pa niya kayang yakapin.

“Lucas…” bulong niya muli, mahina, tila natatakot na baka may makarinig.

At doon, biglang nag-vibrate ang cellphone.

Napapitlag siya, muntik nang mabitawan ang aparato. Mabilis niyang sinilip ang screen. Walang pangalan. Walang larawan. Isang hindi kilalang numero.

Nanginginig ang daliri niyang pinindot ang notification. At doon niya nakita:

“Aurora, I found you. Huwag kang matakot. Ako ang totoong tahanan mo.”