Chapter 7

Tahimik ang mansion, ngunit si Aurora ay gising pa rin, nakahiga at nakatitig sa kisame. Hindi siya mapakali—parang bawat kislap ng lampara ay anino ni Lucas na bumabalik.

Bumangon siya at kinuha ang cellphone. Nanginginig ang daliri habang binabasa muli ang mensahe:

“Aurora, I found you. Huwag kang matakot. Ako ang totoong tahanan mo.”

Paulit-ulit iyon sa isip niya. Totoong tahanan? O isang bitag? Pinilit niyang isara ang phone at huwag sagutin, ngunit bago pa niya mailapag…

Click.

Bumukas ang pinto.

Nakatayo si Samuel—matangkad, seryoso, malamig ang mga mata. Suot pa rin ang dark suit, bahagyang gusot ang buhok, ngunit ang presensiya niya’y nakabibingi sa bigat.

Nanigas si Aurora, napahigpit ang kapit sa cellphone.

“Bakit gising ka pa?” malamig na tanong ni Samuel, habang mabagal na naglakad papasok ng kwarto.

Ramdam ni Aurora ang bigat ng kanyang hakbang, bawat yapak ay parang hampas sa kanyang dibdib. Pinilit niyang kumalma, itinatago ang phone sa likod ng kanyang palad.

“A-ah, hindi pa ako inaantok,” pautal niyang sagot, umiwas ng tingin.

Umupo si Samuel sa upuang malapit sa kama, hindi inaalis ang titig sa kanya. “Hindi ka inaantok… o may hinihintay ka?”

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Gusto niyang sumagot pero wala siyang masabi.

Tinitigan siya ni Samuel nang matagal. Malalim, malamig, pero may bahid ng paghihinala. At sa mga mata nitong iyon, pakiramdam ni Aurora ay para siyang hubad—parang kaya nitong basahin ang lahat ng iniisip niya.

“Kanina,” nagsimula ito, mababa ang tinig, “nakita ko kung paano ka nag-alala. Nang lumapit ang lalaking iyon, halos manginig ka. Tapos ngayon, nag-iisa ka sa kwarto, gising na gising.” Sandaling tumigil si Samuel, saka yumuko ng bahagya. “Aurora… sino ang nasa isip mo?”

Kumakabog ang dibdib ni Aurora. Para siyang nahuli sa isang kasalanang hindi pa niya lubos na ginagawa.

“W-wala. Wala akong iniisip,” mabilis niyang sagot, pilit na ngumiti ngunit halata ang kaba.

Nagtagal ang katahimikan. Umangat ang tingin ni Samuel, dumiretso sa kanyang kamay. Doon niya nakita ang cellphone na mahigpit na hawak ni Aurora.

“Kung wala ka talagang iniisip,” malamig na wika nito, “bakit hindi mo ibigay sa akin ang hawak mo?”

Nanlaki ang mga mata ni Aurora. Para bang tumigil ang mundo, at tanging tibok ng kanyang puso ang naririnig niya.

“Sam… wala ito,” nanginginig niyang sagot, mabilis na itinago ang phone sa likod niya, halos dumidikit na sa kutson.

Dahan-dahang tumayo si Samuel. Mabigat ang bawat hakbang niya papalapit, parang tunog ng tanikala sa katahimikan ng gabi. Bawat iglap ay tila may bigat na dumadagundong sa dibdib ni Aurora.

“Wala?” mahinang ulit nito, ngunit ang tinig ay puno ng banta. “Aurora, alam mong hindi kita hahayaang magsinungaling sa akin.”

Ramdam niya ang lamig ng hangin na unti-unting pumipigil sa kanya. Parang may nakapulupot na aninong hindi niya makita, ngunit hindi niya matakasan. Nang lumapit si Samuel at yumuko, halos magdikit ang kanilang mga mukha. Ang mga mata nito’y nanunuot, naghahanap ng kasinungalingan.

Mabilis siyang napapikit, mahigpit na hinawakan ang cellphone sa kanyang likod na para bang iyon na lang ang natitirang proteksiyon niya laban sa lahat. Ngunit alam niyang anumang oras, maaari itong agawin ni Samuel—at wala siyang magagawa.

“Hindi ito tungkol sa kung ano ang hawak mo, Aurora,” bulong nito, halos nakadikit na ang mukha sa kanya. “Ito’y tungkol sa kung sino ang pinoprotektahan mo.”

Naramdaman ni Aurora ang kaba na parang sasabog ang kanyang dibdib. Hindi niya alam kung dapat ba siyang sumigaw, umiwas, o magsinungaling. Ngunit bago pa siya makagalaw, mabilis na hinablot ni Samuel ang kamay niya.

“Sam—!”

Ngunit huli na. Kinuha na niya ang cellphone.

Mabilis itong binuksan, at sa unang segundo pa lang, nakita agad ni Samuel ang inbox. Isang hindi kilalang numero. At ang mensahe.

“Aurora, I found you. Huwag kang matakot. Ako ang totoong tahanan mo.”

Namaligat ang lamig sa silid nang ibinaba ni Samuel ang cellphone. Ang mga mata niya’y puno ng galit at sakit.

“Lucas,” mariin niyang sabi. “Hindi mo pa rin kayang bitawan ang pangalan niya.”

“Sam, hindi ko siya—”

Hinawakan niya ang baba ni Aurora, malamig at mahigpit.

“May dalawang uri ng tao sa buhay ko: kasama ko… o kalaban ko. Nasaan ka?”

Nanginig si Aurora. Hindi niya masagot. Binura ni Samuel ang mensahe at iniwan itong wala nang salita—parang tanikala ang pagsara ng pinto.

Mag-isa, napasandal si Aurora. Pero bago siya makapikit, sumiklab ang ilaw ng headlights sa labas. May kotse sa tarangkahan. Tinted ang bintana, ngunit ramdam niya ang presensiya. Bumaba ang bintana—at doon nakita ang pamilyar na silhouette.

“Aurora,” dumagundong ang tinig mula sa loob. “Anim na taon mong ipinangako ang forever. Ngayon… kukunin na ulit kita.”

Nalaglag ang lakas sa katawan niya. Sa isip ay bumalik ang kirot ng nakaraan—at ang malamig na boses ni Samuel:

“Siguraduhin mong nasa tamang panig ka.”

Parang paulit-ulit na umaalingawngaw iyon sa utak niya, hanggang sa biglang sumilip si Selene, hawak ang paboritong stuffed toy. Inosente ang bulong nito:

“Mama, may tao sa labas.”

Napatigil si Aurora, halos hindi makahinga. Agad niyang pinilit ngumiti, tinapik ang balikat ng anak. “Wala, anak… mali lang ang nakita mo. Balik ka na sa kwarto.”

Ngunit pagbalik ng tingin niya—wala na ang kotse. Parang bula itong naglaho, iniwan lamang ang isang sobre sa damuhan, pinapalo ng hangin. Gusto niyang lumabas, kunin, buksan. Pero alam niyang isang maling galaw lang ay maaaring magbago ng lahat.

At saka niya narinig ang mabibigat na yabag mula sa pasilyo. Mabagal. Malamig. Walang ibang makagagawa kundi si Samuel.

Bago pa siya makagalaw, bumukas ang pinto. Nakatayo si Samuel, malamig ang titig, parang kaya nitong basahin ang bawat iniisip niya. Lumapit, at marahang umupo sa gilid ng kama. Ang bigat ng kanyang presensiya’y sapat na para magpaikot sa mundo ni Aurora.

“Gising ka pa?” tanong nito, mababa ang boses. Hindi siya sumagot agad, pinilit na itago ang panginginig. “Hindi na… antok na ako,” mahina niyang tugon, nakatalikod.

Ngumiti si Samuel, ngunit malamig, walang init. Yumuko ito, dinampi ang labi sa noo niya.

“Kahit sino pa siya… hindi ko hahayaang kunin ka.”

Tahimik lang si Aurora, ngunit sa ilalim ng kumot, mahigpit ang pagkakapulupot ng kanyang mga kamay sa sarili. Halos mabasag ang mga kuko niya sa kanyang balat, pilit pinipigilan ang sariling lumuha.

Dahil alam niya—hindi na simpleng alaala ang hinaharap niya. Hindi lang nakaraan ang bumabalik. Isa itong digmaan, at siya mismo ang magiging gantimpala.