KABANATA 7

Hindi kayang aminin ni Thomas na tuwing inaasar niya si Nathalia, hindi iyon dahil galit siya rito. Hindi niya lang maintindihan kung bakit palagi siyang napapatingin sa kanya. Kaya imbes na maging mabait, nang-aasar siya.

Nakayuko siya ngayon, pinipisil ang laylayan ng suot niyang uniform. Halos hindi niya maitaas ang tingin. “P-Patawarin mo na lang ako…” mahina niyang sabi. “Poprotektahan na kita sa kindergarten mula ngayon. Pangako… hindi na kita aasarin. Hindi ko na hahayaang may mambubully sa ’yo.”

Mas madali pang mangako kaysa aminin ang totoo niyang takot. Na baka dahil sa ginawa niya, ilipat ng school si Nathalia… at hindi na niya ito makita kailanman.

Naisip din iyon ni Isla.

Habang nakahawak si Tilly sa palda niya, ramdam niya ang bahagyang panginginig ng bata. Gusto niyang magalit. Gusto niyang sumigaw. Pero mas malakas ang kaba ng isang ina.

Kung ililipat niya si Tilly… paano kung maulit lang din?

Lumuhod siya para kapantay ng anak. Maingat ang boses niya. “Tilly, gusto mo bang lumipat ng school? O dito ka na lang?”

Nag-isip si Tilly. Kinagat niya ang labi niya, saka marahang tumango.

“Okay na po ako dito, Mommy… mabait naman po teachers ko. Tsaka may kaibigan na po ako.”

Sumikip ang dibdib ni Isla.

Masyado pang bata ang anak niya para matutong magtiis. Pero may isa pa siyang dahilan.

Kilalang-kilala niya si Lucas. Pagkatapos ng insidenteng ito, hindi ito matatahimik. Babantayan nito ang sitwasyon. Hindi nito hahayaang may mangyari ulit kay Tilly. Lalo na ngayon na nasaksihan mismo ang lahat.

Kahit paano, mababawasan ang pangamba niya.

At marunong namang humingi ng tawad si Thomas.

Mukhang hindi naman ito kasing sama ng inaakala niya.

***

Pagdating sa kanto malapit sa bahay nila, pinahinto ni Isla ang sasakyan.

“Dito na lang, ” malamig niyang sabi.

Binuksan niya ang pinto at bumaba kasama si Tilly. Halos hindi niya maibuka ang bibig para kausapin si Lucas. Parang may nakabara sa lalamunan niya, galit, pagod, at mga alaala na ayaw na niyang balikan.

“Salamat, ” maiksi niyang sabi, hindi man lang lumilingon.

Wala siya sa mood.

***

Kahit likod lang ang nakikita, alam ni Lucas na galit si Isla.

Dati, hindi ito ganito. Dati, kahit nasasaktan, lumalapit pa rin ito sa kanya. Ngayon, para na itong may baluting suot. Pero sa paraan ng paghawak niya sa kamay ng bata, sa marahang pagyuko niya habang naglalakad, alam niyang may bahagi pa rin ni Isla sa nakaraan ang nanatili ngayon.

Sinulyapan ni Lucas ang paligid.

Luma ang mga gusali. May bitak ang mga pader. Nakalawit ang mga kable ng kuryente. Mga batang nakatsinelas, marurumi ang mga paa habang naglalaro sa gilid ng kalsada.

Relocation housing.

Mababa ang renta… pero malayo sa lahat.

Dito na ba nakatira si Isla ngayon?

Parang may kumurot sa dibdib niya.

Hindi niya inasahang ganito ang kalagayan nito.

Pinilit niyang itaboy ang kakaibang pakiramdam na iyon. Wala siyang karapatang maapektuhan, hindi matapos ang lahat.

Pinaandar niya na ang sasakyan.

Pagkaraan ng ilang sandali, binalingan niya ang batang nakaupo sa likod.

“Madalas mo bang binubully si Nathalia?” tanong niya, kontrolado ang boses.

Nakausli ang labi ni Thomas. Hindi ito agad sumagot.

“Thomas, ” mas mababa ang tono ni Lucas ngayon. “Ilang beses na kitang tinatanong.”

Tahimik.

Parang may bumibigat sa loob ng sasakyan.

Sa wakas, mahina itong nagsalita. “Sinasabi ko po sa kanya… na wala siyang papa.” Yumuko ang bata. “Na ayaw sa kaniya ng papa niya. Totoo naman po, uncle. Hindi ko pa po nakikita ang papa niya kahit kailan.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ni Lucas.

Hindi siya nakapagsalita.

“Hindi rin po siya nakikipaglaro sa 'kin…” dugtong ng bata. “Kaya kinukuha ko po minsan snacks at prutas niya.”

Sumulyap ang bata sa rearview mirror. Halata ang pag-aalangan sa mukha nito.

“Ilang beses ko rin po siyang naitulak…”

Humigpit ang hawak ni Lucas sa manibela.

“'Yong dress niya po… nasa halagang fifty pesos lang. Ang mura po kasi. Konting hila lang, napupunit agad…”

Bawat salita ay parang mabigat na batong bumabagsak sa loob ng sasakyan.

“Nakita ko rin po siya n’ong isang beses na umiinom ng gamot… kaya tinapon ko po.”

Tuluyang nanahimik si Lucas.

Hindi niya akalaing ganito kalala ang mga ginawa ng pamangkin niya sa kaklase.

Napahawak si Lucas sa sentido at saka mariing pinisil ang gilid ng ulo.

Buti na lang at hindi iyon narinig ni Isla. Kung narinig niya, siguradong mas lalo lang itong nagalit.

Hinatid niya si Thomas pauwi sa bahay ng pinsan niya at ipinaliwanag ang nangyari. Ngunit bago pa man tuluyang umalis ang sasakyan, narinig na niya ang malakas na iyak ng bata mula sa loob ng bahay.

Nanatili siyang nakaupo sa driver’s seat.

Rinig niya ang bawat hikbi, pero hindi niya agad pinaandar ang makina.

Ilang segundo siyang nakatulala, saka dahan-dahang inilabas ang cellphone. Binuksan niya ang internal company group chat at hinanap ang verified account ni Isla.

Isang simpleng line drawing ng aso ang profile picture nito, nakangiting aso na may hawak na bulaklak.

Saglit siyang napatigil doon bago nag-type ng mensahe at pinindot ang send.

Ngunit agad na lumabas ang pulang tandang padamdam.

Sa ibaba nito, may maliit na paalala:

‘Inter-department communication and contact at higher levels without permission is prohibited.’

Bilang boss, kailangan pa niyang dumaan sa sekretarya para makausap ang sarili niyang empleyado.

Bahagya siyang napabuntong-hininga bago binuksan ang company account ni Dustin.

[Recommend my account to Ms. Madrigal.]

Sa kabilang linya, agad na kinabahan si Dustin. Akala niya ay may problema na naman sa proposal ni Isla. Pagkatapos niyang mai-send ang recommendation, may natanggap siyang mensahe mula kay Isla.

“?”

“Ano ‘to?”

Ilang segundo ang lumipas. Biglang nabura ang mensahe.

Napaltan ito ng mas maikling tugon.

“Ok.”

Tinanggap ni Isla ang friend request ni Lucas.

Misteryoso ang company account nito, itim ang profile picture, pangalan lang na “L, ” at ang ID ay kombinasyon ng pangalan at birthday nito.

Lucas: Ako ang mananagot kung may mangyaring problema sa anak mo.

Isla: Okay.

Ilang sandali pa, nagpadala si Lucas ng video.

Makikita roon si Thomas na gumagapang sa sahig. Umiiyak ito nang malakas habang pinupunasan ang mukha.

Isang tingin lang, naunawaan na ni Isla ang ibig sabihin nito.

Sapat na iyon.

Hindi na kailangang palakihin pa ang isyu.

Kitang-kita kung gaano kamahal ni Lucas ang anak nito. Naalala ni Isla kung paano ito kanina, kung gaano ka-protective sa bata. Kahit sinaktan niya ang bata, malinaw na hindi niya iyon kayang gawin nang tuluyan.

Tama nga.

Kung gugustuhin ni Lucas na magkaanak, maraming babaeng handang gawin iyon para sa kanya.

Dahan-dahang gumuhit ang mapait na ngiti sa labi ni Isla.

Ni-replyan niya ang video.

[Received.]

Pagkatapos noon, ibinaba niya ang cellphone at pilit nilunok ang mga emosyong ayaw pa ring mawala.

***

Kinagabihan, nilagnat si Nathalia.

Upang makaiwas sa impeksyon, nagsuot ng mask si Isla at ang anak niya bago sila dali-daling nagtungo sa emergency department ng ospital.

Sa ER, matapos ang pagsusuri, sinabi ng doktor na ang dati pa ring mga karamdaman ng bata ang sanhi.

Itinuro nito ang kurtina sa likod nila. “Doon muna kayo maghintay. Maghahanda kami ng gamot.”

“Opo, salamat po, Doc, ” sagot ni Isla.

Habang yakap ang maliit at mainit na katawan ng anak, umupo siya sa loob ng cubicle at saka sinilip ang cellphone niya.

Fine arts ang kurso niya noon. Mula pa kolehiyo, gumuguhit na siya ng illustrations.

Hindi siya kapos sa pera noon. Gumuguhit lang siya dahil gusto niya, fan art ng games at movies. Hindi niya inakalang doon siya makikilala.

Ngayon, kilala si Isla bilang isang illustrator na may tatlong milyong followers.

Madalas siyang makatanggap ng commission requests, at tinatanggap niya ang mga iyon kapag may oras siya. Pero matagal at matrabaho ang bawat artwork. Minsan, umaabot ng isang linggo para matapos ang isa.

Dagdag pa ang kalagayan ni Nathalia, kaya hindi ganoon kataas ang productivity niya.

Binuksan ni Isla ang ilang order inquiries, ipinadala ang price list, at saka nag-log out.

Biglang tumunog ang company app niya.

Si Lucas ang tumatawag.

“Nasa kotse ko ang coat ng anak mo, ” sabi nito.

“Kukunin ko na lang bukas bago pumasok sa trabaho, ” mahina niyang sagot.

May kung anong napansin si Lucas sa boses niya, pero bago pa ito makapagsalita ulit, ibababa na sana ni Isla ang tawag nang may marinig siyang ingay sa labas ng kurtina.

Hindi masaya ang boses ng isang matandang babae. “Grabe naman si Lucas! Nakikipagkaibigan lang ang apo ko sa kindergarten, sasabihin niyang nambu-bully?”

“Tingnan mo, natakot tuloy ang apo ko, nilagnat pa!”

Mahinang sabi ni Christine Gonzales, ang pinsan ni Lucas, “Ma, gusto lang siyang disiplinahin ni Lucas para sa ikabubuti niya. At saka, kung ikaw ang magpapaliwanag sa ginawa niya, pakikipagkaibigan ba ’yon? Pananakit ’yon.”

Pero matigas ang matanda. “Hindi ibig sabihin noon ay pwede siyang manakit! Hindi pa nasasaktan ang apo ko kahit kailan!”

Hindi pa roon nagtapos.

“Narinig ko pa, sabi ng apo ko, ang damit daw ng batang iyon ay nagkakahalagang singkwenta pesos lang. Hindi pa raw niya nakita ang tatay ng bata. Baka naman sadyang nag-enroll ang nanay at anak doon para makabingwit ng mayaman.”

May sumang-ayon pa.

“Oo nga! Kung hindi, bakit sila hinatid ni Lucas pauwi? Maganda raw ang nanay ng batang iyon. Baka malandi! Hindi pwede ’to. Pupunta ako bukas sa school at ipapa-expel ko ang batang ’yon!”

Hindi na nakatiis si Christine.

“Kung talagang ipagpipilitan mo ‘yang katwiran mo, ma. Pwes, sabihin mo ’yan sa harap ni Lucas.”

Biglang tumahimik ang matanda.

Sa loob ng kurtina, nanlamig ang mga kamay at paa ni Isla.

Bawat salita ay malinaw na pumapasok sa pandinig niya, parang walang kurtina sa pagitan nila.

Ang hindi niya alam, hindi niya pa pala naibababa ang tawag sa cellphone niya.