MasukHindi agad nila napansin kung gaano katagal silang nanatiling ganoon.Tahimik ang paligid. Mula sa balcony ng condo unit sa Bonifacio Global City, tanaw ang mga ilaw ng siyudad. Ang mga sasakyan sa ibaba ay parang maliliit na ilaw na gumagalaw sa dilim, dahan-dahang dumadaloy sa mga kalsada na parang ilog ng liwanag. Sa malayo, maririnig ang mahihinang busina at ingay ng lungsod, pero dito sa taas, parang ibang mundo ang katahimikan.May malamig na hangin na dahan-dahang dumadampi sa balat, pero hindi iyon sapat para alisin ang init na namamagitan sa kanilang dalawa.Matagal nang nakasandal si Kristine sa balikat ni Harveyg.Pakiramdam niya ay parang napakatahimik ng mundo sa sandaling iyon—parang silang dalawa lang ang natitira sa gitna ng lahat. Ang ingay ng siyudad, ang dami ng tao, ang komplikasyon ng buhay… lahat ay parang biglang naglaho.Naririnig niya ang mabagal at matatag na paghinga ng lalaki. Paminsan-minsan, nararamdaman niya ang bahagyang paggalaw ng dibdib nito habang h
Tahimik ang gabi sa labas ng maliit na café na malapit sa isang mall sa Makati. Malamig ang simoy ng hangin, at dahil papalapit na ang Bagong Taon, may mga ilaw na nakasabit sa mga puno sa gilid ng kalsada. May mga taong naglalakad na may bitbit na shopping bags, habang ang iba naman ay nagmamadaling umuwi. Sa loob ng café, nakaupo si kristine sa isang mesa malapit sa bintana. Nakatingin siya sa labas habang iniisip ang kung anu-ano. Katabi niya si na medyo hindi mapakali, parang may hinihintay. Biglang tumunog ang cellphone ni Bea. Pagtingin niya sa screen, agad siyang napanganga. “Si Jayci,” bulong niya. Hindi na siya nag-atubili at agad na sinagot ang tawag. Sa kabilang linya, diretsahan ang boses ng lalaki. “Nasaan kayo?” tanong nito. Bago pa makasagot si Bea, narinig ni kristine ang mahinang kaluskos mula sa speaker. Pagkatapos ay narinig nila ang sunod na ginawa ng lalaki. Agad nitong itinapon ang baraha na hawak. Malinaw na narinig nila ang boses nito sa ka
Tahimik ang gabi sa labas ng maliit na café na malapit sa isang mall sa Makati. Malamig ang simoy ng hangin, at dahil papalapit na ang Bagong Taon, may mga ilaw na nakasabit sa mga puno sa gilid ng kalsada. May mga taong naglalakad na may bitbit na shopping bags, habang ang iba naman ay nagmamadaling umuwi. Sa loob ng café, nakaupo si kristine sa isang mesa malapit sa bintana. Nakatingin siya sa labas habang iniisip ang kung anu-ano. Katabi niya si na medyo hindi mapakali, parang may hinihintay. Biglang tumunog ang cellphone ni Bea. Pagtingin niya sa screen, agad siyang napanganga. “Si Jayci,” bulong niya. Hindi na siya nag-atubili at agad na sinagot ang tawag. Sa kabilang linya, diretsahan ang boses ng lalaki. “Nasaan kayo?” tanong nito. Bago pa makasagot si Bea, narinig ni kristine ang mahinang kaluskos mula sa speaker. Pagkatapos ay narinig nila ang sunod na ginawa ng lalaki. Agad nitong itinapon ang baraha na hawak. Malinaw na narinig nila ang boses nito sa ka
Kapag seryoso si harvey sa panliligaw, hindi mo talaga maikakaila—sobrang maalaga niya.Hindi yung tipong pa-sweet lang sa salita. Yung mga ginagawa niya, tahimik pero ramdam. Yung klase ng effort na hindi mo hinihingi pero bigla na lang nandiyan.At kapag ginawa niya iyon, mahirap hindi matamaan.Kinabukasan ng umaga, nang magising si kristine sa condo niya sa Pasig, hindi pa siya tuluyang naka-recover sa pagod ng nakaraang gabi. Mahaba ang tulog niya, at medyo mabigat pa ang pakiramdam ng katawan.Nag-unat siya habang nakaupo sa gilid ng kama, saka sinilip ang oras sa cellphone.“Late na pala,” bulong niya sa sarili.Pagkatapos maligo at magbihis, bumaba siya sa lobby ng condo building.Pero paglabas pa lang niya ng gate, may nakita siyang pamilyar na sasakyan.Ang puting BMW niya.Nakatigil ito sa tapat ng building.Sandaling natigilan si kristine.Lumapit siya nang kaunti at doon niya napansin ang driver ni harvey na nakatayo sa tabi ng kotse. Tahimik lang itong naghihintay, par
“Alam mo ba… itong kanta, ang ganda, gusto mo bang marinig yung live version?”Mahal na mahal ni kristine ang musika, pero ngayon, napigil siya ng kaba habang nakangiti. Dahan-dahan niyang kinagat ang kanyang labi.Grabe. Hindi pa siya nakakita ng lalaking kaya maging ganito ka-confident, ka-bold… at ka-flirty sa parehong oras!At ang lalaking iyon… si harvey pa!Hindi na niya pinansin, dinala na lang niya yung pagkain sa dining area.Si harvey, hindi naman nagalit. Tinitingnan lang niya si kristine habang abala sa pag-aayos ng plato at kubyertos. Sa simpleng galaw niya, may kakaibang fulfillment na bumalot sa kanya.Parang, sa apartment na ‘to, kulang si Wenman—pero ngayon, parang kompleto na lahat.Maayos siyang kumain, tahimik lang, parang ordinaryong gabi lang.Pero pagkatapos kumain… iba na ang eksena. Dumako siya sa bar area at nag-pour ng dalawang baso ng red wine.Tinaas ni Wenman ang tingin sa kanya.Ngumiti si harvey ng relax, parang walang pakialam sa mundo:“Eh, ano, gusto
Sa huli, nauwi rin sa private settlement ang kaso. Walang presscon, walang drama sa korte—tahimik lang na inayos ng magkabilang panig. Nakakuha si Huo Shaoting ng dalawang milyong piso bilang moral damages. Para sa iba, malaking halaga na iyon. Para sa kanya, hindi naman issue ang pera—prinsipyo ang mahalaga.Pagkatapos noon, hindi na siya bumalik sa dating kwarto niya sa hotel.Nagpalit siya ng presidential suite sa isang five-star hotel sa Makati. Mas mataas na floor, mas malawak ang sala, floor-to-ceiling ang bintana na tanaw ang skyline ng Ayala. Pero ang totoo? Naiinis lang talaga siya sa ideya na may ibang babaeng nahiga na sa kama ng dating kwarto.“Palitan n’yo,” malamig niyang sabi sa hotel manager habang inaabot ang black card niya. “I want a different suite. The cleanest one you have.”“Of course, sir,” magalang na sagot ng manager. “We’ll prepare the presidential suite immediately.”Hindi siya maarte sa maraming bagay. Pero pagdating sa ganito—hindi siya nagpapalampas.Lum
Kristine’s face was pale, halos kasing putla ng papel. Namamanhid ang dibdib niya sa tindi ng sakit at hiya. Parang wala nang natitirang lakas sa katawan niya, pero pinipilit niyang manatiling tuwid ang likod, ayaw niyang makita ni Harvey na halos bumibigay na siya.Harvey inangat ang kamay niya, t
Carl chose a rather nice Italian restaurant along the edge of a business district—ang klase ng lugar na may dim lights, soft instrumental music, at amoy na may halong tinapay, olive oil, at parmesan. Hindi ito sobrang sosyal na tipong intimidating, pero malinaw na may dating. Wala pang gaanong tao
Matapos magsalita, marahan niyang idiniin ang palad niya sa dibdib. Hindi iyon arte, hindi iyon drama—masakit talaga. Parang may humihila sa loob, parang may pumuputol na hininga na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya inakalang matatapos nang ganito ang lahat sa pagitan nila ni Harvey.Nakatitig la
Harvey watched Leo looking cornered, para bang wala itong lusot. Medyo nabawasan ang bigat sa dibdib niya. Kanina pa nanunood si Harvey, at ramdam niya ang matinding inis na bumabalot sa kanya. Pero ngayong nakikita niyang naiipit si Leo, parang bahagyang gumaan ang pakiramdam niya.Dumating si Zhu







