bahagi 5

"Ayoko." Tanggi ni Ruby. Hiniling sa kanya ng matandang ginoo na magpatuloy sa pag-aaral habang pinupuno ang kanyang oras.

"Sayang naman, hindi natin alam kung kailan babalik ang bata. Punan mo ang oras mo sa mga kapaki-pakinabang na bagay, ha?" pag-aalo ng matandang ginoo.

"May kapangyarihan si Lolo, tiyak na mahahanap niya si Kuya Dav."

"Hindi ko siya hahanapin, pinili niyang umalis at nasaktan nito ang pagpapahalaga ko sa sarili." Mariing sabi ng matandang ginoo. Napayuko si Ruby na malungkot. Hindi niya mapipilit ang lolo niya kung nakapagdesisyon na ito.

"Sayang naman, puwede mo siyang hintayin habang nag-aaral ka. Punan mo ang oras mo, ha?"

Gusto ni Maria na magkaroon si Ruby ng mataas na edukasyon. Hanggang ngayon ayaw magpatuloy ng bata sa pag-aaral, ang ginagawa lang niya ay kung paano maging isang babaeng karapat-dapat kay Haven. Alam nila ng asawa niya kung gaano ka-baliw si Ruby sa kanilang paboritong apo.

Umiling si Ruby, "ayoko pong mag-aral, huwag niyo po akong pilitin." Gusto niyang maghintay sa pagbabalik ni Haven habang nananatili sa bahay.

Napabuntong-hininga na lang sina Maria at Louise, hindi nila mapipilit si Ruby, anumang gusto ni Ruby ay ibibigay nila.

"Tapos ano ang gagawin mo para punan ang oras mo? Ayaw kong makita kang naglalagi sa kwarto buong araw. Lovely, huwag mong palulungkot sina Lolo at Lola."

Sa lahat ng apo nina Rockfeller, si Ruby lang ang may espesyal na tawag mula sa matandang ginoo. At hindi nahihiyang tawagin siya nito ng ganyan sa harap ng lahat,

kaya lalong dumami ang nagalit sa dalaga.

Tiningnan ni Ruby ang dalawa, "sasamahan ko po kayo."

Tumayo si Louise mula sa kanyang upuang pang-basa at sumama sa sofa, ngayon ay nasa pagitan na ni Ruby ang kanyang lolo at lola, "mahal, mahal na mahal ka namin higit sa lahat. Anuman ang iyong pagkatao."

Mahigpit na hinawakan ni Ruby ang mga kamay ng kanyang lolo at lola, "alam ko po, ang inyong pagmamahal ay hindi maikakaila. Kahit na lahat ay napopoot sa akin basta't mahal niyo pa rin ako ay kaya kong magtiis."

Nagyakapan sila, para kina Louise at Maria, napakahalaga ni Ruby, ang kaligayahan ng dalagitang ito ang lahat para sa kanila. Anuman ang magpapasaya kay Ruby, gagawin nila ang lahat para makuha iyon. Ang pagmamahal nila kay Ruby ay kasing laki ng pagmamahal nila kay Haven, ang pagkakaiba lang ay ang batang lalaki ay hindi inaalagaan ng may pagkalinga.

"Ano ang pakiramdam na maiwanan sa altar?" ang mayabang na boses ni Rachel ang pumigil sa paglalakad ni Ruby patungo sa kanyang kwarto matapos galing sa pribadong silid ng kanyang lolo sa ikatlong palapag.

Tiningnan ni Ruby si Rachel na kaedad niya. Sa kastilyong ito, si Rachel ay kumikilos na parang tunay na apo ng kanyang lolo, at nakakagulat na sinusunod siya ng lahat ng mga katulong. Siguro dahil pinapaburan siya ng kanyang ina-ampong parang prinsesa.

"Puwede mo ba akong balewalain?" tanong ni Ruby na walang gana. Hangga't maaari ay iniiwasan niya ang mga taong napopoot sa kanya pero, tila hindi siya binibitawan ng mga taong ito.

Tumawa ng mapait si Rachel, "ang pagbalewala sa iyo ay sayang, kailangan ko ng mapaglalabasan ng sama ng loob sa ginawa mo. Ngayon, ano ang nararamdaman mo? Walang mas nakakahiya pa sa pag-iiwan pagkatapos ng seremonya. Dapat mong malaman, si Kuya Haven ay napopoot sa iyo."

Mahigpit na kinuyom ni Ruby ang laylayan ng kanyang damit, muli na naman siyang nakarinig ng masasakit na salita. Ayaw niyang magpadala sa galit kaya't umalis siya roon pero mabilis na hinawakan siya ni Rachel sa braso, at walang sabi-sabing sinampal siya ng malakas.

"Ang sampal na ito ay para maalala mo, walang nagmamahal sa iyo, ni isa man sa amin. Walang hiya! Nangungupit sa likod nina Lolo at Lola." Galit na galit si Rachel kay Ruby.

Parang gusto niyang balatan ito ng buhay.

Agad na umalis si Ruby sa harapan ni Rachel at nagsimulang maglagay ng yelo sa kanyang pisngi, para hindi ito mag-iwan ng marka na magtatanong sina Lolo at Lola at magdudulot ng problema pagkatapos. Ayaw niya iyon.

"May balita ako kay Davi," sabi ni Davidson pagkatapos ng hapunan. Hindi siya pinansin ng matanda at matandang ginang.

Naningning ang mga mata ni Ruby, "totoo po ba? Nasaan si Kuya Davi?"

"Sa pagkakaalam ko, ipinagbawal ka na ni Davi na tawagin siya sa pangalang iyan, walang hiya," pangungutya ni Luci.

Yumuko agad si Ruby na nalulungkot.

Pinagbawalan na siya ni Haven na tawagin siya sa pangalang iyon simula nang masira ang kanilang relasyon, hindi lang iyon pinagbawalan din niya si Ruby na lumapit sa kanya, o mas malala pa ay makita siya. Hindi alam ni Ruby kung bakit biglang nagbago ang kanyang kuya, pakiramdam niya ay wala siyang nagawang mali. Hanggang ngayon ay misteryo pa rin iyon para sa kanya.

Tiningnan ni Vidson ang kanyang ama at ina, "nag-iwan siya ng mensahe sa aking katulong. Naglaan siya ng isang bahay para sa kanya." Sandali niyang sinulyapan si Ruby gamit ang kanyang matalas na mga mata, pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa kanyang mga magulang na ngayon ay matalim na nakatingin sa kanya.

"Hindi aalis si Ruby! Iniwan ang kanyang asawa sa altar at ngayon ay gagawa ng gusto niya?"

"Bahala na, sinasabi ko lang ang mensahe ng anak ko. Umalis din siya dahil dito, kami ni Luci ay nawalan ng anak." Tumayo si Vidson at sinundan ni Luci. Pagkatapos ay umalis sila at iniwan ang sala.

Tiningnan ni Ruby ang kanyang lolo at lola, "Gusto ko pong lumipat sa bahay na inihanda ni Kuya Davi."

"Hindi!" mariing sabi ng matandang ginoo na sinang-ayunan ng matandang ginang.

Hindi niya kayang lumayo sa kanyang paboritong apo.

"Pakiusap po, baka ito ang paraan ni Kuya Davi para parusahan ako. Kung hindi po ako susunod, lalo siyang magagalit at mas matagal pang uuwi. Pakiusap po, payagan niyo na po ako lumipat, ha?"

Malumanay na tiningnan nina Louise at Maria ang kanilang apo, napakalaki ng pagmamahal nila kay Haven at hindi siya makakita nito, sayang naman. May taos-pusong damdamin si Ruby sa kanilang apo, at iyon ay tiyak. Tinitingnan ni Ruby si Haven bilang isang ordinaryong tao, hindi bilang isang Rockfeller.

"Hindi ako papayag, hindi ka sanay na malayo sa amin.

Ang mag-isang tirahan ay hindi angkop sa iyo."

"Si Kuya Davi ay may sariling dahilan kung bakit niya ito naisip para sa akin, pakiusap po, hayaan niyo akong subukan. Okay lang po sa akin ang mag-isa."

Nakita ang pagiging seryoso at katatagan ni Ruby, wala nang nasabi ang dalawa kundi ang tumango. Napangiti si Ruby, umaasa siyang ito ang magandang simula sa kanyang relasyon kay Haven. Baka matapos nito ay gumaan na ang lahat at makapagsimula silang muli.

"Bago ka lumipat, titingnan ko muna ang lugar na inihanda niya para sa iyo."

"Huwag po! Tatanggapin ko ang lahat ng ibibigay ni Kuya Davi, ayaw kong isipin niyang masama ang tingin ko sa kanya."

"Ruby." Suway ng kanyang lolo ng may mahinahong boses.

"Lolo, hayaan niyo po akong maging malaya sa pagkakataong ito. Nangangako po akong hihingi ako ng tulong sa inyo kung may problema ako."

Tumahimik ang kanyang lolo at lola habang nakatitig sa kanya.

"Pakiusap po." Pagmamakaawa niya ng may naluluhang mga mata.

"Masyado mo siyang inaangat. Totoo lang, ayaw ko sa kanya, hindi siya karapat-dapat sa iyo." Naiinis na sabi ng matandang ginoo.

Umiling si Ruby, "sa totoo lang, ako ang hindi karapat-dapat sa kanya pero, hindi ko mapigilan ang sarili ko. Ang kailangan ko lang sa buhay ay siya."

Bumuntong-hininga ng malakas ang matandang ginoo, "paano kung hindi pareho ang damdamin niya sa iyo?"

"Okay lang po, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko."

Ganito si Ruby, pagdating kay Haven ay wala nang pag-aalinlangan ang katigasan ng ulo niya.

"Sige na nga, susundin namin ang gusto mo pero tandaan mo, kung may problema ka huwag mong itago sa amin o—" natatakot na tiningnan ni Ruby ang kanyang lolo.

"Magdurusa siya, at sa panahong iyon ay hindi ko na papansinin ang pakiusap mo." Pagpapatuloy ng matandang ginoo ng may mariing boses.

Tumango si Ruby, "Opo, nangangako po ako. Hindi ko po itatago."

"Mabuting bata." Niyakap ng matandang ginoo si Ruby at paulit-ulit na hinalikan ang ulo ng magandang dalaga.

Ang pagmamahal niya kay Ruby ay walang kapantay, kumpara sa iba niyang mga apo, si Ruby ang lahat-lahat.

Nang may saya sa puso, inayos ni Ruby ang kanyang mga gamit. Hindi naman marami ang kanyang dinala, sapat lang para sa kanyang pananatili sa bagong tirahan, iniwan niya ang mga mamahaling damit at alahas. Gusto niyang magsimula sa simula, kung sakaling magsusuot siya ng mamahaling damit o alahas, dapat iyon ay galing kay Haven.

Sa totoo lang, masaya rin siyang umalis sa kastilyo, hindi na siya guguluhin ng mga taong ayaw sa kanya.

'Baka gusto ni Kuya Davi na lumayo ako sa kanila,' ang pag-asa niya na iyon ang gusto ni Haven para sa kanya.

Pagkatapos ayusin ang gamit ay natulog na siya para masilayan ang umaga. Hindi siya nakatulog na umiiyak ngayong gabi, sa halip ay nakangiti siyang nakatulog.

Samantala, sa pangunahing silid, nag-aalala pa rin ang kanyang lolo at lola sa kanyang desisyon na sa tingin nila ay walang katuturan.

"Sa tingin mo bakit ginawa iyon ni Davi?"

"Ano pa nga ba kung hindi para layuan natin siya. Ayaw ng batang iyon na lagi na lang si Ruby na umiiyak sa atin." Galit na sabi ng matandang ginoo.