bahagi 4

Kinabukasan, nabalitaan niyang nawawala si Haven, walang nakakaalam sa pamilya kung nasaan siya. At mas lalong umingay at umigting ang tensyon sa sala ng mga Rockefeller.

"Ikaw ang may kagagawan nito!" turo ng kanyang ama-amahan. Natigilan si Ruby na tahimik na parang nawalan ng kaluluwa. Takot siyang tumitig sa kanyang ama-amahan.

"Vidson!" sigaw ng matandang ginoo.

Tumingin si Vidson sa kanyang ama, "Masyado kang bulag sa pagmamahal sa iba kaya itinakwil mo ang sarili mong dugo't laman. Hinayaan mong lokohin ng batang ito ang anak ko, at ngayon, tingnan mo? Umalis na ang bata!" nanginginig si Ara nang marinig iyon.

"Hindi na bata si Davi, dalawampu't tatlo na siya. Kaya na niyang alagaan ang sarili saan man siya magpunta. Gusto kong makita kung hanggang saan siya aabot." Malakas na hinampas ng matandang ginoo ang kanyang tungkod. Lahat ng nasa sala ay hindi nakapagsalita.

"Pinili niyang iwanan ang pamilya, hayaan na natin siya. Hindi ko na siya ituturing na bahagi ng mga Rockefeller," sabi ni Maria. Alam ng lahat kung gaano niya kamahal si Haven, pero kay Ruby, wala itong halaga.

Tumingin si Ruby sa kanyang lola, pagkatapos ay nagpatirapa siya sa harap ng matandang babae, "Lola, hanapin ninyo si Kuya Davi. Pakiusap."

Malungkot na tumingin si Maria sa kanyang inaanak, "Ang taong pumili nang umalis ay hindi ko na muling papansinin. Huwag mo na siyang hingin, iniwan ka na niya."

Nang magsasalita pa sana si Ruby, ang tingin ni Maria ay nagpaalala sa kanya na huwag nang magsalita ngayon, kaya umiyak na lang siya habang yakap-yakap ang mga tuhod ng kanyang lola. Mahal na hinaplos ni Maria ang kayumangging buhok ng kanyang inaanak.

Tumingin ang matandang ginoo sa buong pamilya, "Malinaw ang sinabi ng aking asawa. Kaya, kung sino man sa inyo ang gustong sumunod sa yapak ni Davi, malaya kayong umalis." Lahat ay natahimik. Ang mga dating nagtatanggol kay Haven ay biglang tumahimik nang sila na ang nakataya.

"Ayaw ko nang marinig na may magsasabi pa ng pangalan ng batang iyon sa bahay na ito." Tumayo ang matandang ginoo at sinamahan sina Maria at Ruby sa kanyang pribadong silid na dati lang pinapayagan ang dalawang babae na makapasok.

"Masyado nang malupit ang ama at ina mo." Galit na sabi ni Luci.

Humugot ng malalim na hininga si Vidson, "Sige na, hayaan na natin muna ngayon.

Susubukan kong hanapin ang bata." Pareho silang umalis sa sala.

Parang sementeryo na ang kastilyo ng mga Rockefeller, ang mga nakatira ay ginugugol ang kanilang oras sa kani-kanilang silid. At ang mga katulong ay palihim na nagtsitsismisan tungkol sa kanilang mga amo.

Lalo na si Ruby na lagi nilang pinag-uusapan.

"Siya ang may kasalanan," sabi ni Bety sa kanyang kaibigan.

"Tama, walang hiya. Ang ganda na ng buhay niya, gusto pa ng higit."

Bulong ng kanyang kaibigan.

"Kung ako ang nasa kalagayan niya, sisiguraduhin kong magpapasalamat ako habang buhay sa pagiging tahimik at pag-eenjoy sa mga bagay na meron ako. Walang gagawing problema."

"Ah..., tao lang naman siya, laging sakim. Kawawa naman ang binata, kailangan pang umalis sa kastilyong ito," sabi ni Bety.

Isang katulong na nagpupunas ng baso ang nagsabi, "Isa pa, siya ang nagbibigay sa amin ng lakas. Ang makita lang ang mukha niya, kaya ko nang harapin ang araw," sabi ng isa pang katulong. Hindi nila namalayan na naririnig ni Ruby ang lahat, una niyang balak kumuha ng tubig pero, hindi na niya tinuloy.

Wala sa mga katulong sa kastilyo ang gustong maglingkod sa kanya, ayaw niyang pag-usapan iyon, lagi niyang ginagawa ang lahat ng mag-isa. Napapagod na siyang tratuhin ng ganito, kung hindi lang niya iniisip ang kanyang lolo't lola at ang lalaking mahal niya, mas mabuting umalis na siya sa lugar na puno ng lason na ito.

Hindi na kumuha ng tubig, pumunta si Ruby sa likod-bahay at umupo roon hanggang sa may lalaking lumapit sa kanya. Si Tommy, pinsan ni Haven.

"Nagtagumpay ang patibong mo, maliit na babae." Tumahimik si Ruby. Lagi siyang masungit na kinakausap ng lalaking iyon.

Tumayo si Tommy sa gilid ng upuan, "Dapat mong tanggapin ang iyong kalagayan.

Hindi dahil mahal ka ng lolo't lola mo, gusto mo pang

umakyat ng mas mataas. Hindi mo kayang manipulahin si Haven."

Mahigpit na ikinuyom ni Ruby ang kanyang mga kamay, hindi niya pinapansin ang mga sinasabi ni Tommy pero ngayon lang siya nakaramdam ng pagkairita.

Ang pag-alis ni Haven ay tiyak na isang malaking pagkakamali para sa kanya, lahat ay sisisihin siya.

"Bigla ka na lang natahimik? Ang ingay mo naman dati."

"May kasalanan ba ako sa iyo?" Tumayo si Ruby at hinarap si Tommy. Gwapong lalaki, isa sa mga miyembro ng pamilyang Rockefeller.

"Ang pagiging nandito mo sa pamilyang ito ay isang pagkakamali," sabi ni Tommy nang walang emosyon.

Ayaw nang marinig ni Ruby ang mga masasakit na salita kaya iniwan niya ang lalaki. Mapang-asar na ngumiti si Tommy nang makita ang pagbabago ng mukha ng dalaga. Totoo ngang galit siya kay Ruby, gusto niya itong saktan pero ang proteksyon ng matandang ginoo ang nagpapahirap sa kanya at ayaw niyang madamay ang kanyang pamilya. Kaya naman nakakaasar lang siya kay Ruby sa pamamagitan ng kanyang matatalas na salita.

Sa loob ng kanyang silid, nakaupo si Ruby na tulala habang nakatingin sa malawak na bakuran ng kastilyo, ang kanyang alaala ay bumalik sa panahong iniisip pa rin siya ni Haven, minamahal siya nito na parang kapatid.

"Kuya!" sigaw ng batang si Ruby habang tumatakbo sa paligid ng kastilyo.

Ang binata na tinawag na kuya ay nakangiting lumingon,

nakatalikod siyang naglakad habang nakapasok ang mga kamay sa kanyang bulsa,

"Mahina ka pala. Hindi mo nga masabayan ang lakad ko."

Mukhang natawa ang binata.

Si Ruby, na sampung taong gulang noon, ay huminto at nagkunot ng noo. "Mahaba ang mga paa mo, kaya malalaki ang hakbang mo."

"Sumuko ka na?" huminto ang binatilyong si Haven. Natatawang tinitigan ang nakababatang kapatid.

Umiling si Ruby, "Hindi ako kailanman susuko. Dapat mong tandaan, ako lang ang pwedeng habulin ka."

Tumawa ng malakas si Haven, "Syempre, dahil ikaw lang ang may maiksing paa. Kaya mo akong habulin nang habulin." Lumapit siya sa kapatid at ginulo ang malambot nitong kayumangging buhok.

"Oo..., at hahabulin kita pabalik kapag lumaki na ako, kapag mas mahaba na ang paa ko kaysa sa iyo."

Kinuha ni Ruby ang mga braso at niyakap ang dibdib.

"Sige, prinsesa, hihintayin ko ang araw na iyon."

Pareho silang tumawa, napakaganda ng mga panahong iyon dahil hindi pa alam ni Ruby ang tunay niyang pagkatao. Parang mas mabuti pang hindi niya alam ang anumang bagay, dahil sa ganoon ay palagi siyang malapit sa kanyang kuya kahit hindi niya ito kayang mahalin bilang isang lalaki.

'Bakit ang gulo ng buhay ko?' bulong niya sa sarili. Hindi niya namalayang tumulo na naman ang kanyang mga luha.

Nabulabog ang pag-iisip ni Ruby nang marinig ang katok sa pinto, binuksan niya ito at naroon ang kanyang lola na may maamong tingin.

"Ano ba ang ginagawa mo, mahal? Hindi maganda ang magkulong buong araw, tinawag ka ng lolo mo."

"Tapos bakit ikaw pa ang pumunta dito? Pwede namang tumawag sa telepono." Hawak ni Ruby ang magaspang na mga kamay ng lola niya.

"Ang mga matandang paa ko ay dapat na laging naglalakad, kung hindi ay mabilis itong mawawalan ng silbi."

"Lola." Ayaw ni Ruby na marinig ang ganoong mga salita mula sa lola niya. Palagi siyang nagdarasal na maging malusog ang kanyang lolo't lola hanggang kailanman. Siguro hanggang sa makasama na niya ang lalaking iyon.

Tumawa si Maria, "Tara na, puntahan na natin ang lolo mo.

Mukhang may importante siyang sasabihin." Tumango si Ruby, inalalayan niya ang lola niya papunta sa pribadong silid ng lolo niya na nasa ikatlong palapag. Para makatipid ng lakas, gumamit sila ng elevator na para lang sa amo, sa may-ari at sa kanya.

Ang espesyal na pagtrato na natatanggap niya sa kastilyo ang dahilan kung bakit naiinggit ang maraming tao. Sa tingin nila ay hindi nararapat na ang isang ampon ay magkaroon ng ganoong karangyaan. Pero wala silang magagawa dahil ang nagbibigay noon ay ang amo at ang may-ari.

"Naiinis ako," sabi ni Rachel, kapatid ni Tommy.

Umubo si Tommy, "Pwede mo siyang guluhin kapag nag-iisa siya. Tandaan, huwag mong hayaang malaman ito ng lolo't lola mo." Tumango si Rachel.

Si Tommy at Rachel ay mga anak ng pamangkin ng matandang ginoo, mula pagkabata ay magkasama na silang lumaki sa kastilyo kasama ang ibang mga pinsan. Kaya pareho silang tinatrato tulad ni Haven.