bahagi 6

"Tandaan mong lagi kang makipag-ugnayan sa amin." Tumango si Ruby.

Kinaumagahan ay lumipat na siya sa bahay na inihanda para sa kanya ni Haven, hindi niya alam kung ano ang itsura at kung saan ito matatagpuan. Isang mainit na yakap ang naghatid sa kanyang pag-alis, sina Lolo at Lola lamang ang sumama sa kanya, ang ibang miyembro ng pamilya ay nagdiriwang ng kanyang pag-alis. Lalo na ang mga pinsan niya na mula pagkabata ay hindi siya itinuring na bahagi ng kanilang pamilya.

"Tiyaking hindi mahihirapan ang dalaga," sabi ng Don sa kanyang personal na drayber. Ah..., sa lahat ng taong nagtatrabaho sa Lolo niya, ang kanyang personal na katulong at drayber lamang ang nagbibigay pansin sa kanya. Lagi siyang nirerespeto, hindi kailanman siya kinasusuklaman. Tinawag niya itong si Mang Bernard.

Halos limampung taon na ang lalaki, nagtatrabaho sa Lolo niya mula noong dalawampu't limang taon gulang siya, tiyak na ang katapatan niya ay hindi na kailangang pagdudahan pa.

"Opo, Señor." Sagot ni Bernard habang yumuyuko nang magalang.

"Madalas akong dadalaw." Umiiyak si Maria habang yakap ang kanyang apo. Ayaw na ayaw niyang maghiwalay sila.

"La, nasa Amerika pa rin naman ako at malapit lang sa inyo, huwag niyong gawing mahirap para sa akin ang pag-alis ko." Umiiyak din si Ruby. Hindi kulang si Ruby sa pagmamahal, lahat ng ginagawa ng isang ina ay ginagawa ng kanyang Lola kaya hindi siya kulang sa pagmamahal.

Kinawalan ni Maria ang yakap, "araw-araw mo kaming dapat dalawin o kami ni Ciripa ang araw-araw kayong guguluhin."

Oh.., nakalimutan ni Ruby ang presensya ng napakagandang maliit na aso na Chihuahua na may makapal na puting balahibo. Ang nakatutuwang aso ay magiging mabangis sa mga taong masama kay Ruby. Siya ang isa sa mga kaibigan ni Ruby.

Tumawa nang mahina si Ruby, "kung ganoon ay hindi na kita dadalawin para maistorbo ninyo ako ni Ciri."

Ang palayaw ng nakatutuwang aso, Ciri.

Pagkatapos magpaalam, sumakay na si Ruby sa sasakyan at umalis. Mula sa labas ng Rockfeller ay nakita niya sina Lolo at Lola na magkayakap na pinapanood ang kanyang pag-alis. Umiiyak si Ruby dahil kailangan niyang lumayo sa kanila pero, kailangan niyang gawin ito para sa mas magandang kinabukasan.

"Mang, alagaan mo sila ha?" pakiusap ni Ruby pagkaupo nang maayos sa tabi ng drayber.

Tumango si Bernard, "dapat mo ring alagaan ang sarili mo para maging maayos sila." Tumango si Ruby habang nakangiti.

**

Mahaba ang nilakbay, pinadala pala siya ni Haven sa New England, sa Woodstock, Vermont. Anim na oras at dalawampu't walong minuto ang nilakbay, nalaman lamang ito ni Bernard matapos makatanggap ng mensahe mula kay Vidson, anak ng kanyang amo na siyang biyenan ng dalaga.

"Balik na tayo, mukhang mali ang lokasyon." Pinahinto ni Bernard ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

"Anong mali?" tanong ni Ruby. Kinuha niya ang telepono na hawak ng drayber ng kanyang Lolo.

"Sleepy Hollow Farm?" Kumunot ang noo ni Ruby nang mabasa ang pangalan ng lugar na inihanda ni Haven para sa kanya. Napakalayo nito, anim na oras mula sa New York. Nangangahulugan na mahihirapan siyang madalas na makita sina Lolo at Lola.

"Mas mabuting bumalik tayo at kumpirmahin nang personal." Handa nang paandarin ni Bernard ang sasakyan pero pinigilan siya ni Ruby.

"Ihatid mo na lang ako, sigurado akong walang mali." Iniisip pa rin ni Ruby na ginawa ito ni Haven para sa ikabubuti niya. At tinanggap niya ito nang buong puso, dahil iniisip niyang ito ang pinakamabuti.

"Pero Señorita—"

"Sina Lolo at Lola ay bahala na ako. Ihatid mo na lang ako, gusto ni Kuya Davi na doon ako tumira."

Ilang sandali pang nag-isip si Bernard bago sumunod sa gusto ng dalaga, kung ang Don at Donya ay hindi makatanggi sa gusto nito, lalong hindi na siya na isang drayber lamang.

Nagpasalamat si Ruby kay Bernard, hindi na siya makapag-antay na makarating sa lugar na iyon. Sa kanyang puso ay patuloy siyang nananalangin na sana ay naroon si Haven. Oo..., malaki ang pag-asa niya na naroon ang lalaki sa lahat ng oras na ito. Ang kanyang inosente at dalisay na isipan ang nagbigay ng kapayapaan sa kanyang puso.

**

"ANO!" ang malakas na sigaw ng Don sa sala nang marinig ang ulat ng kanyang anak.

Agad niyang tinawagan si Bernard pero si Ruby ang sumagot, sa buong usapan ay nagtalo siya sa kanyang apo dahil ayaw nitong bumalik. Sa Diyos, hindi siya makakatulog nang mahimbing kung malayo sa kanya si Ruby.

"Sweet heart, bibigyan kita ng isang linggo. Pagkatapos noon umuwi ka na, kung hindi ay mangyayari ang sinabi ko kagabi." Pagbabanta ng Don at, hindi niya alam kung bakit naramdaman ng lahat ng miyembro ng pamilya na ang banta ay hindi para kay Ruby kundi para sa kanila.

Hindi na hinintay ang sagot ni Ruby, pinatay na ng Don ang tawag. Tiningnan niya ang lahat ng miyembro ng pamilya, "dahil hindi nakatira dito ang apo ko. Huwag na kayong magpakita pa dito sa kastilyo."

Lahat ay nagulat sa narinig, tumayo si Vidson, "hindi mo magagawa ito sa amin. Anak mo ako."

"Maliban sa iyo at sa asawa mo. Ang iba ay hindi bahagi ng pamilya, huwag kayong maging pabigat, ayoko noon." Paliwanag ni Tommy, si Rachel at ang kanyang mga magulang ay nakaramdam ng matinding panghihinayang.

"Kahit hindi bahagi ng pamilya, mga Rockfeler pa rin sila," sabi ni Vidson.

"Kung ganoon ay sa inyo na sila tumira. Huwag dito sa kastilyo ko, pagkatapos niyong itaboy ang apo ko gusto niyo pa akong sunggaban? Walang hiya."

Tiningnan ni Maria si Berta, ina ni Tommy at Rachel, "ayoko na ring makipaglaro sa iyo ng baraha. Simula ngayon ay huwag ka nang pumunta rito para yayain akong maglaro o makipag-usap."

Nagulat si Berta, "Ina, ako—"

"Matagal na naming hindi pinapansin ang inyong pakikitungo kay Ruby, pero ngayon ay hindi na. Sa pag-alis niya ay hindi na rin kayo pinapayagang magpalipas ng oras dito sa kastilyo." Pagkatapos sabihin iyon, siya at ang kanyang asawa ay umalis. Gusto nilang tawagan si Ruby at suyuin ang bata.

"Ang batang iyon ay palaging nagdadala ng kapahamakan." Galit na galit si Crishthoper Rockfeler, ama ni Tommy at Rachel.

"Tama, kaya kami ang nagdurusa." Siniko ni Rachel ang sahig dahil sa inis. Kung hindi siya pinapayagang magpalipas ng oras dito sa kastilyo, iisipin ng kanyang mga kaibigan na itinakwil na siya ng pamilya.

Lagi siyang nagpapakita sa social media kung siya ay nasa mamahaling kastilyo ng mga Rockfeler, kaya siya ay naging sentro ng atensyon sa mga sosyal na kaedad niya, lahat ay gusto siyang maging kaibigan. Araw-araw ay pinupuri at hinihingi na maging kaibigan pa rin niya. Kung malalaman nila na hindi na siya pinapayagang pumunta sa kastilyo ay tiyak na unti-unti na siyang iiwasan ng mga ito.

Tiningnan niya ang kanyang ama nang may takot, "Pa, hindi ito pwede mangyari. Paano kung hindi na ako magpapalipas ng oras dito."

Tiningnan ni Cris si Vidson, umaasang may solusyon ang kanyang pinsan. Huminga nang malalim si Vidson at sinabi ito nang pabalang, "sa ngayon ay sundin ang gusto ng ama ko. Kung pipilitin ko siya, mas malala pa ang gagawin niya. Alam natin kung ano ang ugali ng ama ko."

Wala nang magagawa, ang Don ay may matalas na pangil. Kapag nagdesisyon na siya ay mangyayari iyon at ayaw ni Vidson na mapahamak. Lalo na sa hinaharap na ang kanyang anak ang magmamana ng negosyo na hawak niya ngayon, kaya ang lahat ay dapat maging maingat para hindi madismaya ang kanyang ama.

Kinuyom ni Tommy ang kanyang mga kamao, ang desisyon ng Don ay nakakasama sa kanya. Plano niyang ipakita ang kanyang kakayahan sa matandang lalaki para magkaroon ng tiwala at mamahala sa isa sa mga negosyo ng Rockfeler sa larangan ng entertainment. Pero nawala ang pagkakataon na ito dahil sa pag-alis ni Ruby.

Ang malas.

"Mas mabuting umalis na kayo, gusto na naming magpahinga. Ang mga nangyari sa mga nakaraang araw ay nagpapagulo na sa ulo ko." Iniwan ni Vidson ang sala at sinundan ni Luci. Ang babae ay nagulat din sa desisyon ng kanyang biyenan. Hindi inaasahan na ang ampon ay may mahalagang papel sa kastilyo.

"Anak ng—!" mura ni Berta. Tumayo siya at umalis sa bahay na sinundan ng anak at asawa.

"Gusto ko siyang patayin." Inis na inis si Rachel pagkapasok sa sasakyan.

"Ingatan mo ang sinasabi mo, kung maririnig iyon ng Don, maghanda ka na sa kamatayan," sabi ng kanyang ama. Agad na nagsara ng bibig si Rachel. Nakakatakot kung mangyayari iyon, ayaw niyang mamatay nang bata pa.

"Hanggang kailan tayo magiging sunud-sunuran sa batang iyon!?" Galit na galit si Berta. Maganda ang relasyon niya at ng Donya. Pero ngayon ay nagkagulo na.

"Hintayin na lang natin ang gagawin ni Vidson. Magiging manonood na lang tayo."

"Hanggang kailan?" inis na inis si Rachel.

"Hanggang sa makuha ni Haven ang buong kontrol sa Rockfeler.

Hindi kayang labanan ng Lolo mo ang kanyang paboritong apo kahit na mahal na mahal niya ang batang iyon."

Nang marinig iyon ay tumawa sila nang malakas.