CHAPTER 1

Hindi pa man natatapos ang dinner, iniisip na ni Martin ang isang bagay na gusto niyang sabihin sa kanyang ama. May charity gala kasi siyang gustong puntahan. 

Isang taunang event kung saan iba’t ibang kumpanya ang nagbibigay ng donasyon para sa mga bata sa shelters. Simple lang naman ang pakay niya, ibahagi ang mga rejected toys ng kanilang kumpanya, ang HappyHatch Baby Co. 

Para sa iba siguro, basura ang mga iyon, mga laruan na may light scratches, slightly off na pintura, o misprint sa label. Pero para kay Martin, may batang puwedeng mapasaya kahit hindi perpekto ang laruang matatanggap nila.

Kaya ngayong gabi, nagpasya siyang sabihin iyon sa ama niyang si Jose.

Nasa malaking dining table sila, maliwanag ang chandelier. Roasted chicken, pasta at wine ang kanilang pinagsasaluhan. Katapat niya si Elvie, ang second wife ng ama niya, ang laging composed na asawa, laging maayos ang postura at parang laging may camera lagi sa harapan niya.

Tahimik muna si Martin, bago siya huminga nang malalim.

“Dad,” panimula niya, “I’m attending the HopeSpring Charity Gala sa Friday. Iniisip kong doon na rin i-donate ‘yung rejected toys from the last quarter. Sayang naman kung nakatambak lang sa warehouse natin.”

Tumingin si Jose, sandaling tumigil sa paghiwa ng chicken. “Rejected toys? ‘Yung batch na hindi pumasa sa quality check?”

“Yes,” sagot ni Martin, trying to sound confident. “Minor defects lang naman ang meron, nothing dangerous. They’re still functional. I think makakagaan tayo sa kids, makakatulong rin sa public image ng company natin.”

“Hmm.” Tumango-tango si Jose, then leaned back on his chair. “You know, that’s actually… a smart move.” May laman ang tingin niya. “It’s thoughtful. And strategic.”

Napatingin si Elvie kay Jose, nakataas ang kilay pero nakangiti. “Are we talking about company decisions over dinner?” biro nito. 

“Mukhang may important announcement ka, hon.”

Ngumiti si Jose. “Actually, meron nga.”

Biglang kumabog ang dibdib ni Martin, clueless kung ano ang susunod na sasabihin ng ama niya.

“Martin,” sabi ni Jose, “I’ve been thinking about the future of HappyHatch lately. And after observing your decisions, lalo na ‘yang initiative mo ngayon, it’s clear to me that you’re ready.” Sandaling tumigil para may dramatic effect. 

“You will be the next CEO.”

Parang tumigil ang mundo ni Martin. Napakapit siya sa gilid ng mesa. “Wait, Dad, totoo ba? Right away?”

“Yes,” sagot ng ama niya, firm. “It’s time.”

Si Elvie naman ay pumapalakpak pa, very supportive na parang nasa awarding ceremony. 

“Congrats, Martin! Grabe, ang bilis mo talagang mag-mature.”

Hindi makapagsalita si Martin. Masaya siya, oo, pero hindi niya iyon inaasahan. And honestly, medyo scary sa part niya iyon.

“Dad… thank you, alam kong maaga pa para ako ang maging next CEO pero salamat,” mahina niyang sabi. “I—I’ll do my best. I promise.”

Pero bago pa niya ma-process ang lahat, biglang bumukas ang main door ng mansyon.

Sunod na narinig ang mabilis na yabag sa hallway.

Tumingin silang lahat sa way kung saan nila narinig iyon.

At doon pumasok si Marvin. Nakabukas ang tatlong butones ng polo, medyo gusot ang buhok, at halatang kagagaling lang sa inuman. Amoy beer, alam mong lasing na lasing.

“Ayyy,” ngisi ni Marvin habang pasuray-suray papasok. “Family dinner pala ang napuntahan ko. Dapat pala nagdala rin ako ng wine. Or… something stronger.”

Hindi kumibo si Jose, halatang hindi na patient sa kanyang anak. “Marvin, ano na namang kalokohan na iyan?”

“Don’t worry, Dad,” sagot ni Marvin, sabay bagsak ng sarili sa upuan na hindi naman nakalaan sa kanya. “Maayos ako. Sobrang ayos.” Saka siya tumingin kay Martin, mabagal pero matalim. “Lalo na ngayong balita ko… may bago nang golden boy.”

Kinabahan si Martin. “Marvin… not now, please.”

“Oh no, no, no,” natatawang sarkastikong sagot ni Marvin. “Now is the perfect time. Kasi narinig ko sa hallway habang naglalakad ako na… Congratulations, Martin! Ikaw na ang next CEO! Yay!”

Pinandilatan siya ni Elvie. “Lower your voice, Marvin. You’re drunk.”

“Wow, thank you, stepmom,” sarcastic na sagot niya. “Kala ko, hindi mo mapapansin na nakainom ako.” 

Tumayo si Jose, halatang sumasama na ang loob sa kanyang anak. “Marvin, that’s enough.”

Pero hindi nakinig si Marvin. Tumayo ito, nakahawak sa sandalan ng upuan, naka-lean forward kay Martin.

“Congrats, bro. I mean it.” Tumawa, pero walang saya. “Ikaw na ang bagong CEO. The chosen one. The favorite.” Kinuha niya ang wine glass ni Elvie at ininom ito na parang tubig. “Ang sarap.”

“Marvin—” simula ni Martin.

“Ano?” putol niya. “Magpapaka-humble ka pa ba? Eh ikaw na ang heir. Ikaw na ang bida sa lahat ng bida. Ako?” Tumawa ulit, this time mas mapait. 

“Ako ‘yung spare tire ng pamilya na ito. ‘Yung twin mo na masama ang timing palagi. ‘Yung laging hindi pinipili.”

Napapikit si Martin, pilit hinahabaan ang pasensya. “No one said that. You’re still part of the company. You’re still important in this family.”

“Important?” nag-gi-grimace si Marvin. “Ano ako? PR prop? Decoration? Charity case?”

Nag-iba ang tono ni Jose, mas seryoso. 

“Marvin. Stop this nonsense or leave the table.”

Saglit na tumahimik ang buong dining room.

Tahimik na umiling si Marvin. 

“You know what? Fine. Celebrate your new CEO.” Turo niya kay Martin, medyo nanginginig ang kamay dahil sa alak. “Pero tandaan mo ‘to, my dearest twin. Hindi ako mawawala. Hindi ako magpapatalo. And this company? Hindi pa tapos ang laban nating dalawa dito.”

Sabay talikod niya, malakas ang yabag palabas.

Nang sumara ang pinto, saka lang nakahinga si Martin.

Si Elvie ang unang nagsalita, medyo shaken ang kanyang boses. “That… was unnecessary.”

Huminga nang malalim si Jose bago tumingin kay Martin. “I’m sorry you had to hear that.”

Pero umiling si Martin. 

“No, Dad. Ako dapat mag-sorry. Maybe I shouldn’t have—”

“Huwag,” putol ni Jose. “You earned this spot. Don’t let Marvin’s behavior ruin your night.”

Pero kahit sinabi iyon ng ama niya, mahirap paniwalaan na magiging madali ang susunod na mga araw. Hindi gusto ni Martin na maunahan ang kapatid niya. Ayaw niya ng gulo. At higit sa lahat, ayaw niyang maging dahilan ng paglala ng relasyon nila bilang kambal.

Tahimik lang siya habang nilalagok ang tubig sa harap niya.

He is the new CEO?

Hindi pa rin nagsi-sink in iyon sa kanya.

Gusto lang naman niya mag-donate ng toys sa gala.

Ngayon, biglang buong kumpanya na ang hawak niya. Bonus pa, ang isang kapatid na halatang masamang-masama ang loob sa kanya.

Napatingin siya sa malamig na pagkain sa plato at napabuntong-hininga.

“Dad,” mahina niyang tanong, “Sure ka ba na ako ang tama para sa pwesto na iyon?”

Ngumiti si Jose, mabigat pero sincere ang kanyang mga mata. “Yes, Martin. Because you think of others before yourself. And that’s exactly the kind of CEO this company needs.”

Pero kahit gaano kaganda ang assurance na binigay ni Jose, tumatak sa isip ni Martin ang huling tingin ni Marvin. May galit at duguan ang ego.