LOGINปืนแยกขาฉันแล้วใส่ของเขาเข้ามาสุดแรง ฉันเจ็บ เจ็บเหมือนจะตายเลย ความวาบหวามอะไรไม่มีทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มีแต่ความเจ็บปวดและทรมาน
“ฮือๆ เจ็บ ฉันเจ็บปืน ฉันเจ็บ ฮือ ฮึก” ฉันจิกผ้าปูจนมือเกร็ง เกร็งไปทั้งตัว เจ็บเหมือนร่างกายมันจะแตกออกเป็นเสี่ยง โดยเฉพาะตรงนั้น มันเหมือนฉีกออก และฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกๆไหลซึมออกจากตรงนั้น ฉันอยากจะขยับตัวหนีปืน อยากผลักไสให้เขาออกไปจากตัวฉัน แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย เพราะขนาดเรี่ยวแรงจะหายใจก็แทบจะไม่มี “ปืน ฮือๆ เจ็บ นายออกไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ฮือๆๆ” ฉันพยายามกัดฟันอ้อนวอนทั้งๆที่น้ำเสียงมันแห้งผากสั่นเครือจนฉันเองก็แทบไม่ได้ยิน แต่นอกจากปืนจะไม่พูดอะไรออกมาแล้ว เขายังกระแทกเข้าหาฉันทันที “โอ๊ย! ปืน เจ็บ ฮึก เจ็บ ปืน...” ฉันเบี่ยงหน้าแนบกับหมอน พยายามกัดฟันข่มความเจ็บที่มันไม่มีวี่แววว่าจะหายไปเลย มีแต่จะยิ่งเพิ่ม เพิ่ม แล้วก็เพิ่มไปตามจังหวะกระแทกที่มีแต่จะรุนแรงถี่ยิบขึ้น ผับๆๆๆๆ!!!... “เจ็บ ปืน ปืน...” ฉันร้องไปมากเท่าไหร่ ปืนก็เหมือนไม่ได้ยิน ในเมื่อเขายังคงกระแทกเข้าใส่ฉันไม่ยั้ง จังหวะมันไม่ได้เรียบลื่นสักเท่าไหร่ฉันรู้สึกได้ มันยังมีความฝืด เพราะเขาไม่ได้เล้าโลมอะไรฉันสักนิด แต่มันจะไปแปลกอะไร ในเมื่อเขาต้องการแบบนั้น ไม่งั้นใบหน้าเขาคงไม่มีแต่ความสะใจกับเสียงครางอย่างมีความสุขแบบนี้หรอก “อ่าส์ แน่นรัดxxxดีเป็นบ้าเลยนะ ของคุณเนี่ย หึ ไม่คิดว่ารูผู้หญิงอำมหิตอย่างคุณจะน่าเสียบขนาดนี้” “เจ็บ ปืน ฉันเจ็บ เจ็บ ฮึก” ฉันกัดฟันพูดระหว่างที่ปืนยังกระแทกท่อนแข็งๆของเขาเข้ามาไม่หยุด ฉันทั้งจุก ทั้งหายใจไม่ออก ส่วนความเจ็บไม่ต้องพูดถึง มันเกินบรรยาย “เจ็บเหรอ” ฉันไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆปืนถึงหยุดการเคลื่อนไหวแล้วเสียบคาของเขาไว้ข้างในตัวฉันอยู่อย่างนั้น ฉันรู้แต่คำถามของเขามันสั่งให้ฉันพยักหน้ารัวๆทั้งน้ำตา “อย่าทำอีกเลยนะ หยุดเถอะ” “หยุดตอนนี้มันจะไปสะใจอะไร คุณยังไม่ทันสำนึกเลยด้วยซ้ำ” “ฉันสำนึกแล้ว ฉันรู้แล้ว พอเถอะ พอได้แล้ว” “ยังหรอก! ยังไม่พอ!!! แค่นี้มันยังน้อยไป” เสียงเหี้ยมๆของปืนมาพร้อมกับการที่เขาเลื่อนหน้าต่ำลงมา ในขณะที่ฉันจะทนหายใจไม่ไหวอยู่แล้ว “แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว นายหยุดเถอะนะ ฉันขอร้อง” “งั้นก็ร้องสิ ร้องให้ดังๆ ร้องให้เหมือนกับจะขาดใจตายอย่างเมื่อกี้ก็ได้ เพราะคืนนี้ คุณยังต้องร้องไปอีกยาว” “นะ...นาย นายหมายความว่าไง” “หมายความว่าผม จะไม่ ‘หยุด’ เพียงเพราะไอ้เลือดไร้ค่าแค่ไม่กี่หยด ของคุณ!” “อื้อ!” ปืนจูบฉันแล้วกระแทกแรงๆเข้ามาไม่ยั้ง มันทั้งถี่ทั้งรุนแรงกว่าครั้งแรกไม่รู้กี่เท่า “อื้อ อือ อื้อ!” ฉันพยายามส่ายหน้าให้พ้นจากจูบ แต่ก็ไม่พ้น มือของฉันพยายามทุบตีทั้งแขนทั้งหลังของปืน แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน เป็นฉันต่างหากที่หมดแรงลงทุกที “อือ อืมมม” ปืนครางถี่ๆออกมาพร้อมๆกับเสียงจูบที่ดังคลอเคล้าไปกับเสียงกระแทก ผับๆๆๆๆ...!!!!! “อือ อืมมม” จุ๊บๆๆ จ๊วบๆๆ... “อืม ปากคุณนี่ อ้ะ แม่งอ่อนชิบหาย แค่นี้ก็เจ่อแล้วเหรอ ซี้ดดด อ่าส์ เสียวxxxเป็นบ้าเลยเว้ย อ้ะๆๆ!!!” ผับๆๆๆๆ!!!... ปืนถอนจูบแต่ไม่หยุดกระแทก และถึงจะถอนจูบก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะหยุดจูบ แต่เขาแค่เปลี่ยนที่จูบแค่นั้นเอง ทั้งแก้ม ทั้งหู และตอนนี้เป็นแถวๆซอกคอ “นึกว่าตัวสกปรกๆของคุณมันจะไม่หอมซะอีก ที่ไหนได้ หอมซะจนของผมแข็งแล้วแข็งอีก รับรอง คืนนี้xxxผมมีแรงแทงคุณทั้งคืน” “อื้อ!” ปืนดูดคอฉันแรงๆสลับกับขบกัดที่ติ่งหูฉัน เขาทำแบบนั้นจนฉันทั้งเจ็บทั้งแสบไปรอบคอ “อือ ปืน ฮือ ฮึก” ฉันไม่รู้หรอกว่าไอ้ความรู้สึกแปลบปลาบที่แทรกความเจ็บเข้ามาเป็นระยะๆพวกนั้นมันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ฉันรู้แค่ว่าอยากให้ความทรมานพวกนี้มันจบไปสักที “ผมรู้ว่าคุณเองก็ร่านแนน อ้อ! แล้วก็มีอะไรจะบอกอีกอย่าง ว่านอกจากตัวคุณจะหอมแล้ว มันยังหวานอีกต่างหาก ไอ้สองเต้าอวบๆนี่ก็คงไม่ต่างกัน ก็มันเล่นเด้งชี้หน้าท้าทายผมซะขนาดนี้” เขาพูดถึงขนาดนี้ ฉันไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร และใช่ ใช่ ฉันต้องห้าม “ไม่ ปืน อย่า...อื้อ!” ไม่ทันแล้ว ฉันห้ามเขาไม่ทัน ตอนนี้เขาดูดนมฉัน ทั้งเลียทั้งสลับกับดูดๆดึงๆที่หัวนมแรงๆทั้งสองข้าง ในขณะที่ข้างล่าง เขาก็ยังไม่ละความพยายามที่จะสอดใส่เข้ามารัวๆ ผับๆๆๆๆๆ...!!! “โอ๊ะ โอ้ววว จุ๊บๆ จ๊วบๆๆ อื้อ อื้มมม ของคุณแม่งถูกใจผมทุกอย่างเลยแนน ซื้ดดด อ่าส์ อืมมม” ปืนพูดพลาง ดูดนมฉันไปพลาง มีบางทีที่เขากัดจนฉันสะดุ้ง “อือ ปืน เมื่อไหร่ ฮึก เมื่อไหร่นายจะพอ” “เมื่อไหร่ก็ได้ เท่าที่xxxผมพอใจ!” ผับๆๆๆๆ!!!... เขาซอยเข้ามาไม่เลี้ยงพร้อมๆกับน้ำเสียงแหบพร่าแต่โหดเหี้ยมของเขา มันแรงจนฉันได้ยินเสียงเตียงขยับตามแรงกระแทก และฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ เมื่อไหร่ที่เขาจะพอใจ “ปืน ฉันไม่ไหวแล้ว ฮือๆ” “แต่ผมยังไหว ยังมีแรงเอาคุณได้อีกทั้งคืน แต่ตอนนี้ ขอถี่กว่านี้นะ ผมจะแตกแล้ว ของคุณแม่ง ฟิตชิบหาย อ้ะ ซี้ดดด อ้ะๆๆๆ...!!!” ผับๆๆๆๆ!!! กลางกายฉันถูกดันด้วยท่อนแข็งๆของเขาเข้ามาไม่หยุด ตัวฉันสั่นสะท้านไหวเอนไปตามแรงขยับของคนบนตัวฉัน น้ำตาฉันตอนนี้ มันคงอยากไหลแข่งกับเสียงครางอย่างมีความสุขของปืน เพราะตอนนี้มันก็ยังไม่หยุดไหล ตอนนี้ฉันเจ็บ ฉันทรมานจนอดคิดไม่ได้ว่าถ้าฉันตายซะตอนนี้ก็คงจะดี “โอ้ว อีกนิด ตอดอีกนิด อย่างนั้น ซี้ดดดดด โอ้ว แนน คุณเตรียมรับของผมให้ดีๆ ซี้ดดดด อ่าส์!!!!” ปืนค่อยๆหยุดกระแทก แต่การหยุดกระแทกถูกแทนที่ด้วยความอุ่นร้อนที่ฉีดพุ่งเข้ามาในท้องน้อยของฉัน “อืมมม” ปืนฟุบลงมาตรงร่องอกชื้นเหงื่อของฉัน ท่อนแข็งๆของเขายังเสียบคาอยู่ในตัวฉัน พร้อมกับที่ฉันรู้สึกว่าเขาเลื่อนมือข้างนึงขึ้นมาขยำนมฉันเบาๆ เหมือนทำเพื่อความเพลิดเพลิน เหมือน เห็นมันเป็นแค่ของเล่น “สู้มือเป็นบ้า ผมชอบของคุณทุกอย่างเลยแนน” ปืนพูดเสียงสั่นเครือแหบพร่าแล้วอยู่ๆเขาก็ละจากร่องอกฉันเป็นผงกหัวขึ้นมามองฉัน ฉันที่ตอนนี้เหนื่อยล้าเหลือเกิน เหนื่อยกายเหนื่อยใจ เหนื่อยที่จะหายใจเต็มทีแล้ว “คุณยังร้องไห้ไม่หยุดอีกเหรอ” ปืนเอื้อมมือขึ้นมาจับแก้มฉัน เกลี่ยน้ำตาฉันเบาๆ ฟังดูเหมือนจะอ่อนโยนใช่มั้ย แต่ความจริงไม่เลย สายตาของเขาที่มองฉัน มีแต่จะเหยียบย่ำฉันให้จมดิน “อย่ากัดปากมากสิครับ เดี๋ยวเลือดมันจะไหลไม่หยุดนะ ยิ่งบวมเจ่อซะขนาดนั้น” คราวนี้เขาไล้นิ้วมาที่ปากฉัน ปากที่ฉันกำลังกัดมันจนสั่นระริก กัดมันเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหล แต่ฉันรู้แล้วว่ากัดไปก็เท่านั้น มันมีแต่จะเจ็บเพิ่ม และน้ำตา ก็ยังไหลอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหยุดเลย “ฮือ ฮึก นายพอรึยัง พอรึยัง ฮือๆ...” “พอเหรอ หึ! คุณนี่ถามอะไรที่โคตรโง่เลยเนอะ คิดได้ไงว่าแค่นี้มันจะพอ ฆาตกรเลือดเย็นอย่างคุณอ่ะ มันต้องเจอหนักกว่านี้อีกหลายเท่า!” “โอ๊ย!” อยู่ๆเขาก็บีบคางฉัน จ้องฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “อย่าเพิ่งป๊อดจนเผลอชิงตายไปซะก่อนล่ะ ผมไม่อยากเอากับศพ!” “อื้อ!!!” ปืนพุ่งลงมาจูบฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ลิ้นร้อนๆของเขาสอดเข้ามาตวัดเลียไปทั่วปากฉันสลับกับดูดดึงปากฉันแรงๆไม่หยุด ท่อนล่างของเขา ฉันรู้สึกได้ว่ามันค่อยๆขยายพองโตขึ้นในตัวฉันอีกครั้ง แล้วตอนนี้เขาก็เริ่มขยับเข้าออกอีกแล้ว จากนั้นเขาก็เข้ามาในตัวฉันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ยอมหยุด ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องให้เขาหยุดแค่ไหน มันก็ไม่มีผลอะไรเลย ความเจ็บปวดและเสียงร้องอันสุดแสนทรมานของฉัน มันคงเป็นสิ่งที่เขาพอใจน่าดูเลยล่ะ นี่สินะ ผลกรรมของคนเลวๆอย่างฉัน “อ้ะ!” อยู่ๆปืนก็ออกไปจากตัวฉันอย่างแรงหลังจากที่ฉันรู้สึกว่าเขาปล่อยน้ำอุ่นๆของเขาเข้ามาในตัวฉันไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ “เอาคุณนี่แม่ง มันส์เป็นบ้าเลยว่ะ” ปืนยิ้มมุมปาก มองฉันเหมือนสาแก่ใจ ก่อนลุกออกไปจากตัวฉันแล้วลงจากเตียงราวกับรังเกียจ ส่วนฉันทำได้แค่มองเขานิ่งๆ ทุกอย่าพร่ามัวไปหมด ตอนนี้สิ่งที่ฉันรับรู้มีเพียงความเจ็บปวด และฉันใกล้จะไม่มีแรงหายใจเต็มที มันเจ็บ เจ็บจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ฉันอยากลุกขึ้นจากตรงนี้แล้วหนีไปให้ไกล แต่ฉันขยับตัวไม่ได้ ทั้งตัวมันชา ไร้เรี่ยวแรง มีแต่น้ำตาที่เคลื่อนไหว ถึงตอนนี้ก็ยังไหล ไหลอยู่อย่างนั้น “ลุกไม่ขึ้นเหรอ คงเจ็บน่าดูสินะ” ปืนยังคงยิ้มมุมปากพลางหยิบกางเกงของเขาขึ้นมาใส่ไปพลาง เสร็จแล้วเขาก็เดินมาหาฉัน หยุดอยู่ข้างเตียง ใช้มือค้ำพื้นเตียงแล้วโน้มหน้าลงมาหาฉันใกล้ๆ “รู้มั้ยสภาพคุณตอนนี้เหมือนอะไร” ปืนโน้มหน้าลงมายิ้มมุมปากให้ฉันใกล้กว่าเก่า แต่ฉันไม่อยากเห็นสายตาอำมหิตคู่นั้นของเขาแล้ว “มองผม!” “โอ๊ย!” ปืนบีบคางฉันแรงๆแล้วกระชากให้มองเขา เพราะเมื่อกี้ฉันเบี่ยงหน้าหลบสายตาเขา “ฉันเจ็บ ฮือๆ ปล่อย” ฉันยกมือมาจับมือเขาไว้ ตั้งใจจะแกะมือหนาๆใหญ่ๆเหมือนคีมเหล็กนั่นออก แต่ฉันไม่มีแรง ทำได้แค่จับไว้ เผื่อเขาจะคลายความแรงลง “ผมไม่ปล่อย! เจ็บสิดี ผมต้องการให้คุณเจ็บ!!!” “โอ๊ย!” เขาบีบแรงขึ้น สายตาที่มองมาราวกับจะฆ่าฉันให้ได้ “แล้วก็รู้ไว้ ว่าคุณจะไม่เจ็บแค่นี้แน่ บอกแล้วไง ผมจะให้คุณตายทั้งที่ยังเป็นๆ!” ปึก! ปืนผละหน้าฉันออกแรงๆแล้วเขาก็เดินไป ไม่ใช่เดินออกนอกห้อง แต่เหมือนไปทำอะไรบางอย่าง “นาย นายจะทำอะไร” “ผมว่าอากาศมันร้อนไปหน่อย”“อย่างนั้นหรอกเหรอ แสดงว่าผมเข้าใจผิดมาตลอด” เสียงเขาสลดลงกว่าเดิม แต่บอกแล้วไงว่าไม่สงสาร“ใช่น่ะสิ!” ฉันรีบตอบ ก็ใครจะไปยอมรับให้เสียฟอร์มกัน และที่สำคัญ คือฉันไม่อยากให้เขามาหัวเราะเยาะฉัน ถ้าหากเขารู้ว่าฉันรักเขาอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่เขาไม่ได้รักฉันเลย“แต่ผมรักคุณจริงๆนะ” นั่นไงเห็นมั้ย เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักฉัน เห้ยเดี๋ยวนะ แต่เมื่อกี้ฉันเหมือนไม่ได้ยินคำว่าไม่ ทั้งสมองทั้งหัวใจมันได้ยินแต่คำว่า...“รัก! เมื่อกี้นายบอกว่า”“ผมรักคุณ” คราวนี้ชัดเจนกว่าครั้งแรกอีก แล้วสรุปนี่เรื่องจริงใช่มั้ย ฉันไม่ได้หูฝาด หรือว่าคิดไปเองใช่มั้ย“นายรักฉันจริงๆเหรอ ไหนนายบอกว่าเกลียดฉันไง แล้วอยู่ๆนายมาบอกว่ารักฉัน ไม่จริงหรอก ในเมื่อนายเกลียดฉันขนาดนั้น”“เมื่อก่อนอาจใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ผมรู้แค่ว่า ตอนนี้ผมรักคุณ”“ไม่อ่ะ ฉันไม่เชื่อ นายโกหก นายคงคิดจะแก้แค้นอะไรฉันอีก ถึงได้พูดแบบนี้ จะหลอกให้ฉันตายใจใช่มั้ย คิดจะวางแผนแก้แค้นฉันอีกใช่มั้ย” ฉันร้อนรนขนาดนี้ แต่เขากลับส่ายหน้าช้าๆ“คราวนี้ไม่มีแผน ไม่มีการแก้แค้นอะไรทั้งนั้น ผมรักคุณจริงๆ แต่ถ้าจะมีคนโดนแก้แค้น คน
10 นาทีผ่านไป...รถค่อยๆเคลื่อนออกจากรีสอร์ตช้าๆ พร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นของฉัน และในตอนนี้ ฉันจะขอลืมทุกเรื่องที่อยู่ในใจไปให้หมดก่อนก็แล้วกัน ปล่อยใจไปกับทริปในวันนี้ เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้นบ้างRrrrrr...!!!โทรศัพท์ฉันดังขึ้นหลังจากที่รถออกมาได้สักพัก...พ่อ“ค่ะพ่อ” ฉันไม่ลังเลที่จะรับสาย เพราะตอนนี้ฉันกับพ่อเข้าใจกันดีแล้ว และฉันถือว่ามันเป็นเรื่องดีที่สุดในชีวิตของฉันเรื่องนึงเลย ที่ฉันได้พ่อคืนมา ส่วนยัยนีน มันก็โดนพ่อลงโทษด้วยการดัดสันดานไปตามระเบียบ ไอ้ฉันก็แอบสมน้ำหน้ามันนิดนึง ช่วยไม่ได้ ก็ฉันมันไม่ใช่แม่พระ“เป็นไงแนน ที่นั่นโอเคมั้ย”“ค่ะ โอเคมาก อากาศก็ดีค่ะ”“งั้นก็ดีแล้วล่ะลูก แล้ว เจอใครบ้างมั้ย” ทำไมพ่อถามแปลกๆ ฉันก็ต้องเจออยู่แล้วสิ ก็คนเต็มรถซะขนาดนี้“เจอสิคะพ่อ เต็มเลย ส่วนใหญ่เขาก็มากันกับครอบครัว พ่อถามทำไมเหรอคะ”“อ้อ! เปล่า พ่อก็แค่ลองถามดู งั้นเที่ยวให้สนุกนะ”“ค่ะพ่อ...” เอี๊ยดดดด!!!“ว้าย!”“เกิดไรขึ้นแนน!” นั่นสิ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆรถก็เบรก“รถเบรกกะทันหันค่ะพ่อ ไม่รู้มีไรรึเปล่า งั้นแค่นี้ก่อนนะคะพ่อ เดี๋ยวแนนโทรกลับ”“จ้ะ มีไรบอกพ่อนะ”“ค่ะพ่อ”
@บ้านแนน“มาทำไม!” นี่แหละครับ คำทักทายประโยคแรกจากเจ้าของบ้าน แต่ผมไม่รู้สึกโกรธหรือเคืองอะไรคุณนพหรอก เพราะผมรู้ตัวว่าผมผิดจริงๆ“ผมพาปืนมาหาแนนครับลุง”“ไม่ กลับไป!”“ให้โอกาสเขาสองคนได้คุยกันสักครั้งเถอะครับลุง อย่างน้อยๆ เขาก็ระ...”“พอเถอะธี ลุงไม่อยากฟัง พาคนของแกกลับไป” คุณนพพูดโดยไม่คิดจะมองหน้าผม แม้แต่หางตาก็ไม่ ก่อนท่านจะหันหลังไปทางบันได แต่ไม่มีทาง ผมไม่มีวันปล่อยให้โอกาสมันหลุดลอยไป“เดี๋ยวครับคุณนพ”“ปืน!” นายคงตกใจ เพราะผมไม่ใช่แค่เรียก แต่คุกเข่าลงด้วย“ผมขอร้องเถอะนะครับ ให้โอกาสผมสักครั้ง ผมรู้ว่าผมผิด ผมมันเลว ผมจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น ผมขอแค่ให้ได้เจอหน้าแนน ได้ขอโทษแนนสักครั้ง จะให้ผมแลกด้วยอะไรผมก็ยอม ขอเพียงให้ผมได้บอกกับเธอในสิ่งที่ผมอยากจะบอก ทุกความรู้สึกที่ผมมี แล้วถ้าผลของมันคือแนนไม่ต้องการมัน ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียงผมอีก ผมก็ยินดีจะไป ผมจะไปแล้วก็ไม่มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของแนนอีก นะครับ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะนะครับ” ผมพูด และพยายามพูดทุกคำออกมาจากความรู้สึกข้างใน แม้ตอนนี้คุณนพยังยืนหันหลังให้ผมอยู่ และแม้จะมีความหวังเพียงแค่ริบหรี่ก็ตามที“
พวกนั้นตอบรับแล้วแก้มัดผม จากนั้นคงไม่ต้องบอกใช่มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุการณ์มันวนๆซ้ำๆอยู่แบบนี้ทุกวัน มันทรมานก็จริง แต่อย่างที่ผมเคยบอก ...สิ่งที่มันทำให้ผมเจ็บที่สุด เจ็บยิ่งกว่าความทรมานทางกาย คือการได้รู้ว่าผมจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าแนนอีกแล้ว ไม่มีสิทธิ์ได้ขอโทษเรื่องลูก และทุกๆเรื่องที่ผมเคยทำ เพราะผมรู้ตัวเองดี ว่าผมคงจะตายในอีกไม่ช้านี้ ตายไปพร้อมกับความผิดที่ยังไม่ได้แก้ไข และการที่ต้องตายโดยที่ยังมีอะไรค้างคาใจ แน่นอน ผมคงไม่มีวันตายตาหลับ แม้ตายไปแล้ว แต่ผมก็คงยังต้องจมปรักอยู่กับความทรมาน“พ่อ หยุดเถอะ อย่าทำเขาอีกเลย” เหมือนผมจะหูฝาดใช่มั้ยที่ได้ยินเสียง... ใช่ เสียงของแนน โบราณว่าคนใกล้ตายมักจะได้ยินหรือเห็นภาพหลอน สงสัยคงจะจริง เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่แค่ได้ยิน แต่ผมเห็นแนนวิ่งมาทางผม พยุงผมที่นอนแน่นิ่งหายใจรวยรินขึ้นมา“แนน ปล่อยมัน พ่อจะฆ่ามัน จะเอาคืนมันให้ลูก ปล่อยมัน”“ไม่ ฮือๆ พ่ออย่าทำเขาอีกเลยนะ แนนขอร้อง ฮือๆๆ...” ความฝัน ห้วงภวังค์นี้ที่ผมกำลังได้สัมผัส ทำไมมันถึงเหมือนจริงนักล่ะ ผมรู้สึกว่าผมเห็นหน้าแนนลางๆ ในห้วงความคิดที่เหมือนไร้สติไปแล้วของผม ผมเห็นเธอร้องไห
“แนน”พ่อเรียกฉันพร้อมกับจับมือฉันเบาๆ“ทำใจให้สบายๆนะ คิดซะว่าเขายังไม่ถึงเวลามาอยู่กับเรา”“พ่อ แต่ว่าแนน แนนทำใจไม่ได้ ฮือๆ...”“โถ่แนน” พ่อโน้มตัวลงมากอดฉัน และมันนานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ฉันไม่ได้อ้อมกอดจากพ่อ“แนนลูกพ่อ พ่อขอโทษนะ ตลอดเวลาพ่อไม่เคยสนใจว่าแนนต้องการอะไร สิ่งที่แนนบอกกับพ่อเมื่อวานมันทำให้พ่อคิดได้ มันทำให้พ่อได้รู้ ว่าพ่อไม่เคยให้ความรักความอบอุ่นกับลูกเลยจริงๆ พ่อมองข้ามมัน ไม่เคยเห็นความสำคัญ พ่อมันเป็นพ่อที่ไม่เอาไหนเลย พ่อลำเอียง รักลูกไม่เท่ากัน พ่อขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่พ่อผิดไปแล้ว พ่อจะชดเชยให้นะลูก พ่อจะชดเชยให้”“พ่อ...” ฉันพูดไม่ออก ในขณะที่พ่อลูบหัวฉัน มองหน้าฉันแล้วร้องไห้ ฉันเองก็น้ำตาไหลไม่ขาดเหมือนกัน“ต่อไปนี้เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ได้มั้ยแนน นะ พ่อสัญญาว่าจะเป็นพ่อที่ดี มีเหตุผล ไม่หูเบา ไม่ลำเอียง ไม่ปล่อยปละละเลยความรู้สึกลูกอีกแล้ว พ่อขอโทษนะ อยากขอโทษอีกหลายครั้งที่พ่อผิดต่อแนน พ่อมันไม่ดี พ่อ...”“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ แนนไม่โกรธพ่อแล้ว แค่พ่อเข้าใจแนนก็พอ แนนรักพ่อนะ”“พ่อก็รักลูก” พ่อยิ้มให้ฉันแล้วจูบหน้าผากฉัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาฉันรู้
วันต่อมา...ตอนนี้ผมถูกขังอยู่ในเรือนเล็ก ด้วยการถูกมัดไว้กับเสา ไม่มีโอกาสเห็นเดือนเห็นตะวัน แต่มันยังไม่ทรมานเท่าผมไม่มีโอกาสรับรู้อะไรทั้งนั้น สภาพผมที่มันยับเยินเพราะถูกซ้อมเมื่อคืนนี้ มันยังเจ็บน้อยกว่าการไม่ได้รู้ว่าตอนนี้ แนนกับลูกเป็นยังไง...คนเรามักจะคิดได้เมื่อสาย ชอบมาสำนึกได้ตอนไม่เหลือโอกาส ผมเชื่อแล้วว่ามันจริง“ไง มันตายไปรึยัง” เสียงนั้นดังมาจากประตูที่อยู่ๆก็เปิดออก ก่อนสายตาคู่อาฆาตจะตวัดมองมาที่ผม ก่อนเจ้าของของมันซึ่งก็คือพ่อของแนนจะเดินตรงมาหาผม“ฉันนึกว่าแกจะตายๆไปแล้วซะอีก!”ผัวะ!!!หมัดหนักๆกระแทกลงบนหน้าผม ซ้ำที่เก่าเมื่อคืนนี้ มันเต็มแรงมือเล่นเอาผมกระอัก แต่ก็อย่างที่บอก ถึงภายนอกของผมตอนนี้มันจะบอบช้ำแค่ไหน มันก็ไม่สาหัสเท่าความปวดร้าวในหัวใจผมตอนนี้“อยากรู้มั้ย แนนเป็นยังไง คนที่แกทำร้ายน่ะ อาการเป็นยังไง” ผมหูผึ่งทันทีกับประโยคนั้น“ครับ ผมอยากรู้ คุณนพจะบอกผมเหรอครับ”“ใช่! ฉันจะบอกแก บอกว่าความเลวระยำของแกมันส่งผลยังไงบ้าง!” ทำไมทั้งคำพูดและทั้งน้ำเสียงคุณนพมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ“มะ...หมายความว่าไงครับ” ผมพยายามถามออกไปด้วยน้ำเสียงและสภาพที่น่าเวทนาขอ
เขายังทำแรงๆต่อไปโดยที่ไม่สนใจอาการของฉันเลย ไม่ได้คิด ว่าตัวฉันทั้งตัวมันทั้งบอบช้ำ อ่อนล้าและหมดแรง แถมแผลรวมทั้งร่องรอยอะไรก็เต็มไปหมด เขามันซาตานในร่างคนชัดๆ“ใส่ได้พอดีเลยเนอะ นึกว่าจะหลวมไปซะอีก นมคุณนี่อึ๋มไม่สมตัวเลย หึ” อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา“อื้อ ปล่อยนะ นี่นาย อื้อ ทำบ้าอะไรของนาย ออกไปนะ”
@CONDO (คอนโดปืน)ตุบ!ปืนเหวี่ยงฉันลงมาบนเตียง หลังจากที่กระชากลากถูฉันขึ้นมาบนห้องได้“นายจะทำอะไร อย่านะ!” ฉันลุกขึ้นนั่งแล้วขยับถอยหนีแทบไม่ทัน ฉันโกรธ ฉันเสียใจที่เขาไม่เชื่อสิ่งที่ฉันพูดก็จริง แต่ฉันก็กลัวเขามากด้วย“สั่งสอนคุณไง ผู้หญิงอย่างคุณ มันต้องโดนดัดสันดานซะบ้าง““แต่ฉันไม่ผิด! นายไม
ฉันไม่ได้ตัดพ้อชีวิตตัวเองหรอก แต่ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฉันถึงทนให้ผู้ชายโหดเหี้ยมคนนั้นทรมานอยู่ได้โดยที่ไม่ตาย ทั้งๆที่ความจริง ฉันควรจะตายไปตั้งนานแล้ว เพิ่งรู้นะว่าฉันมันก็ถึกกับเขาเหมือนกัน หรือบาปฉันมันหนาก็ไม่รู้ ที่เคยได้ยินมา ว่าคนบาปหนามักไม่ตายง่ายๆ สงสัยคงจะจริงตกดึก
เสียงนั้นทำฉันชะงักเท้าแทบไม่ทัน และฉันภาวนาให้ฉันหูเพี้ยน ...ต้องไม่ใช่เขา ต้องไม่ใช่“อ้าวปืน” เสียงเรียกชื่อของพ่อเหมือนช่วยตอกย้ำว่าหูฉันไม่ได้เพี้ยน“สวัสดีครับคุณนพ” ฉันหันไปเห็นตอนที่เขายกมือไหว้สวัสดีพ่อฉัน ส่วนสายตาเขากำลังมองมาทางฉัน ...ถึงใบหน้าเขาจะเรียบเฉย แต่สายตาเขาแปลกๆ ไม่น่าไว้ใจเ



![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![ใต้เงาพยัคฆ์เงื้อมมือราชสีห์ [3P]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)