CHAPTER 7

UJ CHAPTER 7 

3RD POV 

“Mabuti at pumasok kana?” Hindi na siya nag-abala pang tingnan kung sino ang nasa likod niya, dahil boses pa lang nito ay kilalang-kilala na niya ito. 

“Hindi mo pag-aari ang paaralan na ‘to, kaya wala kang karapatan na sabihin sa akin ‘yan.” Sagot niya rito habang umupo sa kanyang upuan. 

“Ano bang problema mo? Bakit kaba nagbabago ng ganyan?” Muling tanong sa kanya ni James, kaya hindi niya napigilan na mapangiti. 

“Mukhang nakalimutan mo na yata ang ginawa mo.” Sagot niya rito, habang nakita niya ang pagkunot ng noo nito, habang tumingin ito sa kanya. 

“Para ‘yon lang?” Inis niya itong tiningnan, dahil sa sinabi nito sa kanya. 

“Para sa akin, malaking kasalanan na ‘yon.” Sagot niya at hindi na ito pinansin pa. 

Nang matapos ang kanilang klase ay agad siyang lumabas. Dali-dali naman na lumapit sa kanya ang kaibigan niya, kasama si Sheila.

“Pupunta kabang canteen?” Tanong sa kanya ng kaibigan niya, kaya tumango siya rito. 

“Sasama na kami sa ‘yo.” Wika ng kaibigan niya sa kanya, kaya napangiti siya rito. 

Nang makapasok sa canteen, ay agad siyang kumuha ng pagkain, dahil kanina pa siya nagugutom. Hindi kasi siya nakakain kanina ng maayos, dahil naninibago siya. Lalo na at nasa harapan niya ang uncle niya, at kasabay itong kumain. 

“Wala kabang balak na bayaran ang mga kinuha namin?” Taka siyang napatingin dito, dahil sa sinabi nito sa kanya. 

Ayaw niya ring makipagtalo rito, kaya binigay niya ang kanyang cash card. Pero napa-kunot ang kanyang noo, nang makarinig ng tunog. 

“Anong nangyari?” Tanong niya. 

“Wala na pong laman ang cash card n’yo Ma’am.” Sagot sa kanya ng isang staff, kaya gulat siyang napatingin dito. 

“Anong walang laman? ‘Wag mo nga akong biruin ng ganyan!” Galit na sigaw niya, alam niya kasi na marami pa itong laman, lalo na at nilagyan ito ng kanyang lola, bago ito mawala. 

“Ulitin mo.” Madiin na utos niya rito. Pero ganun pa rin. Napa-pikit siya sa kanyang mga mata at naisip ang kanyang uncle. 

“Hindi namin alam na naghirap kana pala.” Ngiting wika sa kanya ni Sheila. 

“Kaya mo pala hiniwalayan si James, dahil wala ka nang maibigay sa kanyang pera.” Iling na wika ng kanyang kaibigan.

“Hindi ako naghirap, at kahit kailan hinding-hindi ako maghihirap!” Galit na sigaw niya sa kanila. Habang pinagtatawanan siya. Hindi niya naman akalain na ito ang igaganti ng kaibigan niya sa kanya. Matapos niyang ibigay rito noon, ang lahat nang gusto nito. pati na rin ang mga kailangan nito. 

“Ang kapal din ng mukha mo.” Napalingon siya at nakita si James. 

“Ang lakas pa ng loob mong laitin ako, tapos mas mahirap ka pa pala sa akin.” Natatawang wika nito sa kanya, kaya nailing siya rito. 

“Naghihirap? Ito ba ang naghihirap? Nakita mo naman siguro na kaya kung bumili ng pagkain ko. ‘Yong mga pagkain lang naman nila ang hindi ko nabayaran. Baka sila ang mahirap at hindi ako, dahil puro asa lang sila at hindi kayang bumili ng sarili nilang pagkain katulad mo.” Madiin na wika niya rito. 

Nang tangka siyang lapitan ni James, ay mabilis niyang tinawag ang kanyang mga bodyguard. 

“Siguro naman nakikita n’yo pa sila, kaya hindi pa ako naghihirap, dahil kaya ko pa silang bigyan ng sahod. Hindi tulad niyo!” Muling sigaw niya at iniwan sila. 

Napili niyang sa isang sulok umupo, dahil sa inis at hiya na kanyang nararamdaman. Alam niyang mayaman sila at hindi ‘yon basta-basta mawala. 

‘Kainis! Dapat pala nakinig talaga ako kay Lola! Dapat tapos na ako sa pag-aaral ngayon.’ Habang kumakain ay hindi niya maiwasan na tingnan ang ibang kaklase niya. Alam niyang siya ang laman ng usapan nila, dahil sa nangyari kanina.

“Alam kung ikaw ang may kagagawan nito Uncle John, nakakainis ka talaga! Sana hindi ka nalang bumalik!” 

Habang hinihintay ang kanyang uncle, ay muli siyang nakaramdam nang inis dito, dahil matagal itong dumating. Kung hindi lang sana siya nito hinatid, ay baka nakapagdala na siya ng kotse. 

“Ngayon mo sasabihin sa amin, na hindi ka nga naghihirap.” Iling at natatawa na wika sa kanya ng kaibigan niya. 

“Alam mo, ang kapal din ng mukha mong sabihin ‘yan sa akin. Pagkatapos ng ginawa ko sa ‘yo noon, baka nakalimutan mong ako ang nagbayad ng utang ng ‘yong ama sa sugala-.” 

“Tama na!!” Malakas na sigaw nito sa kanya at mabilis siyang iniwan. 

Lihim naman siyang napangiti, nang makita niya ang mukha nito, bakas kasi sa mukha nito ang pagkapahiya, dahil sa sinabi niya. 

“’Wag niyo ring kalimutan na kasama kayo sa naambunan ko noon ng biyaya.” Wika niya sa mga taong nakatingin sa kanya. 

Mayamaya pa ay dumating na ang kotse ng kanyang lolo. Alam niyang ang uncle niya ito kaya inis siyang pumasok sa kotse at hindi na hinintay pa na bumaba ito. Ang dalawang bodyguard niya naman ay nakasunod sa kanila. Habang sakay ito sa kanya-kanya nilang motor. 

“Bakit ba ang tagal mo? Hindi mo ba alam na pinahiya mo ako sa mga kaklase ko!” Galit na sigaw niya rito. 

“Hoy! Annika, ‘wag mo nga akong sigawan, baka nakalimutan mo kung sino ako?” Napa-irap siya, dahil sa narinig niya mula rito. 

“Bakit mo kinuha ang laman ng bank ko?” Tanong niya rito. 

“Dapat lang, para matuto kang magtipid.” Sagot ng uncle John niya sa kanya. 

“Anong magtipid? Alam mo bang binigay ‘yon ni Lola?” 

“Alam ko, kaya nga kailangan mong tipirin, dahil wala na ang lola mo, at wala akong balak na bigyan ka ng maraming pera. Lalo na at hindi mo pinaghihirapan.” Lalong napa-kunot ang kanyang noo na tumingin dito, dahil sa sinabi nito. 

“Isa pa, wala namang silbi ang lagi mong pagbibigay sa mga walang kwenta mong kaklase. Lalo na ang lagi n’yong pagpunta sa bar, na halos ikaw lahat ang sumasagot sa gastos, at ‘wag mong kalimutan na babae ka, at dalaga, kaya hindi ka dapat naging sugar mommy ng lalaking ‘yon.” Galit na wika nito, habang gulat siyang napatingin dito, dahil sa kayang narinig. 

“A-anong sugar mommy ang pinagsasabi mo?” Utal na tanong niya kay John. 

“Kung sa tingin mo hindi ko alam ang mga kalokohan na pinaggagawa mo, nagkakamali ka.”